Atonement - Genesis of Blasphemy (Putrid Cult 2020)

Jeden z najciekawszych debiutów tego roku. Wreszcie, po dwóch latach istnienia, Atonement wydaje swoje pierwsze demo. Materiał ma niespełna trzynaście minut, ale już tyle wystarcza, aby pokazać, jaki potencjał drzemie w tym zespole. Dostajemy tu mroczny, bardzo klimatyczny, miejscami rytualny, miejscami szaleńczy Black/Death Metal z naleciałościami Doom. Jakby spotkało się ze sobą Vital Remains, Doombringer oraz stary Samael. W niektórych aspektach Atonement ma również wspólne mianowniki z inną naszą grupą, mianowicie Nekkrofukk, chociaż Panowie idą bardziej w kierunku Death Metalu w miejscach, w których zespół Lorda K. ewidentnie wybiera ścieżkę black metalową. No i jest tu mniej surowe brzmienie. To energiczny, wciągający materiał, którego słucha się jednym tchem i który autentycznie wciąga. Tak, ma w sobie to coś. Jest w tym zarówno oldschool, jak i ten potrzebny powiew czegoś nowego, mimo wciąż tej samej formuły. Boli mnie trochę fakt, że "Genesis of Blasphemy" pojawiło się tylko na kasecie, i tylko w 70 egzemplarzach. To demo prosi się o CD lub chociaż siedmiocalowy winyl. Ze swojej strony bardzo Atonement polecam, to tegoroczny mus na liście debiutów (chociaż członkowie zespołu to już starzy wyjadacze).

https://www.putridcult.pl/
https://www.facebook.com/Atonement-Band-Poland-101367137985612/

English translation:

One of the most interesting debuts of this year. Finally, after two years of existence, Atonement releases their first demo. The material has less than thirteen minutes, but it is enough to show what potential lies in this band. We get here dark, very atmospheric, sometimes ritual, sometimes crazy Black/Death Metal with Doom influences. As if Vital Remains, Doombringer and old Samael met in one place. In some aspects Atonement also has something in common with other Polish group, namely Nekkrofukk, although the gentlemen are moving more towards Death Metal in places where Lord K.'s band clearly chooses the Black Metal path. And here there's less raw sound. It's energetic, addictive material that you listen to in one go and that draws you attention immediately. Yes, it has "that thing". There is both oldschool and this necessary breeze of something new, despite the same formula. It hurts me a bit that "Genesis of Blasphemy" appeared only on tape, and only in 70 copies. This demo is asking for a CD issue or least 7-inch vinyl. Personally, I highly recommend Atonement, this is this year's must when it comes to debut stuff (although the band members are not new on the scene).

Impure Declaration - Mind Upheaval, Unclear Signs (Old Temple 2019)

Gdzieś na dalekim, górskim odludziu jest opuszczony kościół. Zewsząd okala go las. Budynek od wieków stoi pusty i popada w ruinę. Już dawno nie ma nic wspólnego z niegdysiejszą "świętością". Ale czy istotnie jest pusty, czy żyją w nim tylko wiatr i natura? Podobno tak. Jednak gdy zapada noc, budowlę okala złowrogi cień. Ludzie z okolicy mawiają, że lęgnie się tam zło, nienazwana groźba. Gdy nadchodzi pełnia, podobno dzieją się tam przerażające rzeczy. Ciemność jest wtedy nieprzenikniona, przytłaczająca, a górski wiatr niesie ze sobą krzyki. Czy ludzi, czy bestii - nikt nie potrafi powiedzieć. Był kiedyś śmiałek, który się tam zapuścił, ale już nigdy potem go nie widziano. Światło dnia odsłoniło wtedy ślady krwi i znaki jakiegoś przerażającego rytuału. Miejsce odcięto od ludzkich oczu, zamknięto, zabito deskami, wejście zawalono. Nastała zmowa milczenia. Nikt nigdy nie potrafił wyjaśnić tego, co się tam działo, nikt nie chciał więcej wspominać przeklętego kościoła. Czas zrodził zapomnienie, acz groza pozostała... Na zawsze.

Tak, "Mind Upheaval, Unclear Signs" mógłby być ścieżką dźwiękową do podobnej historii. Wraz ze swoją duszną, złowrogą atmosferą, smolistym brzmieniem i niepokojącymi kompozycjami snuje historię grozy, a jego atmosfera jest wyjątkowa. Jeżeli szukacie Death/Doom Metalu, który przyprawi was o dreszcze, którego dźwięki nacechowane są iście diabelską aurą, to nie mogliście lepiej trafić!

https://www.facebook.com/ImpureDeclaration/

https://oldtemple.bandcamp.com/album/impure-declaration-mind-upheaval-unclear-signs

https://www.shop.oldtemple.com/

English translation:

Somewhere in a remote, mountainous wilderness is an abandoned church. A forest surrounds it from everywhere. The building has been standing empty for centuries and is falling into ruin. It has had nothing to do with old-time "sanctity" for a long time. But is it really empty, is it just wind and nature that live there? Supposedly, yes. However, when night falls, the building is surrounded by a sinister shadow. People in the area say that evil grows there, an unnamed threat. When the fullmoon comes, scary things are said to happen there. The darkness is then impenetrable, overwhelming, and the mountain wind carries screams. Whether it's people or beasts - no one can say. There was once a daredevil who went there, but he has never been seen again. The light of day exposed bloodstains and signs of some terrifying ritual. The place was cut off from human eyes, closed, boarded up, the entrance collapsed. There was a conspiracy of silence. No one could ever explain what was going on there, no one wanted to remember the cursed church again. Time has created oblivion, but the terror remained... Forever.

Yes, "Mind Upheaval, Unclear Signs" could be a soundtrack for a similar story. Along with its stuffy, sinister atmosphere, tarry sound and disturbing compositions, it tells a horror story, and its atmosphere is unique. If you are looking for Death/Doom Metal that will give you a shiver, which sounds have a devilish aura, you couldn't have found a better one!

Haunted Cenotaph - Haunted Cenotaph (Fallen Temple 2019)

Po pierwszej Epce/demie chłopaki bardzo zaciekawili mnie swoim graniem, czekałem, co zaprezentują wraz z kolejnym materiałem. I niestety, długograja póki co nie dostaliśmy, a kolejną Epkę. W sumie nic w tym złego, ale znowu trochę krótko. Zmartwiła mnie tylko jedna rzecz. Mianowicie to, że "Haunted Cenotaph" nie przebił swojego poprzednika, a zaledwie się z nim zrównał i to na ostatkach sił. Obiektywnie to kawał świetnego, dobrze brzmiącego Doom/Death Metalu, nigdy nie przestanę tego głośno mówić i powtarzać, ale subiektywnie ten materiał niespecjalnie mi się spodobał, muszę być szczery. Za dużo wolnych partii, za dużo tego wszechobecnego ciężaru i gęstości. Jest oldschool pełną gębą, słychać takie ekipy jak Hellhammer, Samael (wczesny oczywiście), Asphyx, które wciąż są w ich inspiracjach, ale w tych swoich walcowatych odsłonach. Przyspieszeń jest tu jak dla mnie za mało, co niestety wpłynęło na balans płyty. Przez to odbiór w pewnych momentach zaczyna być nieco męczący, jednostajny i dopasuje to tylko fanom przede wszystkim tej Doom Metalowej części twórczości Haunted Cenotaph. Zaprowadzili nas w otchłań śmierci i zagłady, mroku i posępności i zmusili do przeżywania tych cech swej sztuki w wolniejszy, przytłaczający sposób i jestem pewien, że wielu z was ten kierunek kupi. Klimat to swój ma, urok pewnie też. Mnie, przyznaję, niestety nie zachwyciło na tyle, na ile bym chciał. Mimo tego nie zamierzam porzucić oczekiwania na pełny album. Nadal jestem go ciekaw i czekam z niecierpliwością na więcej Death niż Doom, oby jak najprędzej. Tymczasem komu smoła niestraszna i lubi się w niej zatopić, niech śmiga do Fallen Temple po swoją kopię! I jeszcze jedno, szacun za zajebistą okładkę!

https://www.facebook.com/Haunted-Cenotaph-150906512232754/
https://shop.fallentemple.pl/
https://fallentemple.bandcamp.com/album/haunted-cenotaph

English version:

After the first EP/demo, the band got me very interested in their playing, I waited for what they would present along with the next material. And unfortunately, we didn't get the full-length, but another EP. All in all nothing bad, but again a little short. Only one thing worried me, namely that the "Haunted Cenotaph" did not break its predecessor, but just caught up with it and at the last strength. Objectively, it's a piece of great, good-sounding Doom / Death Metal, I will never stop saying and repeating it loudly, but subjectively I do not like this material, I have to be honest. Too many slow parts, too much of this ubiquitous weight and density. It is a totally oldschool art, you can hear such influences like Hellhammer, Samael (early of course), Asphyx, which are still there from the very beginning, but in their heaviest incarnation. There is not enough of these faster parts, which unfortunately affected the balance of the record. Due to this, the reception at some moments begins to be a bit tiring, repetitive and it will suit only fans of all this Doom Metal part of the work of Haunted Cenotaph. They led us into the abyss of death and destruction, darkness and gloom, and forced us to experience these features of their art in a slow, overwhelming way and I am sure that many of you will catch up with this direction. It has its own atmosphere, charm probably too. I admit it, unfortunately it didn't impress as much as I would like. Despite this, I'm not going to give up waiting for the full album. I am still curious and waiting impatiently for more Death than Doom, may it be soon. Meanwhile, who is not afraid of tar and likes to sink in it, just check out Fallen Temple for your copy! And one more thing, respect for a damn good cover art!

Usurper- Usurper II: Skeletal Season (Necropolis Records 1998/ Dissonance Productions 2018)

Płyta, która mocno intryguje swoją nietuzinkową mieszanką inspiracji i wpływów. Na niniejszym albumie, drugim w swoim dorobku, Usurper pozwolił sobie na zmieszanie ze sobą tak naprawdę aż czterech stylów i ten zabieg się autentycznie udał. Na "Usurper II: Skeletal Season" usłyszycie zarówno wpływy Cathedral, jak i Gorgoroth z czasów "Under the Sign of Hell", elementy Szwedzkiego Death Metalu oraz ogromną fascynację wczesnym Celtic Frost. Na tzw. Black/ Thrash Metal również znajdzie się tu miejsce- to z resztą podstawa stylu i brzmienia grupy. Wystarczy na dobrą sprawę posłuchać dwóch, trzech utworów z tego materiału, aby momentalnie zorientować się o czym mowa: tytułowego "Skeletal Season", otwierającego "Shadowfiend" oraz "Cemetarian". Te elementy rządzą całą płytą i brzmi to, mówiąc szczerze, fenomenalnie. Zespołowi udało się stworzyć materiał żyjący swoim własnym życiem i który, uważam, świetnie broni się do tej pory, jest oryginalny i bardzo charakterystyczny. Zespół pokusił się również o odrobinę konceptu, mianowicie tekstów bazujących na opowieściach o bestii z Gevaudan ("Shadowfiend") oraz Peterze Stubbe- niemieckim mordercy przemieniającym się w wilkołaka ("Wolflord"). Cała reszta to również estetyka horroru podlana czarcią polewką. Poza konkretną dawką Metalowego, przede wszystkim oldschoolowego, grania album spowija swoista atmosfera, ta sama która towarzyszy tym klasycznym historiom grozy, którymi płyta jest w warstwie tekstowej mocno inspirowana. Powstał wielowarstwowy, acz spójny materiał, potężnie brzmiący i muzycznie sycący. Warto sobie tę płytkę amerykanów wygrzebać i spędzić z nią nieco czasu, szczerze polecam każdemu kto jeszcze nie miał okazji jej posłuchać!
Poniżej ubiegłoroczna reedycja popełniona przez Dissonance Productions. Od oryginalnego, pierwszego wydania różni się na dobrą sprawę tylko tym, że jest to digipak, no i faktem, iż jest ponownie szerzej dostępna.

Druj- Chants to Irkalla (Godz Ov War 2018)

Gęsty, mocarny i ciężki materiał, acz zawierający zauważalne pokłady klimatu, miejscami, na zmianę, nostalgicznej i rytualnej atmosfery. "Chants to Irkalla" u swoich podstaw ma przede wszystkim mozolny Doom Metal, który doprawiają aurą śmierci i czerni, czyli Black i Death Metalu. Dzięki tym domieszkom materiał nie nuży słuchacza, urozmaica formułę i wnosi co nie co z nieprzewidywalności. W każdym bądź razie ten młyn mieli zacnie i z pewnością nie predysponuję tu do zapisania go do materiałów przeciętnych, a naprawdę dobrych. Bardzo podoba mi się jak ta smolistość przerywana jest przyspieszeniami, albo właśnie jakąś klimatyczną wstawką. Już w dwóch pierwszych utworach z płyty "Ziggurat Ablaze" oraz "He Who Drinks of Namma" mam tego typu zabiegi. Wszystkiemu towarzyszy, głęboki, niski, chropowaty wokal, coś na pograniczu growlu i ryku. Na co jeszcze pragnę zwrócić uwagę to praca perkusji. Rzadko zwracam na to uwagę, ale na tej płycie jakieś tam wrażenie robi. Gary brzmią tu niemal jak jakieś bębny zagłady. Bardzo potężnie i złowrogo. Śmiem twierdzić, że do spółki z basem robią tu gro roboty i w znacznym stopniu budują tę płytkę i jej charakter. W utworze tytułowym dają pełen popis.
Podsumowując, wyszedł naprawdę ciekawy krążek, nawet powiedziałbym oryginalny. Może nie są to do końca moje ulubione klimaty, ale bliski tu byłem autentycznego jarania się tym materiałem, głównie za jego nietuzinkowe, przytłaczające brzmienie, istny walec kruszący mury. Jeżeli komuś bliskie jest właśnie takie granie to powinien sięgnąć po "Chants to Irkalla" bez większego zastanawiania. Druj mogą być w pełni zadowoleni ze swojej pracy.

http://godzovwar.com/
https://www.facebook.com/Druj-295196117579413/

Eternal Rot- Cadaverine (Godz ov War 2018)

"Cadaverine" można śmiało i bez obaw określić jako odzwierciedlenie tego czym jest smolistość oraz tzw. gruz w Death Metalu. I taki materiał powstaje na naszym podwórku! Jest powód do dumy! Na początku dosłownie ugiąłem się pod ciężarem tego materiału i nie wiedziałem co o nim myśleć, zrobił wrażenie, ale jeszcze nie do końca wiedziałem jakie, czy pozytywne, czy to może raczej nie moja bajka. Nigdy wcześniej nie słyszałem takiego buldożera naładowanego truchłem. Dzięki kumplowi i jego napomknięciu, przy okazji jakieś płytowej dyskusji, o tym materiale zacząłem go słuchać ponownie i częściej, aż go dla siebie odkryłem. To bez dwóch zdań esencja Death Metalu. Od tych walcowatych, miarowych kompozycji dosłownie wali trupem, cmentarzem i wszelką zgnilizną. Istny muzyczny odór czającej się kostuchy i rozkładu! W dodatku domieszka Doom Metalowych naleciałości uczyniła ten 30-minutową symfonię śmierci tak gęstą i mocarną. Co ważne, Eternal Rot wytoczyli tak oryginalne, acz wciąż oldschoolowe działa, że ciężko porównać ich dokładnie do jakiegoś innego zespołu. Powiem tak, jeżeli przepadacie za japońskim Coffins, fińskim Hooded Menace, czy też Amerykanami z Cianide i dobrze znanego Autopsy, to Eternal Rot, przynajmniej teoretycznie, nie ma prawa się wam nie spodobać. Niby cztery kawałki, a jest to zrobione z takim czujem i pasją grania, że zrodził się z marszu materiał o światowym wręcz poziomie. Tu wszytko chodzi ze sobą w parze, nie ma zbędnego pitolenia, czegoś co można byłoby sobie darować. Kawał świetnej muzy od początku do końca. W kwestii oprawy graficznej to mówi sama za siebie, mistrzostwo świata i nie ma tu o czym dyskutować. Szacun dla Marka Riddicka!
Szkoda trochę, że chłopaki nie mają zamiaru koncertować, no ale o kolejną płytkę możemy być spokojni. Z tego co słyszałem, i czego zespołowi z marszu gratuluję, to odzew na "Cadaverine" był bardziej niż dobry, także życzę grupie, wam oraz sobie aby parli dalej ze swoją muzą i niebawem uraczyli nas kolejną perfekcyjnie zagraną dawką Death/Doom metalu. Na koniec dodam, też w ramach rekomendacji, że gdybym ogarnął się z tym krążkiem wcześniej, to wypchnąłby z pewnością coś z mojej pierwszej piątki Metalowych wydawnictw 2018 i usadowił się wygodnie na zdobytym miejscu.

https://www.facebook.com/EternalRot/
https://eternalrot.bandcamp.com/
http://godzovwar.com/

GraveCoven- Coughing Blood (Godz ov War 2018)

Epka, cztery kawałki, a zawstydziłyby nie jeden długograj. "Coughing Blood" to pierwsze konkretniejsze uderzenie wydawnicze tej załogi ze Stanów. To co nam serwują na niniejszym krążku to oryginalna synteza Death, Doom oraz Black Metalu znakomicie balansująca między konkretną, ciężką szuflą gruzu, a generowaniem posępnego, mrocznego klimatu. Mamy tu przekładaniec szarżujących, mocarnych, miejscami wręcz dusznych riffów, które za moment przechodzą, a to w marszowe, a to w smoliste, wolne pasaże. No i wokal, z jednej strony niskie pomruki na granicy growlu, a z drugiej maniakalny skowyt/ zawodzenie (najwięcej dzieje się pod tym względem w "Furious Fires", dla mnie to sztandarowy kawałek z tej Epki). Żeby tego było mało, GraveCoven potrafią również zabrzmieć epicko. Zaraz po otwieraczu w "Spiritual Violence" mamy piękny tego przykład. Dźwięki niby agresywne, a tak dostojne w swoim wydźwięku. Jednym słowem dostajemy prezent w postaci 20 minut czystej muzycznej i emocjonalnej esencji. Ten materiał z pewnością przypadnie do gustu tym co bacznie przysłuchują się takim zespołom jak Bolzer, Misanthropic Rage czy Grave Miasma. Jeżeli tak nieszablonowy i autentycznie dobry materiał zespół prezentuje już na Epce, to czym dowalą wraz z długograjem? Ja już ostrzę sobie zęby, a wam radzę szorować do Grega i łapać "Coughing Blood" póki jest. Bezwzględnie warto!

https://www.facebook.com/GraveCoven
https://gravecoven.bandcamp.com
http://godzovwar.com

Amorphis- Tales from the Thousand Lakes (Relapse Records/ Irond 1994/2007)

Jedna z najlepszych płyt metalowych lat 90-tych i najwybitniejsze dzieło Amorphis, moim zdaniem niezaprzeczalnie. Niewiele jest płyt, nie tylko w dorobku Amorphis, ale generalnie, które miałyby w sobie tak niezmierzone pokłady magii i klimatu, finezji i kunsztu kompozytorskiego, tak misternie łączyły w sobie melodyjność i ciężar. "Tales from the Thousand Lakes" zawiera bardzo wiele różnych wpływów, w swoim czasie można powiedzieć, iż był nowatorski. Podłożem albumu jest synteza Death i Doom metalu, do której dorzucono bardzo dużo melodyjności poprzez klawisze oraz różnorodności dzięki użyciu w kompozycjach zarówno tradycyjnego, death metalowego growlu oraz czystych wokali. Kolejna sprawa to koncepcyjność całości. Płyta w warstwie tekstowej inspirowana jest "Kalevalą", fińskim eposem narodowym (zawierającym również pieśni i legendy z terenów Estonii i Karelii). Dzięki temu zyskała niebagatelne, bogate liryki, ale również, i tu ponownie wracamy do kwestii muzycznej, pewien folkowy pierwiastek, który wyraźnie słychać w melodiach zawartych na materiale. Cały zespół odwalił tu kawał niesamowitej roboty i w pełni ukazał scenie swój potencjał i talent, tworząc dzieło jedyne w swoim rodzaju. Co więcej, w żadnym momencie trwania "Tales from the Thousand Lakes" nie jedzie nudą, jednostajnością, czy też tendencyjnością. Każdy jeden utwór niesie ze sobą inne emocje, prezentuje różne rozwiązania i inspiracje, zaczynając od niesamowicie nostalgicznego i tęsknego, klawiszowego wstępu "Thousand Lakes" (w pełnej krasie oddaje klimat całości), poprzez tajemniczy, romantyczny, a za razem ciężki "Black Winter Day", momentami niemal heavy metalowy, rozpędzony "Drowned Maid", po "Magic and Mayhem" z szaleńczymi, futurystycznymi partiami klawiszy i mocarnym riffem w środku jakby żywcem wyrwanym z twórczości Dismember. Płyta jest naprawdę bogata i ambitna, można się w niej doszukiwać o wiele większej ilości różnych smaczków oraz odniesień, a te wymienione przeze mnie to tylko niektóre z całej ich palety.
Cóż można rzec na koniec ponad to co zostało już powiedziane? Swojego czasu, a i nadal jest to praktykowane, tworzone były listy albumów, które trzeba usłyszeć przed śmiercią. "Tales from the Thousand Lakes" z pewnością można do nich zaliczyć i usadowić gdzieś w wyższych partiach rzeczonej listy. Takie materiały udowadniają jak wiele może mieć do zaoferowania metalowa sztuka i jak na wielu płaszczyznach kompozycyjnych może się poruszać, z jak wielu źródeł czerpać inspirację. Ten album to jedna z wizytówek fińskiej sceny i jedna z najlepszych płyt metalowych jakie ukazały się w w historii tego gatunku. Tak, śmiało można tak powiedzieć.

Impure Declaration- No Paths, No Guide (Putrid Cult 2018)

Wreszcie udało mi się znaleźć nico dłuższą wolną chwilę aby naskrobać kilka słów o jakieś nowości z ostatniego czasu. Nie tak dawno zawitała do mnie debiutancka Epka poznańskiego Impure Declaration. To co możecie usłyszeć na tym krążku to wręcz podręcznikowy przykład mieszania ze sobą trzech styli- Death, Black oraz Doom Metalu. To co działa tu zespół to naprawdę solidny wyziew we wspomnianej wariacji i... nic ponad to tak naprawdę. Może i nie nudziłem się przy tym materiale, ale wydał mi się nieco tendencyjny, tak na dobrą sprawę niczym mnie nie zaskoczył, to co już wcześniej słyszałem u podobnych grup, słyszałem i tu. Epkę tak naprawdę robi jej atmosfera i to może być punkt zaczepienia. Duszna, złowieszcza, smolista jak brzmienie płyty. Bardzo kojarzy mi się z tą którą na swoich płytach serwuje Archgoat. Sprawiło to, że przez 20 minut jej trwania słuchało mi się "No Paths, No Guide" względnie dobrze i coś tam na moment w głowie po tym zostało. I właśnie ta ,można powiedzieć iście rytualna, bluźniercza atmosfera może być ową cechą, która będzie przyciągać do sztuki uprawianej przez Impure Declaration. Osobom które przede wszystkim sycą swe dusze takim grańskiem będzie to coś w sam raz, nawet jeżeli chodzi o elementy poza samym klimatem (riffy są tutaj naprawdę złowieszcze, a jednocześnie niesamowicie walcowate). Obiektywnie to wciąż solidny Death/ Black/ Doom metal i z takim nastawieniem powinno się po tą płytkę sięgać. Mnie osobiście nie powaliło, ale nie mogę i nie mam prawa powiedzieć, że było źle. Po prostu nie usłyszałem tu dla siebie nic na tyle silnego aby sprawić żebym o tym wydawnictwie po dłuższym czasie nie zapomniał. Cóż, bywa, nie zawsze może podejść. Jednak tym którym tej stylistyki i brzmienia nigdy nie dość bez zahamowań polecam. Innym, cóż, najlepiej oceńcie sami.

https://www.putridcult.pl/

Abhorrent Funeral- Ugly Tales (Fallen Temple 2018)

Ostatnio zawitał do mnie debiutancki, pełny materiał poznańskiego Abhorrent Funeral. Od czasu jego zapowiedzi jakoś tak podskórnie czułem, że nie będzie to rzecz całkiem przeciętna i przeczucie mnie nie myliło. Niby mamy tu do czynienia z pozornie prostą mieszanką Death i Doom metalu, ale z bardzo ciekawymi dodatkami i odnośnikami. Spotkała się tu klasyka spod znaku Autopsy, Abscess, Obituary czy Asphyx (ten swoisty ciężar i niemal walcowate brzmienie) z horrorową makabrą i estetyką Necrophagii, Impetigo czy nawet punkowego The Misfits- pewnej dozy chwytliwości tego typu grania nie można Abhorrent Funeral odmówić. Zespół pokusił się też o podkręcenie klimatu płyty wplatając między utwory sample z kina grozy. Wokalnie też ciekawie przeplata się growl z okazyjnymi wrzaskami, niemal Black Metalowymi. Tak oto wyszła całkiem smaczna, oryginalna potrawa w postaci "Ugly Tales".
Może nie jestem jakimś mocno oddanym zwolennikiem tego typu horrorowej estetyki w Death Metalu, ale płyta zawojowała mnie swoim brakiem tendencyjności i konkretnym pomysłem zespołu na swoją muzykę. Zajrzeli tu i tam, wyciągnęli z dzieł starszych kolegów same dobroci i ulepili z tego swój własny twór, który ma niedługo szansę być na scenie rozpoznawalnym. Jawi się to nad wyraz obiecująco. Czy Abhorrent Funeral mają szansę stać się polską Necrophagią czy Abscess? Szansa jak najbardziej jest i tego im życzę, ale przede wszystkim tego żeby dalej podążali obraną przez siebie drogą bo wychodzi im to grańsko, nie ma co! Szacun!

https://www.facebook.com/AbhorrentFuneral/
https://abhorrentfuneral.bandcamp.com/

Rotting Kingdom- Rotting Kingdom (Godz Ov War 2018)

Kolejny autentycznie ciekawy, tegoroczny (a dokładnie to już ubiegłoroczny, ale nie na fizycznym nośniku) wyziew ze stajni Godz Ov War. Ten zespół ze Stanów ma szansę trochę na scenie powojować, a i nawet coś zawojować. Dawno nie słyszałem tak dobrej fuzji Death i Doom Metalu okraszonej niewielką dawką szwedzkiej melodyjności. Rotting Kingdom zajebiście łączy cechy "Dance of December Souls"/ "Brave Murder Day" Katatonii, wczesnego My Dying Bride, Paradise Lost z czasów "Gothic" mieszając to wszystko z Death Metalem skierowanym w jego melodyjne, szwedzkie oblicze (Unanimated, At the Gates itd.). Nawet nie wiem czy nie pokusił bym się o stwierdzenie, że i jakieś stosunkowo marginalne elementy bardzo wczesnego Amorphis można tu wyłowić. W każdym bądź razie dawno nie słyszałem czegoś równie dobrego w tych klimatach. Aż ciężko uwierzyć, że ta ekipa pochodzi z USA. Z początku może się to granie wydawać niepozorne, ale jak już poleci tych kilka dźwięków to momentalnej łepek kiwa się w przypływie aprobaty. Mamy tu niecałe 25 minut materiału, EPka póki co, ale zespół wykorzystuje ten czas na maksa i daje do zrozumienia, że sroce spod ogona nie wypadli. Jeżeli czymś takim przywalą na pełnym albumie i jeszcze podkręcą śrubę, to mają szansę daleko zajść. Polecam z całą stanowczością! Rokowania są bardziej niż dobre, syndrom ponownego odpalania jest, poziom wysoki, także nie mam więcej pytań. Z pewnością będę bacznie śledził ich poczynania. Zatem bierzcie i słuchajcie z tego wszyscy!

https://www.facebook.com/rottingkingdom/
http://godzovwar.com/