"(...) one guy put on KREATOR´s „Endless Pain“ CD. This was like a rebirth!" - a "Stormbringer" retrospective interview with Okkulto (ex Desaster, Eurynomos)

1. Hi there, Okkulto! I’m glad that you are to answer a few questions. Want to move back to the past, to Desaster’s “Stormbringer” minialbum. You were after the release of “A Touch of Medieval Darkness”, Thorim left the band replaced by Tormentor. How do you recall that time between these two releases?

Well let´s got back with the time capsule to the years ‘95-´96. I think this was an important time for the band. We got more and more gigs, Tormentor had returned on drums. He had improved a lot casue it was always his dream to play in DESASTER on a permanent basis. So we became a real unity, doing also a lot of things together in the spare time, aside from band things. When we came to gigs, we appeared as a real serious unity, not some of this childish weekend-warriors, which were around at this time. Black Metal had become a huge trend meanwhile. There where countless zines and bands popping out each week. Even the big magazines couldn´t ignore it anymore. But every little youth band was trying to jump on that. We were really pissed off by that, cause to us BM had to be dangerous, wild and extraordinary, not every mothers darling. So we were writing more material which was a bit anti-trend containing less „Black“ but more „Metal“, haha. Stronger rooted in the 80´s glorious Thrash Metal times.

2. “Stormbringer” might be considered as a bridge between the first and the second album, your started to shape your original sound, your vocals changed a bit as well. Could you share some memories on the process of writing this material and influences that accompanied you back then?

Yes, as I said, we were really fed up with the whole trendshit. One could publish some evil photos in the mags, but when you came to gigs, seeing the guys in reality, you had a good laugh. So we wanted to distance us from all that money-printing train which was rolling faster and faster. We just wanted to produce some dark underground metal songs. On a meeting with some friends from the HELLBANGERS one guy put on KREATOR´s „Endless Pain“ CD. This was like a rebirth! in a moment there were 20 guys standing in a circle banging their heads off during the whole album from the first to the last song. We were all electrified by this old nostalgic feeling. From this moment we started to re-discover many of the old records trying to soak up the feeling of this pioneers of the mid-80´s, like when they were in their youth. Also going to many 2nd hand markets, buying rarities or some more obscure stuff from that period. This all influenced our songwriting and thinking for the next years. We always tried to distance us from all the trendriders and typical new BM-outcomes.

3. The cover art of the vinyl and CD is probably the most iconic when it comes to Desaster and matching the atmosphere of your music – heavy and furious metal combined with a unique medieval touch. Who came up with the idea to use this piece of art?

It was always difficult to find a nice cover, fitting straight to the titles. In this case I went through some book stores, searching for medieval/historical stuff which could reflect the title. When I saw it, I knew directly that this would be what I was looking for. Showed it to the other guys and they also liked it from the first moment as well. Still a good choice, as you said, representing our musical theme very good. I prefer simple but effective covers with not too much details. So this one here could also represent the energy of our music very good. 

4. You seemed to be the one in the band who was more into black metal, the same with Odin. Am I right? What bands from that genre were and are the most favourite for you, the ones that had the most significant impact on you? You and Odin were the ones that used corpsepaint. 

Haha, this is a question often asked. It just came from our demo times, I guess. The painting was just not Infernal´s „thing“ so to say, while Odin and me were very, very deeply into black in the early days, so it gave us a special aura, a special feeling. We did it also at some specials out there at some meetings in the wilderness. Later it became something like a trademark that half of the band is painted, half not. You could see it also as representing our special mixture of BM and oldschool Thrash Metal. But the other members also listened to the black stuff as much as we were Thrashers. But I was taking things very, very serious at this period. More serious than many others did maybe. I was completely into it, always looking for the darkest stuff. I liked DARKTHRONE a lot with their „Under a Funeral Moon“ album. This was very influential to me. Also BURZUM was a highlight, ‘cause it was so special in it´s riffing combining melancholic aura. We soaked up everything, even some obscure demo´s or 7”.

5. “Stormbrniger” seems to underline your own way when it comes to music and position on the metal scene. There was a statement on the release that wimps and poser should leave the scene and that the minialbum is dedicated to your own fanclub Hellbangers Moselkranken. Did you have any problems with a more radical/extreme part of the scene, the black metal one mostly? What was the response on this paricular release?

As I said earlier, we just tried to distance ourselves from that trendwave, which was getting bigger and bigger. It was clrear that this would blow in pieces one day. We had ever seen us as an older band with a history rooted in the end 80´s. So we just wanted to point out that we are not a completely new band.

I guess even the BM-Hardliners respected us as a old band, cause everyone who saw us in real could see that we were completely serious, not any kiddies.

Yes, we fixed an own position in that whole circus back then. When we were playing live there were 3 or 4 bands before us who just played blast-beats the whole time, so the audience was finally taken away from that when we entered the stage, playing real riffs, with real rhythms to bang your heads to. The live-set mostly ended with a cover, for a long period this was „Tormentor“  by KREATOR. We presented a good mixture to the audience, not just fast stuff the whole time. I think we became in a way famous for that, so the live shows became better and better. We´ve grown a lot with that as a unity. Years later, at the time of „Tyrants of the Netherworld“ we were nearly perfect in that. It´s the image as a band, as a whole. A band has to be a unity on stage, otherwise it´s just like 4 guys playing some instruments.

6. You were the author of Desaster’s lyrics during the period you were in the band. You seemed to share the passion towards the dark side of the medieval aesthetics that Infernal had and still have. What themes/sources from that specific area inspired you mostly when writing lyrics for “Stormbringer”?

We have a lot of castles here in our area, which was always a great source of inspiration. Aside from band-things we were meeting there from time to time just to soak up the aura. So this surly was a huge inspiration to be put into the lyrics, as well as historical myths or simply black aggressive „hate-stuff“. You know, we were young and really wild, metal was around us 24/7. We wanted to distance us from the „normal“ society as much as possible, being metal outlaws, but being proud about that, haha.

7. When it comes to the vocals itself. What where your most favourite singers, those and had any special inpact on you and they way you shaped your voice?

On the fist recodings I started with more black metal-like vocals but I realized that there are simply too much singers in that, to get an own identity. So I tried to bring in more and more of my own voice into it. One can hear that with each release I think.

For sure I always like Quorthon’s voice and the dirty raw expression in it. Later Nocturno Culto made it perfect on „Under a Funeral Moon “ but also Cronos was great, early Tom Araya, Evil Chuck, Jeff Becerra, Stace Sheepdog. So as you see, one can just learn from the best!

With the years, I think, I found my mixture of raw extreme vocals in combination with my own voice and higher screams. Also important were all those „uuh´s“ and „ahh´s“ which were mostly a homage to the 80´s. It all had to be still natural, not in a wannabe way. Many guys sounded very extreme on their records in the 90´s, but seeing them live, they lost their voice after 2 songs, so it all was faked. I never got problems with that. So the people at the gigs realized that we were 100% serious in doing what we did.

8. You started to play live more and more, cloud you share any gig stories/ tour stories from that time? Infernal told me, while talking about “Hellfire’s Dominion” that is was a great adventure despite many problems.

Yes, gigs were always an adventure so to say, hahaha. You know, when we started, we were driving hundreads of kilometers in our little VW-Polos completly full of stuff. Mostly me and Odin were sitting on the backseat and we had a Guitar-case on our legs for a trip of 400-500km. Music from cassette-player (mix-tapes mostly) was always playing, 4 guys smoking into this car and it could happen that we were drinking the first beer at noon during the driving. The difference, in my opinion, in comparison many other bands today, is that we lived this thing 100%. With the feeling that no one could stop us. Many guys today are simply to „nice“ for that I think, haha. There was no real organisation, most gigs were organized by other fans. We were just sleeping somewhere in the dirt, but happy to have played a good gig and meeting other great metal-guys.

The gigs made us a unity and we became more comfortable in our playing with each gig. It could happen that we had to sleep in a backstage room or on the stage itself, after a trip of 400km, gig playing, partying the whole night until 4:00-5:00 o´clock, then driving home 400-500km the other day. This was just normal. A total chaos but in the end it made us stronger and stronger as a real band. We had suffered the dirt and all the difficulties a band could get through, as well as shitty clubs or soundwise chaos. So waht else should come after that?

Years later in the times of „Tyrants...“ we were able to play as a headliner with getting 300-400 (at times more) people, which was very good for that time. So after working so hard for many years we were seeing that something is returning to us, you know, we putting so much energy in that.

9. “The Swords will Never Sink” and “Sacrilege” are my favourite songs from “Stormbrniger”. Could you share with me the story behind both songs and tell me which ones are your favourite and which you prefered more to perform live?

There were just dark myths, like for example in the title-track, where the Stormbringer is a warrior of revenge. „The swords...“ is more about regaining back our land, which has a heathen/ germanic tradition, from before the chains of christianity. „Sacrilege“ is just a straight „blasphemic“ lyric, which is about the fact that we don´t accept any holy indoctrinated rules of the church and destroy the chains of slavery while having our own believe, so to say. Many times it was this theme of breaking shackles of the christian laws of the church, keeping the people down as eternal sinners instead of full human beeings with own powers and inelligence. Oh, I ilked them all. We had a good repertoire with that, some faster, some thrashy... Good bangers which the audience liked a lot! The strenght was that one song not sounded like the other. 

10. There is a cover  Kreator’s “Tormentor”. Why you have decided on this one? Were you all fans of this cult band? Seems old Kreator stuff was always with you during 90s.

As I said in the beginning of the interview, KREATOR´s „Endless Pain“ started a phase of re-dicovering in the mid 90´s for us, when the BM-trend became so huge and we were really, really fed up with seeing all those countless young bands jumping on that. Even many bands who started as Death Metal went into a BM-outfit later.

So playing such cover by the old Thrash Metal heroes was more like a bit of an anti-trend thing, showing where this music is rooted and what is our personal fave-stuff at that time. We played that song for a long period. That was the very last title, people were totally full of sweat and a bit tired, but activated all their powers once again for this one to scream along with me into the microphone. A better end of a show one couldn´t have. Infernal was wearing often a „Pleasure to kill“shirt on stage and also got the huge backpatch on his vest. „Pleasure to kill“ is still one of the best Thrash Metal albums ever done. It´s wild, raw, that aggressive outcome was also a huge inspiration for us. So you see, KREATOR was alsways with us in a way. Later resulted in a guest appearance of Mille.

11. “Stormbringer” introduced your new drummer back then – Stefan “Tormentor” Huskens. How it turned out that he was to replace Thorim and you got to know each other?

Thorim was a very young, talented drummer, but he was a bit unhappy with the whole gig-thing, driving hundreads of kilometers and so on. He had another musical background which he wanted to follow instead of all the chaos and the extreme people he met with DESASTER, haha. It was a real loss at that time, cause he had a great talent. Then Tormentor returned, who was  a friend of the band for years. He had helped us out in demo times, so after really improving a lot, he was the first decision for the position of our drummer. The fact that we were all friends before made things much easier. He brought in a lot of his energy for creating a new rehaersal room, organising gigs or recording stuff. He was hungry for rehearsing every day, so that man was the right guy for us.

12. Around that time you have also issued the 7’’ “Ride on for Revenge”. There was another cool artwork and great songs. Why you have decided to issue this EP. Were the songs written especially for this release not to be published anywhere else?

Looking back now I regret a bit, putting 2 of our best titles just on a 7”. We should have put this on an regular album,’ cause they simply would have reached more attention. But at this time there were tons of releases by bands popping out, which were never in the underground. They never released a demo or a 7”, but were pushed by huge labels directly into the magazines. We, on the other hand, were rooted strongly in the underground. So releasing such a single was a bit like a statement against all the fashion, the huge advertisments all these bands getting into the magazines and the way they were hyped by the media, coming from nowhere.

As you see, as the time passed,  no one talks about most of them, nor the labels anymore. But the underground with it´s vinyl-hunters is still there. Yes the songs were written exclusively for the release. We were in good shape and one can hear that we improved a lot. They would fit well to the „Hellfire´s Dominion“ material as well, but that became another chapter.

interview by: Przemysław Bukowski

25th Anniversary of "A Touch of Medieval Darkness" - an interview with Infernal from Desaster

This year marks the 25th anniversary of Desaster's debut album "A Touch of Medieval Darkness". Instead of talking about band's upcoming release I decided to use the occasion to get back in time and talk to Infernal about the album that started it all.

1. Hi there, Infernal! This year you celebrate 25th anniversary of „A Touch of Medieval Darkness” release. How to you recall this album after all these years?

Hello! I think that for the time it was released – mid 90s – it was quite a good album. When I listen to it I still like the songs. But I think we still didn’t found our own sound and style back then. The scene was not that original. Our vocalist was still looking at Norway. He wanted to sound in a black metal way, like the bands we liked at that time, Darkthorne and Emperor. The vocals were very high pitched. On the records issued after the debut Okkulto found his own singing style which was a mixture of typical black metal one and more oldschool . Well, as a whole I’m still proud of “A Touch of Medieval Darkness”. I like to listen to it from time to time. It was cool to re-released now on vinyl, to work on it again. I did some changes, cut out parts of the intros and outros because. At the time of the release we didn’t use computer for the recording and it was very difficult to cut something. Especially, because the guy responsible for the keyboard parts played everything live and not fitting in time.  Already back then I thought that those parts were to long. That is why I made them shorter for this reissue, to better fit the entire album.

2. When we talk about inspirations, you were going against the tide back in 1995/96. Traditional black and death metal ruled the scene. What was the response for your debut record?

The response was huge. We somehow managed to fir into the black metal scene but with our own sound, elements and style. Apart from typical blasting stuff we have also added thrash metal influences. There are songs like “Devil’s Sword”, which we still play live. It’s more in an oldschool black metal style, thrashy, speed metal-like. There is also “Portal of Hellgate” that was not in a typical black metal style performed by such bands like Marduk or Immortal. We paid a lot of attention to variety and wanted to show our roots. Not only Norwegian black metal stuff but also thrash metal from such bands like Slayer, Kreator, Destruction, Sodom. I think it wall all already on the debut and we kept that trademark expanding it on the later releases. There were also some epic tunes which is also our trademark, just listen to the title track which captures that medieval atmosphere, feeling.

3. When it comes to this medieval atmosphere, what was the root of making it this way, to add that specyfic touch to this record and others after it?

That is a really good question. I still wonder why I’m so much into this kind of stuff. I think it’s because of my father. When I was a little Inferno he brought me to some medieval castles. You know, we have a region, the Rheinland, where we have a lot of old castles. I liked the atmosphere among those walls. I thing everything started at that particular time. When I was older and already had driving license I visited a lot of castles myself, not only in Germany but also in France for example. I still like the atomspehere there but in fact I don’t like the so-called medieval music. We had those medieval markets here in Germany where you can drink honey, buy clothes from that time and so on. It’s too romantic for me. Medieval times were also marked by plagues, wars, people were suppressed not only by lords and kings but also the church. That times were not that romantic like they are being shown nowadays.  When I play all these tunes from Desaster albums it’s my version of medieval music, my imagination. When I’m among the castle ruins these melodies just appear in my head, I have to play them on guitar. That’s where it all comes from.

4. There was a very atmospheric photo session for the album. Could you tell me where it was made, maybe you can share some memories connected with it. Who came up with the idea of part-corpse paint. Odin and Okkulto were wearing it but you and Thorim not.

This was about showing our two sides. It was a black metal side with Okkulto and Odin weraing the war-paint on their faces. Me and Thorim represented that more oldschool vibe, style from the thrash and speed metal aestetics and we also liked a lot. Desaster was not a typical black metal band and we wanted to distinguish ourselves a bit. The session was taken at a local castle ruins, it was Sunday I think. We had to make it in a day light so there were many people there and they were like “What the hell are these guys doing here. We carried some swords with us, some torches, candles and stuff like that. Luckily no one called the police because of our bullet belts. It was a very cool session with a high quality photos. They were taken by Odin’s uncle who was a professional photographer. He did a great job. 

5. Want to ask about Thorim now. As far as I remember there was no photo of him in the old issues of the material and now he appears on the back cover of the vinyl together with the rest of you. 

Good that you have noticed that. Back in the time when we were recording “A Touch of Medieval Darkness” Thorim was a member of Desaster but soon he recognised that this was not his way of doing music, not even his scene. He was more into traditional heavy metal or just popular music. He did some concerts with us and was not comfortable with what happened in the audience, you know, fights, mosh, headbanging etc. It seems it was too much for a young guy. One day he came to me saying that it was great to play with us but it was not his world, he had to quit. I accepted his decision but I was a bit angry at him. We always had problems with drummers. I really liked his style of playing, he was a good drummer and everything worked in rehearsal room. I was a pity that he had to leave. So when the album came out he was only mentioned as a session drummer as he was no longer in the band and didn’t add his photo in the booklet. He said it was ok with him. I think it was very strict and harsh from my side. So when we have done the rerelease on vinyl I decided to pay him attention and credits that he deserves and put him as our drummer back then with a proper photo. He played on this album and did it very well.

6. Let’s talk about Merciless Record as that was the label that released “A Touch of Medieval Darkness”. How do you recall the cooperation with them, how it got started and why did you choose them?

I think it was the other way around – they chose us. It all started with the guys from Ungod with whom we did a split release back then. They were signed to Merciless Records which issued the split. The label asked us after that if they can release our debut as well. We were really glad that someone was interested in us and our music as we thought we were still not that good. It was an honour for us. I still remember the day when the split arrived with my post. It was the first vinyl we did. I was so proud and showed it to everybody. The album turned great as well. The only disadvantage of Merciless Records was the fact that the label was not that much professional. It was just a one man label and he was always working very slowly. We recorded “A Touch of Medieval Darkness” in 1995 already, but it was issued almost a year later. You know, when you release something you want it out as soon as possible, see the reactions on the record from the fans. It was just too slow. That was the reason why we have changed the label later.

7. In the first pressing of the vinyl version there was a special booklet added, with lyrics, photos. Please tell me about the idea behind it and why you have not decided to bring it back with the reissue. 

It was my idea to give something special to the fans. Not just a typical sheet with lyrics but a separate booklet with them plus special photos that catch the special atmosphere of the album – some woods, ruins, castles. That fitted perfectly with the release. I think it was a good idea. When it comes to the re-release we wanted to do something new. People who bougth the album 25 years ago should have something special in their collection. Doing it the same way as the first press will be a betrayal of the fans who own this first version of the record. The new one also looks good. It has some special photos collage with pictures from the recording session and gigs. I really like the way the cover art looks now. The original one was too dark. It was hard to recognise what was actually on it. Now you can clearly see what the original artwork represents – the fairy man standing on his dragon boat with some sort of staff or torch in his hand. It fit to the atmosphere of the album. Also the paper used for the cover is really cool this time.

8. When we are talking about the cover art, could you tell me why you have chosen this particular one? Were there any other ideas, alternatives?

No, not really. The author of the cover was my classmate from the school days, he was a painter. We already had one of his works on our very first demo – “The Fog of Avalon”. I asked him if he had some other painting that we might use for the debut album. He showed me the one that you can see on the cover of “A Touch of Medieval Darkness” and it fitted perfectly, there was nothing more to think about. It was a pity that it turned out so dark on the album back in the days. 

9. Let’s move for a moment to the recording session of the debut album. Could you recall some interesting stories connected with it, where it was and so on? 

It was at the studio in our home town. The guys from the studio were normally recording a typical rock stuff, pop music and when we came there and started to play they were shocked about the way we did the things. Especially when Odin started to record his bass lines. When he put his distortion effect on the mixing guy, who was a bass player as well, started to shout that something must be out of order and the bass was not sounding the way it should have. He was surprised and shocked when Odin explained his intention and the way he wanted his bass to sound. We had to teach this guys how the black metal sounds like. It was funny. 

10. Were there any particular metal albums or just albums that influenced you strongly back in 1995 during the creation of “A Touch of Medieval Darkness”?

Of course we had so many metal bands and albums in the background. I could hardly mention some special ones that inspired us but I remember that back in those days, in mid 90s, we were listening to Norwegian bands like Darkthrone, Immortal. The first records of these bands. They had a serious impact on us. There was also the old stuff like Mercyful Fate, the evil spirit of their records.

11. When I listen to the album there are some part, elements that reminds me of Venom - guitar lines and vocals of Okkulto. Sometimes he sounds almost like Cronos.

Cool, thanks! That’s good to hear that. Venom was the band that was a starting point for Desaster. When we were kids, we were watching Venom’s live video and we were impressed by all that was happening at the stare, those pyrotechnics, Cornos destroying his bass. We had to start a band like this one. It was a beginning of Desaster and that’s cool that you can hear it. We never wanted to copy Venom but listened to them a lot and I think my guitar playing is also inspired by Mantas. He is a very underrated guitarist. A lot of people say that Venom guys are not that good musicians. Ok, I think for Cronos and Abaddon it is correct but Mantas is really good guitar player and I like his style.

12. Let’s sum up with you favourite compositions from the debut album, which ones will it be and which ones do you prefer to play live the most?

We play “In a Winter Battle”, “Devil’s Sword” and also “Portal of Hellgate” regularly. I think when you play songs that often you don’t exactly listen to them on the album. So I prefer to listen to the ones that we don’t play live. I really like the title track because of the great atmosphere and one unusual “Visions in the autumn shades”. It’s cool to listen to them at home. I’m not the guy who listen to his own stuff that much but when I do so and it is the “A Touch of Medieval Darkness” album, I pick these titles.

interview by: Przemysław Bukowski

Marhoth- W imieniu Marhoth... (Witches Sabbath/ Eastside 2015)

Ostródzki Marhoth... Grupa o której chyba mało kto już pamięta, a szkoda. Istnieli na scenie w latach 1992-98 i mimo rozmów, planów i prób nie udało im się nagrać pełnego albumu. Ekipę od początku prześladował jakiś pech w tej kwestii. Jednakże zespół zostawił po sobie dwa bardzo dobre, klimatyczne dema- "Wolfmoon" (1995) oraz "Szkarłatna Kropla Rosy" (1996). Te dwa materiały, na trzech nośnikach wznowiło Witches Sabbath cztery lata temu. I tu należy im się szacunek za przypomnienie o Marhoth, bo zespół w żaden sposób nie zasługuje, aby pogrzebała go historia.
Oba dema utrzymane są niemal w bliźniaczym klimacie. Różnią się odrobinę brzmieniem (oba są typowo dla demówek surowe, ale robi to odpowiedni, piwniczny klimat) oraz tym, że dwójeczka jest z polskimi tekstami. Black Metal w wykonaniu Marhoth najbliższy jest temu co zaprezentował Behemoth na "From the Pagan Vastlands" oraz "Sventevith" z domieszkami starego Immortal, naszego Sacrilegium, czy też North. A i lirycznie jest zdecydowanie bardziej pogański, mistyczny, niżeli diabelski. W każdym razie zionie od tego esencja naszego krajowego BM połowy lat 90-tych. Jest to styl i brzmienie totalnie charakterystyczne dla naszej rodzimej sceny tamtych konkretnych lat. Uważam, że Marhoth powinno być wymieniane zaraz obok tych najważniejszych nazw, bo mimo stosunkowo niewielkiego dorobku, totalnie na to zasługuje. Już za sam wkład w budowę tego typowo polskiego Black Metalu.
Zanim zespół się rozpadł wraz z North oraz Grom znalazł się na splicie "Sovereigns of Northernlands" wydanym w 98' przez Astral Wings oraz wziął udział w płycie "Czarne Zastępy w Hołdzie Kat" wypuszczonej przez Pagan Records. Nagrali swoją wersję "Diabelskiego Domu". Po tym słuch o zespole zaginął. Warto na koniec wspomnieć, że Orias (gitarzysta, wokalista i klawiszowiec Marhoth) udzielał się również w Nox Lunaris, a Thoarinus (perkusista), poza wspieraniem na Oriasa we wspomnianym już zespole, w takich ekipach jak Sacrilegium oraz Christ Agony.

Damnation- Rebel Souls (Last Epitaph 1996/ Witching Hour 2014)

Nie wiem od jak dawna odkładałem napisanie czegoś na temat tego klasyka. Bo to jest klasyk, niezaprzeczalny. Podobnie jak "Reborn..." o którym już jakiś czas temu pisałem. W ogóle uważam, iż Damnation nie nagrało żadnej słabej płyty i szczerze bym sobie, i wam wszystkim, życzył reaktywacji tej grupy. Ich materiały owiane są kultem i żaden szanujący się fan nie powie o tym graniu złego słowa, i to nie jest naginanie faktów, bo ten zespół na to zasługuje. Ale do rzeczy.
Zespół w 1996 ma już za sobą pierwszy, świetnie przyjęty debiut w barwach Pagan Records, a nowym wydawcą zostaje niemiecka Last Epitaph. W roku, kiedy to pojawia się "Rebel Souls" Les działa również w Behemoth, z Baalem zakłada Hell-Born, a Inferno, który debiutuje w szeregach Damnation jest już również jedną nogą we wspomnianej hordzie, także sporo się dzieje. To już drugi pełniak w dorobku ekipy Damnation i chyba najbardziej szaleńczy i dopracowany wśród trzech jakie nagrali w trakcie swojego istnienia. Skład jakim wtedy dysponowali to był istny Death Metalowy dream team. Bart na gitarze, Les- gitara i wokal, Inferno za garami (z całym szacunkiem do Variena, którego grę również uwielbiam) plus wsparcie Dagona na basie i okazjonalnych klawiszach. Ta płyta to istne wrota do serca piekieł nad którym unoszą się opary siarki, a ognie rozżarzonej otchłani opalają jego sklepienie. Utwory na "Rebel Souls" to czysta agresja, furia, niesamowita energia, a z drugiej strony pokaz wysokiego poziomu techniki gry i komponowania. Tu nie ma tylko prostych, oldschoolowych form, ale również sporo zaawansowania, złożonych zagrywek, zmian tempa i kapitalnych solówek. Tak, tych jest tu kilka i robią wrażenie. Jak już jesteśmy przy gitarach, to osobiście widziałbym je nieco bardziej wysunięte w miksie, bo mają tu niezła batalię z perkusją Inferna hehe. Ciekawym zabiegiem są również rytualne przerywniki między utworami. Pamiętam, jak przy pierwszym zetknięciu z płytą nieco mi przeszkadzały, burzyły odsłuch, ale z czasem je doceniłem, zrozumiałem ich wkład w budowę atmosfery, mimo kontrastu z szaleńczymi utworami. W kwestii brzmienia, to "Rebel Souls" zachowuje odpowiednią dawkę surowości, dzięki której nabywa swojego własnego, unikalnego charakteru.
Chociaż Damnation to piekielny Death Metal najwyższej próby, to dla mnie zawsze posiadał jakiś Black Metalowy pierwiastek, nie w samej muzyce, a w części tekstów oraz atmosferze. Są w tym niesamowite pokłady mroku, złowieszczości, których na dobrą sprawę nie jestem w stanie doszukać się u żadnego innego zespołu parającego się tym stylem. Nawet u Vital Remains, Deicide, czy Incantation. I co najbardziej istotne, Damnation nie da się porównać z żadną inną ekipą na scenie. Uważam, że bazując na weteranach gatunku, stworzyli coś totalnie swojego.
"Rebel Souls" można uznać za sztandarowe dzieło Damnation, płytę, która jest wyraźnym, niegasnącym punktem na Death Metalowej mapie Polski i jednym z najlepszych wydawnictw naszej sceny lat 90-tych. To perfekcyjny przykład płytowego "must have"!
Poniżej mój egzemplarz reedycji tegoż krążka popełnionej w 2014 przez Witching Hour, który dostałem w tamtym czasie od Lesa. Jak widać, wydawnictwo zrobione na wzór pierwszego wydania z Last Epitaph.

Link do oficjalnego profilu Damnation prowadzonego przez Marcina Wodzyńskiego, autora Eternal Death zine:
https://www.facebook.com/Damnationpolishdeathmetalband/

Mortify- Abyssal/ The Calm Beyond (Thrashing Madness 2019)

Słupski Mortify to niegdyś czołówka naszej Death Metalowej sceny do spółki z takimi grupami jak Betrayer (warto wspomnieć, że Molly oraz Ryju udzielali się czynnie w również w tym zespole), Vader, Armagedon czy Imperator. Zespołowi udało się wypuścić dwa materiały, wydane własnym sumptem demo "The Calm Beyond" (1993) oraz album "Abyssal", który wydało na kasecie Morbid Noizz w 1996. Ogromna szkoda, że zespół przestał istnieć niebawem po nagraniu pełniaka. Death Metal jakim się parali był praktycznie na światowym poziomie. W ich graniu dało się słyszeć bardzo wyraźne wpływy ekip spod znaku Pestilence, Morbid Angel i przede wszystkim Deicide z czasów takich płyt jak debiut oraz "Legion". Już ich demko odznaczało się solidnością i wyczuciem obranego stylu, natomiast "Abyssal" to już była i jest klasa sama w sobie. Słychać na tej płycie jak wyraźne piętno odcisnął na grupie "Legion" Deicide. A i przemknie gdzie nie gdzie jakieś echo wczesnego Vader (albo już tak jestem tą grupą przesiąknięty, że wszędzie ich słyszę haha). Ogromna szkoda, że Mortify nie wydał więcej materiałów i nie usłyszano o nich szerzej, chociażby za granicą. Cóż, czasy były jakie były, przeciwności losu, warunki, możliwości itd. itp. Zarówno oni, jak i parę innych grup zasługiwali na konkretny sukces, a tu niestety los chciał inaczej.
Niemniej jednak sporo ludzi o nich pamięta, a tym co do tej pory nie mieli z materiałami Mortify do czynienia, Thrashing Madness funduje w tym roku lekcję historii wznawiając oba wydawnictwa zespołu na jednym cd. Co do jakości nie muszę się rozpisywać, bo już niejednokrotnie wspominałem jak Leszek wydaje płyty. To już konkretna marka. Dla maniaków Metalu Śmierci i entuzjastów naszej sceny to mus na liście zakupów oraz zespołów, które trzeba znać.

http://www.oldschool-metal-maniac.com/

Gorgoroth- Pentagram (Embassy Productions 1994/ Malicious Records 1996)

Kolejny klasyczny album ze słynnego Grieghallen i drugi mój ulubiony jeżeli chodzi o Gorgoroth (wraz z "Under the Sign of Hell"). Niepowtarzalna muzyka, klimat, no i zajadłe wokale Hata (te jego skrzeki i wrzaski są nie do podrobienia)  zawarte na tym półgodzinnym krążku to kanon Norweskiego Black Metalu. Tego co Infernus i spółka wyczarowali na tej płytce chyba już nikt inny nie powtórzył. Materiał na "Pentagram" łączył cechy starego Bathory oraz wczesnego Celtic Frost (mam tu na myśli "Morbid Tales") z tym wszystkim co do Black Metalu wniosła norweska szkoła tego grania. To perfekcyjny przykład na łączenie szlachetnych wzorców z nowym podejściem. Nawet samo brzmienie tej płyty jest niepowtarzalne.
W tamtym czasie poza Infernusem i Hatem załogę Gorgoroth tworzyli Samoth (którego Infernus poznał podczas jednej ze swoich sporadycznych wizyt w Oslo) oraz Goatpervertor. Ten ostatnio opuścił grupę zaraz po nagraniu "Pentagram", zastąpiony przez Frosta z Satyricon. I tu pojawia się taka drobna ciekawostka. Jak dobrze wiemy, pierwsze wydanie płyty ukazało się z ramienia francuskiej Embassy Productions w 1994. Zanim jednak zespół podpisał kontrakt na wydanie płyty chciał ich do siebie przygarnąć Satyr (do swojej mającej wtedy dopiero rok Moonfog Productions), Infernus jednak odmówił.
Nie ma co ukrywać, że tym krążkiem Gorgoroth zasłynął na Black Metalowej scenie lat 90-tych i do tej pory płyta ta traktowana jest z ogromnym szacunkiem i sentymentem, który uważam słusznie się jej należy. Do tego materiału zwolennicy tematu wracają regularnie. Jest to jeden z tych albumów które zbudowały norweską scenę i ukształtowały jej brzmienie i estetykę. Płyta absolutnie kultowa i rzekłbym ponadczasowa!

Cintecele Diavolui- The Devil's Songs (Dark Dungeon Music 1997)

Dziś odjeżdżamy w trochę nie metalowe rejony muzyczne, aczkolwiek klimatem i swoim twórcą z metalem mimo wszystko powiązane. Zapewne znajdą się tacy którzy Cintecele Diavolui znają, a przynajmniej kojarzą. Jest to jeden z pobocznych projektów muzycznych Havarda Ellefsena vel Mortiis. Poza swoim głównym dziełem o tej samej nazwie i szarpaniem basu w Emperor, stworzył również nieco mrocznej, niesamowicie atmosferycznej muzyki pod szyldami Vond, Fata Morgana oraz właśnie Cintecele Diavouli. Ten projekt wydaje się najbardziej nietuzinkowy w całym dorobku. Havard stworzył na tej płycie nowe, miniaturowe uniwersum skupione wokół wampirycznej postaci o imieniu Vukodlak (słychać jego głos w co poniektórych kompozycjach na płycie). W zawartej tu muzyce jest równie wiele mroku, co pewnej groteski, niemego humoru zabarwionego czernią. Łączy ona pewne elementy pozostałych projektów z wyraźnymi. moim zdaniem, inspiracjami zaczerpniętymi z bardzo starych horrorów, nawet tych w których poza samą muzyką nie było żadnego innego dźwięku. Album ma pewne szczególne momenty, które kreują dosyć niepowtarzalny nastrój niepokoju podszytego dreszczem ("Dungeon of Horror" oraz "One Soul Less for the Devil"). Jest to dzieło zaiste eksperymentalne i nowatorskie w swojej niszowej estetyce i, co trzeba przyznać, ma swój unikatowy klimacik. Nie spodziewam się, że wielu z was, którzy z Cintecele Diavolui do czynienia jeszcze nie mieli, z marszu spodoba się ten twór. Jest to sztuka dosyć wymagająca, mi osobiście zajęło nieco czasu zanim pochłonęły mnie te dźwięki i w pełni je doceniłem. Niemniej jednak wszystkim entuzjastom tzw. Dungeon Synth szczerze polecam!
Materiał pierwotnie ukazał się w skróconej wersji w 1996 jako 10'' winylowa Epka, potem natomiast już w pełnej formie na CD. W 1997 sumptem Dark Dungeon Music, a w 1998 Cold Meat Industry. W ubiegłym roku natomiast album po raz pierwszy doczekał się edycji kasetowej (ściśle limitowanej) wydanej przez sojusz Omipresence, Children of the Night oraz Foreign Sounds.

https://www.facebook.com/officialmortiis/
https://downloadmusic.mortiis.com/
https://mortiiswebstore.com/

Necrophobic- Fears/ When You Die (Thrashing Madness 2019)

Niniejsza kompilacja dwóch materiałów rybnickiego Necrophobic to moje pierwsze zetknięcie z ich twórczością, także opisując album "Fears" (drugi pełniak w dorobku grupy) oraz wydane 2 lata później demo "When You Die" nie mam zbytnio porównania z poprzednimi materiałami. Oczywiście niebawem zamierzam tę kwestię nadrobić. No ale do rzeczy. To co na obu tych materiałach prezentuje Necrophobic to klasyczna odmiana Thrashu amerykańskiej szkoły lat 80-tych, słychać tu wpływy starego Anthrax, Metalliki z czasów "And Justice for All" oraz odrobiny Slayera. Podczas słuchania zwłaszcza "Fears" znajduje się też sporo odniesień do wczesnych Acid Drinkers, pełno tu gitarowych i wokalnych połamańców, zmian tempa, akustycznych wstawek. Nawet usłyszałem w tym co nieco z thrashowego Turbo z czasów "Epidemii", czy "Dead End". Bogate, zróżnicowane granie z silnymi odniesieniami do gatunkowego oldschoolu. Na "When You Die" dostajemy materiał podobny, ale wydaje mi się mniej zawiły, mniej "zakręcony", a bardziej agresywny siarczysty, lecz nie mniej absorbujący. Ba, osobiście nawet wolę bardziej ten tradycyjny kierunek. To demo daje się zapamiętać zwłaszcza dzięki kawałkowi "This Night" który misternie łączy elementy ballady i agresywnego, thrashowego numeru, no i ten wykrzyczany refren! Świetna kompozycja! Z początku nie do końca siadał mi styl zespołu z tych dwóch materiałów, to nie do końca Thrash który do mnie przemawia, ale im dłużej się tego słucha tym bardziej odkrywa się ich potencjał i po prostu chwytają.
Thrashing Madness robi świetną robotę wznawiając wszystkie te nasze zapomniane perły rodzimego metalu, aby poznać je mogli młodzi adepci, starzy mieli szansę sobie je przypomnieć, a co niektórzy, co przegapili, nadrobić zaległości. A Necrophobic na takie przypomnienie bezapelacyjnie zasługuje, w końcu to kawał chlubnej historii naszej sceny. Solidna cegła w tym imponującym, Metalowym murze.

https://www.facebook.com/nekrofobik/
http://www.oldschool-metal-maniac.com/index.php

Burzum- Filosofem (Misanthropy Records/ Cymophane Productions 1996)

"Filosofem" to moim zdaniem, zaraz obok "Hvis Lyset Tar Oss", najwybitniejsze dzieło Burzum i jeden z jakże istotnych albumów dla Black Metalu, rzec można jeden z jego kamieni milowych. Nagrany w Grieghallen w 1993 roku, ale wydany dopiero w 96' przez Misanthropy, "Filosofem" wniósł do gatunku kolejną mocarną dawkę atmosfery i nowe brzmienie. Zapoczątkował flirt Black Metalu z ambientem, budowaniu atmosfery płyt w oparciu o klawisze i nostalgiczne, transowe dźwięki, ogrom repetycji, monotonii, ale tej która nie nudzi, nie denerwuje, a tym bardziej nie nuży. Melodia dobrana jest tak iż mimo powtarzania się przez długi czas, po prostu płynie i tworzy bardzo unikatowy klimat. To samo tyczy się riffów, są na ogół bardzo proste, ale jakże efektowne. Okraszone trzeszczącym, piaskowym brzmieniem które również nadaje płycie wyjątkowości i przede wszystkim rozpoznawalności. W tamtym czasie była to pierwsza płyta na której wykorzystano właśnie takie brzmienie w tym graniu. Jak się potem miało okazać, dzięki wymienionym cechom "Filosofem" był pionierski i inspirujący dla całej rzeszy zespołów i projektów powstałych w późniejszym czasie.
Na "Filosofem" wyróżnić należy przede wszystkim "Dunkelheit" (do którego nagrano jedyny w historii Burzum materiał video, wydany notabene w formacie VHS), "Jesus' Tod" (obie te kompozycje po mistrzowsku przedstawiają świetne acz proste riffy podbite wspomnianym, chropowatym, szumiącym brzmieniem i jakby przesterowanym wokalem) oraz długi, nastrojowy, zanurzony w odmętach ambientu "Rundgang um die transzendentale Saule der Singularitat". Pozostałe to również kawał świetnej sztuki, ale ta trójka to dla mnie absolutne mistrzostwo. Osobiście mogę słuchać tych kawałków w kółko Macieju i nigdy mi się nie znudzą. Ta muza po prostu wciąga i czaruje, nigdy później nie powstał równie dobrym album w podobnym stylu.
Kolejna sprawa, i to już raczej na marginesie, to grafiki zdobiące płytę. Wykorzystana tu twórczość Theodora Kittelsena, norweskiego rysownika i ilustratora, zespala się z twórczością i klimatem muzyki Vikernesa w jedno. Najzwyczajniej w świecie to ze sobą współgra, i to na tyle mocno, że trudno jest sobie wyobrazić, aby jakikolwiek inne ilustracje mogły by mieć tu zastosowanie. Dobór był fenomenalny. Każdy kto siedzi w muzyce metalowej i rzuci mu się hasło "Kittelsen", to idę o zakład, że zaraz pomyśli o płytach Burzum. Mimo, że te rysunki powstały dawno temu, to stały się z tą muzyką niemal tożsame.
Co można powiedzieć na podsumowanie. Na pewno niczego nowego tą krótką recką nie odkryłem, nawet nie chciałem, chodziło tu przede wszystkim o wspomnienie tej płyty, podzielenie się wrażeniami, emocjami. O niej powiedziane było już wszystko i myślę, że nikt z was nie zaprzeczy, iż jest to klasyk, klasyk przez wielkie "K", który koniecznie trzeba znać.

Borknagar- Borknagar (Malicious Records 1996/ Hammerheart Records 2012)

Zespół, który obok Enslaved oraz Ulver należy do ścisłej czołówki norweskich grup które za pomocą Black Metalu poruszyły tematykę mitów, legend i kultury swojego kraju, poniekąd jedni z prekursorów tego konkretnego typu grania. Oystein G. Brun będący już zmęczony Death Metalem jaki tworzył w ramach Molested stworzył "supergrupę" zapraszając do swojego nowego projektu Grima (Immortal, Gorgoroth, Arvas), Infernusa (Gorgoroth), Ivara Bjornsona (Enslaved) oraz Garma (Ulver, Arcturus). To właśnie ten skład nagrał debiutancki krążek Borknagar. Swoją drogą nazwa projektu nie jest żadną egzystującą w przekazach lub literaturze. To przekształcone Lochnagar. Nazwa góry z jednej ze szkockich baśni. Na tyle spodobała się Oysteinowi, że postanowił ją odrobinę przerobić i zaadoptować.
Niniejszy krążek powstawał na przełomie 95' oraz 96' roku, nagrany w słynnym Grieghallen Studio z Pyttenem za konsoletą. "Borknagar" to kolejny z niezapomnianych, acz moim zdaniem wciąż niedostatecznie docenionych, klasyków norweskiej sceny, który wiedziony najpewniej inspiracjami sięgającymi takich płyt Bathory jak "Blood Fire Death" oraz "Hammerheart" oraz dokonaniami kolegów z Enslaved i Ulver postanowił nakarmić kolejnym dziełem nurt tzw. Viking Black Metalu/ Folk Black Metalu (ciężko ich zaszufladkować, jak zwał tak zwał, ale jakąś formę nazewnictwa wypada tu przyjąć). Co jest w tym albumie piękne to fakt nie tylko połączenia klimatu, nostalgii i agresji wczesnych materiałów obu wspomnianych na początku grup, ale również dodania do nich części brzmienia oraz struktur riffów obecnych u... Immortal! Tak miejscami docierają do słuchacza echa takich płytek jak "Pure Holocaust" czy "Battles in the North". Także jednym słowem Oystein wziął z wielu źródeł co zacniejsze elementy i zespolił je w nowe dzieło, nową jakość, kolejny krok naprzód w rozwijającym się wtedy nurcie w Black Metalowej sztuce. Debiut Borknagar zawdzięcza swoją wyjątkowość również temu, że kolejna płyta nie zawierała już takiej surowości i tnącego brzmienia, była bardziej melodyjna, z elementami czystego wokalu, bardziej w kierunku Ulver (w końcu Garm nadal był na pokładzie) no i już bez Infernusa."Borknagar" jest jedyny w swoim rodzaju, zakorzeniony jeszcze w pierwszej połowie lat 90-tych jeżeli chodzi o norweski BM. Klasyk! W sumie dobrze się stało, że Brun jednak zrezygnował z Molested. Stworzył coś jeszcze lepszego!

Abigial- The Lord of Satan (Nuclear War Now! 2011)

Część dalsza sceny japońskiej i ponownie gości na blogu Abigail, ale nie bez przyczyny. Uważam ich wczesne nagrania, i wspomniany już jakiś czas temu debiutancki album, za jedne z najlepszych rzeczy jakie przytrafiły się na łamach niczym nie zmąconego, oldschoolowego Black Metalu inspirowanego Pierwszą Falą.

"The Lord of Satan" jest kompilacją dem oraz pierwszych trzech Epek zespołu. Kolejno: materiał ze splitu z Funeral Winds (1995), "Descending From a Blackened Sky" (1993), "Confound Eternal (1996), "Demo 1" (1992, tylko w wersji na winylu) oraz demo "Blasphemy Night" (1993, również tylko w wydaniu winylowym). Mamy tu jednym słowem przekrój wszystkiego co zespół spłodził aż po czasy swojej pierwszej, pełnej płyty. Co zawsze totalnie urzeka mnie w tych nagraniach to ich organiczność, naturalna i niewymuszona. Abigail stworzył tu niemal swój własny Black Metal zakorzeniony inspiracjami w latach 80-tych, a też nieco (i "nieco" jest tu najtrafniejszym określeniem) zmieszany z tym co na początku lat 90-tych zaproponowała Norwegia, słychać to przede wszystkim w tych szybkich partiach kompozycji. Oczywiście Yasuyuki, nie ograniczał się tu tylko do szybkich, wściekłych struktur, ale potrafił również zawrzeć w tej muzyce nawet Doom/ Dark Metalowe naleciałości w stylu wczesnego Samael. Są tu także instrumentalne, budujące odpowiedni nastój, oparte na klawiszach fragmenty. Kolejna sprawa to klimat. Nad rzeczonymi nagraniami Abigail unosi się ta złowieszcza aura, mrok, pewien demoniczny pierwiastek, najprawdziwszy w swej wymowie. Zespół nie szedł wtedy głównym nurtem Black Metalu pozostając wiernym przede wszystkim starej szkole, a stworzył materiały, które w swym wydźwięku i przekazie kładą na łopatki nie jednego "klasyka" tamtego okresu. Obok starych materiałów Sabbat oraz Sigh to najczystsza historia tego jak kształtowała się japońska podziemna scena ekstremalna, a Abigail to jeden z jej niewątpliwych filarów.
Co się tyczy przedstawionych poniżej wydań niniejszej kompilacji to nazwa ich wydawcy to niemal dostateczna rekomendacja- Nuclear War Now!! Może wersja cd nie należy do tych najbardziej wypasionych, ale za to winyl definitywnie. Poza dwoma, pięknymi, splatterami dostajemy solidny gatefold, plakat, drukowaną wkładkę, naszywkę oraz naklejkę. No bogato jak na tą wytwórnię przystało.

Gates of Ishtar- A Bloodred Path (Spinefarm Records 1996/ VIC Records 2017)

Gates of Ishtar to jeden z ważniejszych, a niestety nieco już zapomnianych reprezentantów melodyjnego Black/ Death Metalu ze szkoły zapoczątkowanej przez Dissection. Powołany został do życia w 1992 roku w położonym na północy Szwecji miasteczku Lulea. Muzyka Gates of Isthar na debiutanckim "A Bloodred Path" to niemal bliźniaczka tego co prezentowało na swoich dwóch płytach Dissection. Podobna struktura riffów, ta sama estetyka, nawet brzmienie, z taką różnicą, że wydają mi się nieco bardziej melodyjni, i słychać w nich pewne echa klawiszowych akcentów takiego chociażby Dimmu Borgir, które pojawiały się na płytach norwegów na "For All Tid" oraz Stormblast. Miejscami, co również odróżnia chociaż odrobinę Gates of Ishtar od zespołu Jona, acz nieznacznie, to odrobina inspiracji wczesnymi At the Gates, przez co ich muzyka nie niesie ze sobą tylu mrocznych akcentów co materiały Dissection. Przez te wszystkie widoczne i niepodważalne podobieństwa do kolegów ze Stromstad, grupa przeszła bez specjalnego echa. Wielu twierdzi, że w porównaniu do nich wypadali nieco blado. Trudno się dziwić, bo Jona i spółki w tym konkretnym stylu gry prześcignąć się nie da. Ja natomiast uważam, że wraz z Sacramentum byli najlepszymi piewcami stylu gry zapoczątkowanego przez Dissection i należy im się odrobina uwagi i uznania. Potrafili mimo wszystko wpleść na "A Bloodred Path", oraz pozostałych trzech płytach, swoje własne pierwiastki i uczynić je wartościowymi materiałami. Słuchając niniejszego debiutu ma się wrażenie właściwych ludzi na właściwym miejscu, przekonania do tego stylu i świadomości obranej drogi. W podobnych klimatach obracał się też poniekąd Unanimated. Nie przypuszczałem, że pokuszę się o takie stwierdzenie, ale Gates of Ishtar chyba przekonują mnie w tej właśnie, melodyjnej odmianie Death/Black Metalu o wiele bardziej niż wspomniana przed chwilą grupa. Mimo jakiejś tam wtórności "A Bloodred Path" jest niesamowicie prawdziwy i ma swój własny klimat. Tym co nie jeszcze tego materiału nie znają, jak i samego zespołu, szczerze polecam!
Poniżej reedycja płyty, wydanej oryginalnie przez Spinefarm w 1996, popełniona przez holenderskie VIC Records w 2017. Obecnie dostępne są również reedycje całej dyskografii zespołu wydane przez Century Media. Uzupełnione są o ciekawe liner-notes oraz całe mnóstwo archiwalnych fotografii. Te wydania polecam w szczególności i sam mam je na liście zakupów.

Abigail- Intercourse and Lust (Modern Invasion Music 1996/ Nuclear War Now! 2013)

Już kawał czasu temu zapowiadałem, że napiszę co nieco o jakiś starszych materiałach z Japonii. Wreszcie przyszła wena i nieco więcej wolnego czasu, także mogę ów obietnicę wprowadzić w życie. Na pierwszy ogień idzie Abigail, zespół, który do spółki z Sigh oraz Sabbat stanowią czołówkę tamtejszego, ekstremalnego grania. "Intercourse and Lust" to ich debiutancki długograj, na którym zaczynał krzepnąć ich charakterystyczny styl. Black/ Thrashowa forma zaczęła przeważać tu nad tą nieco bardziej Black Metalową znaną z dem i Epki. Mamy tu do czynienia z materiałem pełnym tej pierwotnej pasji, wściekłości i szaleństwa. Materiał przepełniony jest inspiracjami zaczerpniętymi przede wszystkim z dwóch pierwszych płyt Bathory oraz klasycznej "trylogii" Venom, gdzie nie gdzie polanej zdawkowo motorheadowym sosem, zwłaszcza z czasów "Overkill". Ogromnym atutem albumu jest jego pozornie niemożliwa świeżość w podejściu do zagadnienia, jak na tamten czas oczywiście. Czerpiąc z wymienionych zespołów ciężko jest stworzyć jakąkolwiek nową jakość, poza samym ładunkiem energii przelanym w to granie. Niemniej jednak Abigail ta sztuka się udała i uważam, że raczej trudno byłoby pomylić ich z jakimkolwiek innym zespołem. Zwłaszcza dzięki wrzaskliwym, opętańczym wokalom Yasuyuki i balansowi kompozycji, które tworzą kapitalny, piekielny klimacik. Moim zdaniem punktami kulminacyjnymi płyty są "Mephistopheles" oraz "Hail Yakuza". Pierwszy z nich utrzymany jest w nieco wolniejszym tempie, wyróżniający się mocarną, rzężącą linią basu, odrobinę black 'n' rollowym feelingiem oraz solówką w stylu znanym z chciażby "Pure Evil and Hate" Behemoth czy "Sacrifice" Bathory. Drugi natomiast to swoiste podsumowanie całego materiału. Karkołomne riffy, przyspieszenia, wolniejsze momenty, recytacje, jednym słowem dzieje się, a o wytchnieniu można zapomnieć. Uważam, że to właśnie tym albumem Abigail wyrobili sobie markę i stali się jedną z najbardziej rozpoznawalnych grup japońskiego podziemia. Dla mnie "Intercourse and Lust" to już klasyk. Mimo tego, że Black/ Thrashowe podwórko jest szerokie i głębokie i sporo już zdziałano na tym polu, tak nie potrafię znaleźć drugiego albumu w tej niszy na którym zawarto by tak potężny ładunek szaleństwa, furii i mroku jak właśnie na debiucie Abigail. Dla wszystkich fanów soczystej ekstremy jest to mus absolutny!

Trauma- Comedy is Over (Logart, Vox Mortiis 1996/ Detormeathing Productions 2017)

Nie oszukujmy się, pierwszy długograj Traumy "Comedy is Over" jest i zawsze będzie jednym z największych, a jeżeli nie, to przynajmniej jednym z tych ważniejszych, osiągnięć naszej sceny death metalowej, i nawet nie ograniczam tego stwierdzenia tylko do lat 90-tych kiedy to święciła swoje tryumfy. Przynajmniej ja mam do tego albumu taki stosunek, ale z pewnością znajdę osoby które mnie w tym poprą. Załoga Traumy stworzyła album bardzo ambitny i złożony, potężny brzmieniowo i bogaty w samą zawartość. Nie mamy tu tylko i wyłącznie rasowego, mocarnego łojenia jak na konkretny Death Metal przystało, ale i sporo zabiegów technicznych, miejscami niemal progresywnych. Nie brak tu pomysłów i ciekawych rozwiązań, nie trudno zauważyć ile zespół włożył w ten materiał pracy i pasji. Praktycznie każdy utwór znajdujący się na albumie jest rozbudowany i prezentujący multum smaczków. Z jednej strony serwują nam zabójcze tempa, gitarowo- perkusyjne przeplatane wolniejszymi, walcowatymi momentami, wszystko zespolone znakomitym growlem Piotra Zienkiewicza. Z drugiej natomiast natchnione, techniczne, momentami wręcz melodyjne solówki, klawiszowe akcenty oraz akustyczne wstawki. Co więcej, można bez problemu usłyszeć tu zarówno wpływy amerykańskich bogów Death Metalu, jak i elementy wypełniające chociażby "Tales from the Thousand Lakes" Amorphis. Chcąc dorzucić coś jeszcze do tego kotła można wspomnieć, że zespół nie odmawia sobie także drobnego flirtu z thrashowymi czy nawet heavy metalowymi strukturami. Wystarczy posłuchać utworu tytułowego, tu wszystko podane jest niczym na tacy. No jednym słowem na bogato, oryginalnie i z konkretnym pierdolnięciem. Ogromna szkoda, że zespół nie wypłyną na tak szerokie wody jak chociażby Vader, zasługiwali i zasługują na to do tej pory. Niniejsza płyta jest świetnym przykładem nie tylko kreatywności grupy, ale i niesamowitej determinacji. Jeżeli ktoś do tej pory nie miał przyjemności z "Comedy is Over", a raczej osób w temacie bym o to nie posądzał, niechaj w te pędy nadrabia zaległości.

Do tej pory, nie licząc pierwszego kasetowego wydania Logart/ Vox Mortiis z 96', płyta wznawiana była tylko raz, mianowicie w 2000 roku na cd oraz mc przez Pagan Records. Rok 2017 przynosi wznowienie "Comedy is Over" popełnione tym razem przez Deformeathing Productions. Wydawnictwo posiada nową szatę graficzną za którą odpowiedzialny jest Piotr Szafraniec. Wewnątrz mamy booklet ze wszystkimi tekstami, liner note'sami autorstwa gitarzysty grupy Jarosława "Mistera" Misterkiewicza, oraz garścią zdjęć. Całość zapakowana w gustowny slipcase. Jako bonus na koniec płyt dostajemy jeden z wiodących numerów na albumie czyli "Perfection" w jego pierwotnej, przed albumowej odsłonie. Jednym słowem reedycja wzorcowa, którą bez wahania polecam!

http://www.trauma.art.pl/

https://www.facebook.com/TraumaOfficialPage/

https://deformeathing.com/

https://www.facebook.com/Deformeathing/

Sacrilegium- Wicher (Pagan Records 1996/ 2014)

Chyba niewiele byłoby osób, które nie zgodziłby się ze stwierdzeniem, że "Wicher" to jedno z najwybitniejszych dzieł polskiej sceny BM lat 90-tych. Niewiele materiałów może poszczycić się tak niesamowitym klimatem i aurą w którą zaklęta się magia tamtych dni. Od wydania albumu minęło już ponad 20 lat, a on wciąż potrafi czarować, wciągać swoją głębią, nostalgią i mrokiem, w ogóle się nie zestarzał i wciąż znakomicie się broni. To tutaj Sacrilegium stworzyło jeden z najlepszych przykładów połączenia Black Metalu z Pogańską sztuką. Płyta jest bardzo dobrym przykładem jak nasze zespoły potrafiły w misterny sposób przekuć wpływy, inspiracje, które przyszły z Norwegii na swoją modłę i stworzyć sztukę o jeszcze, moim zdaniem, większym ładunku emocjonalnym i, co ważne, bardzo oryginalną i charakterystyczną. Te rzężące gitary, klawiszowe pasaże i chrypiący, upiorny wokal Nantura są nie do podrobienia. Ciężko jest nie zostać pochłoniętym przez takie symfonie jak "W Dolinie Rwących Potoków" (uważam go za utwór sztandarowy z tej płyty, czysta esencja Sacrilegium), "W Rogatym Majestacie Snu" (tutaj w ciekawy sposób objawiają się inspiracje starym Darkthrone i Immortal) oraz majestatyczny "Wicher Falami Ognia", który jest lirycznym sercem tego albumu. Powstało tu dzieło absolutnie skończone, które na zawsze zapisze się jako jedno z najważniejszych wydawnictw naszej podziemnej sceny, tym bardziej, że zdaje się, był to pierwszy album Black Metalowy nagrany całkowicie po polsku i tak mocno skoncentrowany na "leśną" atmosferę wypełnioną Pogańską estetyką.

Poniżej przedstawiam winylową oraz kompaktową reedycję albumu wydaną przez Pagan Records w 2014 roku. Różnice w stosunku do oryginału to nowy mastering, który podziałał na korzyść materiału uwydatniając wszystkie jego walory, nowa szata graficzna (oryginalna została zawarta w książeczce do płyty) oraz spora dawka fotografii zespołu z tamtego okresu. Jako bonus został także dodany utwór ze splitu z North "Jesienne Szepty" pt. "Tam Gdzie Gaśnie Dzień". Ze wszystkim jestem jak najbardziej na tak, chociaż nie bardzo rozumiem zmianę okładki. Jest naprawdę świetna, ale jakoś tęskno mi za tą starą, oryginalną grafiką, która tak niesamowicie współgrała z i oddawała zawartość albumu (poza tym znakomicie prezentowała by się w winylowym formacie).W każdym bądź razie jeżeli ktoś nie posiada 1-szego wydania to jak najbardziej ową reedycję polecam. Co do samej muzyki, cóż, ten materiał nie potrzebuję żadnej rekomendacji, to trzeba znać!

https://sacrilegium.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/SacrilegiumOfficial/
https://pagan-records.com/