Pandemic Outbreak - Skulls Beneath the Cross (Awakening Records 2021)

Nareszcie! Słuchałem online, robiłem z grupą wywiad (będzie do poczytania w nadchodzącym numerze Musick Magazine), ale jeszcze nie miałem okazji doświadczyć debiutanckiego albumu Pandemic Outbreak z fizycznego nośnika, a tylko taką formę konkretnego słuchania uznaję i tylko po takim odsłuchu można pisać reckę. Płyta trafiła w moje ręce na dniach i nie wyłazi z odtwarzacza! W stosunku do poprzedniego materiału zespół poczynił niesamowite postępy - to skok w nadprzestrzeń w kwestii zarówno brzmienia, jaki i samych kompozycji. To już świadomy i uformowany death/thrash metal nie biorący jeńców. Słuchając tej płyty przypomina mi się historia Vader, a potem Decapitated, to jak kiedyś te zespoły zawojowały scenę i jakie niegdyś nagrały debiuty. Pandemic Outbreak to tak samo utalentowany zespół, w którym drzemie ten sam potencjał. Przeraża fakt, że "Skulls Beneath the Cross" nie został przygarnięty przez żadnego polskiego wydawcę, nie otrzymał zadowalającej oferty wydawniczej i zespół musiał szukać za granicą. Na szczęście trafili pod skrzydła prężnej i oddanej metalowej sprawie Awakening Records z Chin. Płyta została wydana zajebiście! Cóż, niech polskie labele potraktują to jako prztyczek w nos. Wróćmy jednak do samej muzyki. Nie da się ukryć, że panowie z Pandemic Outbreak to fani starego, dobrego death metalu. Inspiracje wczesnym Vader, Sinister, Morbid Angel, Slayer, Pestilence, Cancer czy nawet Asphyx wylewają się tu nieprzerwanie, także mamy tu misterną mieszankę Florydy ze sceną europejską. Miejscami słyszę tu też nieco swojego ukochanego Dragona z czasów "Fallen Angel", ale to tylko bardzo odległe echa. Brzmieniowo "Skulls Beneath the Cross" to istna potęga. Jest tu cała niezbędna energia, balans i odpowiednia dawka ciężaru. Wszystko chodzi jak Szatan przykazał! Widać po tej płycie ile serca i roboty zostało w nią włożone, ale przede wszystkim, że to wynik niezaprzeczalnej pasji. Mówię to już teraz, głośno i wyraźnie - ten zespół zawojuje scenę i kiedyś będzie wielki! Zobaczycie, usłyszycie!

https://awakeningrecordscn.bigcartel.com/

https://www.facebook.com/pxoxdeathrash

English translation:

At last! I listened online, I did an interview with the group (you can check it out in the upcoming issue of Musick Magazine), but I have not yet had the opportunity to experience the debut album of Pandemic Outbreak from a physical format, and this is the only form of proper listening I recognize and only after such listening you can write a review. The album arrived recently and I can't stop listening to it! Compared to the previous material, the band made an incredible progress - it is a leap into hyperspace in terms of both the sound and the compositions itself. It is already conscious and formed death/thrash metal that don't take prisoners. Listening to this album reminds me of the history of Vader and then Decapitated, how these bands conquered the scene in the past and what debuts they recorded back in the days. Pandemic Outbreak is an equally talented band with the same potential. The scary fact is that "Skulls Beneath the Cross" was not issued by any Polish label, didn't receive a satisfying publishing offer and the band had to look abroad. Fortunately, they found themselves under the wings of the thriving and dedicated Awakening Records from China. The album release is fucking great! Well, let Polish labels treat it as a slick on the nose. But let's get back to the music itself. It can't be denied that the guys from Pandemic Outbreak are fans of good old death metal. Inspirations from early Vader, Sinister, Morbid Angel, Slayer, Pestilence, Cancer or even Asphyx are pouring out constantly, and here we have an intricate mix of Florida with the European scene. I can also hear some of my beloved Dragon from the time of "Fallen Angel" here, but these are only very distant echoes. In terms of sound, "Skulls Beneath the Cross" is a real masterpiece. There is all the necessary energy, balance and the right dose of heaviness. Everything as Satan commanded! You can see from this album how much heart and work has been put into it, but most of all, that it is the result of undeniable passion. I say it now, loud and clear - this band will take the scene by storm and be great someday! You will see, you will hear!

Cultum Interitum - Veneration of The New Dawn (Godz ov War Productions 2021)

To już drugi album Cultum Interitum w barwach Godz ov War i drugi pełniak zespołu. Grupa tworzy jedną z najbardziej dusznych i mrocznych odmian black/death metalu, jaką dane mi było słyszeć. "Veneration of the New Dawn" tylko jeszcze bardziej pogłębia muzykę zespołu w tej charakterystycznej aurze. Jest bardzo niepokojąca, brzmi jakby muzyka wydobywała się z jakieś jaskini, jamy czy studni sięgającej samego Hadesu. Płyta sprawia też wrażenie nagranej na setkę, jakby zespół po prostu wszedł do studia i w jednej sali odegrał całość materiału znajdującego się na krążku jakościowo wypadając przy tym bardzo dobrze. Zaintrygowała mnie też spójność elementów graficznych z muzyką Cultum Interitum. Jakbym chciał przedstawić obrazem, to co zespół przedstawia na "Veneration of a New Dawn", to widziałbym właśnie taki styl i takie obrazy - śmierć, bluźnierstwo, zagłada, wszystko w szarych i czarnych kolorach. Jeżeli lubicie takie zespoły jak Sortilegia, Doombringer, Ritual Death, to Cultum Interitum z pewnością trafi w wasz gust. To sztuka bezkompromisowa, która nie szuka poklasku i szerszej publiki, robią swoje od początku do końca przenosząc nas w najgłębsze otchłanie piekła i wir apokalipsy. To metal dla najtwardszych zawodników.

https://godzovwar.com/

https://www.facebook.com/cultuminteritum

https://cultuminteritum.bandcamp.com/album/veneration-of-the-new-dawn

English translation:

This is Cultum Interitum's second album for Godz ov War and the band's second full-length album in general. The group creates one of the stuffiest and darkest types of black/death metal I've ever heard. "Veneration of the New Dawn" only deepens the band's music in this characteristic aura even more. It is very disturbing, it sounds as if the music is coming from some cave, cavity or well reaching Hades itself. The album also gives the impression of being recorded live, as if the band just entered the studio and in one room played all the material on the disc in one go, still doing it very well in a proper quality. I was also intrigued by the consistency of the graphic elements with the music of Cultum Interitum. If I wanted to present with a picture, what the band presents on "Veneration of a New Dawn", then I would see such a style and such images - death, blasphemy, annihilation, all in gray and black colours. If you like bands such as Sortilegia, Doombringer, Ritual Death, then Cultum Interitum will surely appeal to you. It is an uncompromising art that doesn't seek applause and the wider audience, it does its job from beginning to end, taking us to the deepest abyss of hell and the vortex of the apocalypse. It's metal for the toughest players.

Destroyers - Dziewięć Kręgów Zła (Putrid Cult 2020/21)

Dzięki tegorocznemu wydaniu winylowemu, które właśnie trafiło w moje ręce, zdecydowałem się spisać swoje refleksje odnośnie do nowego albumu Destroyers. W ubiegłym roku się to nie udało, jakoś przełożyłem sobie to na czas bliżej nieokreślony, aż pojawi się bodziec, żeby coś naskrobać. Destroyers jest jedną z grup które w latach 80. budowały polską scenę metalową. Ich twórczość, albo się kocha, albo się nienawidzi, lub po prostu ma się do niej pewien sentyment. Osobiście nie jestem fanem warstwy lirycznej jaką zespół reprezentuje, przynajmniej połowa tekstów kompletnie do mnie nie przemawia, natomiast muzycznie jest to naprawdę kawał solidnego metalowego grania. Bez kombinowania i w stylu lat początków naszej rodzimej sceny. Dzięki temu sięgam sobie od czasu do czasu do twórczości Destroyers. Także mogę powiedzieć, że zapisuję się do tej grupy, która ma jakiś tam sentyment. "Dziewięć Kręgów Zła" to trzeci pełny album Destroyers i powrót po wielu latach przerwy. Pierwszą rzeczą, jaką mogę o nim powiedzieć, to że jest to najlepszy album, jaki zespół nagrał. Tak, brzmi to porządnie, jest energia, fajne riffy. Marek wokalnie też daje radę i nie opuszcza go ten charakterystyczny dla niego styl śpiewania. Tematyka tekstów i ich estetyka się nie zmieniła przez lata, więc jakoś nie specjalnie widzę sens omawiania tej kwestii. Jeżeli dobrze znacie twórczość Destroyers pod tym względem, to wiecie czego się spodziewać. Niemniej bardzo spodobały mi się w tej kwestii "Zemsta Roninów" (może prosty do bólu, ale "Tnie katana! Głowy Ścina!" zapamiętuje się od razu) oraz "Dziewięć Kręgów Zła". Wracając do muzyki. Zespołowi bardzo dobrze zrobił zastrzyk świeżej krwi na gitarach. Praca Dominika i Tomka zbudowała jakość tego materiału. Tak naprawdę, to przede wszystkim dla ich gitar słucham tej płyty i mam ochotę do niej wracać. Dzięki nim ma odpowiedni pazur, energię i nośność i tak wyróżnia się na tle pozostałych dwóch płyt grupy. Jest prostsza, mniej tu kombinowania, jest w niej bardzo dużo tego klasycznego thrash/heavy metalu. Ukłony muszą też w tej kwestii polecieć do Marka Łozy, bo i on odpowiada za część muzyki na albumie. Podsumowując, płyta nie powala w kwestii tekstów - generalnie nie moja bajka i styl (z wyjątkami), natomiast muzycznie totalnie go kupuję i dzięki temu, będę miał ochotę go słuchać. Tutaj "Dziewięć Kręgów Zła" absolutnie wygrywa i jeżeli do kogoś nie przemawiają teksty Marka, ale ma w sobie odpowiedni dystans do tematu, to powinien albumu posłuchać. Dobra porcja klasycznych metalowych dźwięków.

https://www.facebook.com/DestroyersPl

https://www.putridcult.pl/

English translation:

Thanks to this year's vinyl release, which I have just received, I decided to write down my reflections on the new Destroyers album. Last year it didn't work out, somehow I postponed it for an indefinite period of time, until there was an incentive to write something. Destroyers is one of the groups that built the Polish metal scene in the 1980s. Their work is either loved or hated, or you just have a certain fondness for it. Personally, I am not a fan of the lyrical layer that the band represents, at least half of the lyrics do not appeal to me at all, but musically it is a really solid piece of metal music. Without combining and in the style of the early years of our Polish scene. Thanks to this, I return to the works of Destroyers from time to time. That is why I can say that I'm part of this group that has some kind of sentiment towards them. "Dziewięć Kręgów Zła" is Destroyers' third full-length album and is a returning one after many years of absence. The first thing I can say about it is that it is the best album the band has recorded. Yes, it sounds good, there's energy, nice riffs. Marek's vocals are at their prime and his singing style that is so characteristic doesn't leave him. The subject matter of the lyrics and their aesthetics have not changed over the years, so somehow I do not really see the point in discussing this issue. If you know Destroyers' works well in this respect, then you know what to expect. Nevertheless, I really liked "Zemsta Roninów" (maybe simple to the core, but "Tnie katana! Głowy ścina!" is so memorable) and "Nine Circles of Evil". Back to the music. Injecting some fresh blood on the guitars did good to the band. The work of Dominik and Tomek built the quality of this material. In fact, it's mostly for their guitars that I listen to this album and want to come back to it. Thanks to them, it has the right edge, energy and feeling and thus stands out from the other two albums of the group. It is simpler, less combining here, there is a lot of that classic thrash/heavy metal in it. Respect must also go to Marek Łoza in this matter, because he is also responsible for some of the music on the album. To sum up, the album don't win in terms of lyrics - generally not my cup of tea and style (with exceptions), but musically I totally buy it and thanks to that, I want to listen to it. Here, "Nine Circles of Evil" absolutely wins and if someone does not like Marek's lyrics, but has the appropriate distance to the topic, he should listen to the album. A good portion of classic metal sounds.

Helloween - Helloween (Nuclear Blast 2021)

Zespół dla mnie legendarny, jeden z ulubionych i bardzo ważny w historii oraz rozwoju muzyki metalowej (dali początek europejskiej odnodze power metalu). Nawet nie śmiałem marzyć, że ponownie zobaczę w jego szeregach Hansena i Kiske, którzy poszli własną muzyczną drogą już wiele lat temu. Jakim było dla mnie zaskoczeniem, gdy obaj panowie zasili zespół na trasie "Pumpkins United", a szokiem i radością, gdy dołączyli do zespołu na stałe i przypieczętowali to jakże wymownie zatytułowaną płytą - "Helloween". Tak, cała rodzina jest wreszcie w komplecie! "Helloween" jest albumem ociekającym melodyjnością, dzięki dwóm, a nawet trzem wokalistom (bo i Kai coś tam czasem dorzuci drobnego od siebie) przepełnionym różnorodnymi wokalami oraz bardzo rozbudowaną, pełną pomysłów muzyczną paletą. Gitary, jak przystało na ten zespół, wiodą prym, a solówki przypieczętowują znakomite riffy. Mamy tu utwory bardziej wymagające, rozbudowane, a i krótkie strzały pełne energii. Może nie jest to dzieło na miarę "Keeperów" czy "Master of the Rings", ale ten album trochę przynosi na myśl te trzy klasyczne materiały i to nie tylko swoją szatą graficzną. Najlepiej określa to utwór "Best Time", który nie tylko pokazuje jak dobrze dzieje się w kapeli, ale też nawiązuje do hitu "I Want Out". Brzmienie jest nowoczesne, kompozycje łączą Heloween lat 80. i tych późniejszych, gdy za mikrofonem stał tylko Andi Deris. Niewiele jest takich "powrotów" klasycznych zespołów, tak udanych i tak scenie potrzebnych. Helloween pokazał światu, że wciąż reprezentują wysoki poziom, a powrót Michaela Kiske i Kaia Hansena tylko ten stan rzeczy polepszył, uwydatnił wciąż pulsujący potencjał grupy. Zespół po raz kolejny zawojował listy najlepszych wydawnictw, ponownie zrobiło się o nich głośno i niech to żelazo dalej będzie kute, a feniks odradza się z popiołów. Siedem kluczy, siedmiu muzyków, jedno dziedzictwo!

English translation:

A legendary band for me, one of my favorites and very important in the history and development of metal music (they gave rise to the European leg of power metal). I didn't even dare to dream that I would see Hansen and Kiske again in its ranks, who went their own musical path many years ago. What a surprise it was for me when both men joined the band on the "Pumpkins United" tour, and a shock and joy when they joined the band permanently, and the band sealed it with an eloquently titled album - "Helloween". Yes, the whole family is finally together! "Helloween" is an album dripping with melody, thanks to two or even three vocalists (because Kai here and there adds something from himself) filled with various vocals and a very extensive musical palette full of ideas. The guitars, as befits this band, lead the way, and the solos seal the excellent riffs. Here we have more demanding, complex songs, and also short shots full of energy. It may not be a work equal to "Keepers" or "Master of the Rings", but this album brings to mind those three classic materials, and not only with its graphic design. It is best described by the song "Best Time", which not only shows how well the band is doing, but also refers to the hit "I Want Out". The sound is modern, the compositions combine Heloween of the 1980s and those later, when only Andi Deris was behind the microphone. There are not many "returns" of classic bands, so successful and so necessary for the scene. Helloween showed the world that they still represent a high level, and the return of Michael Kiske and Kai Hansen only improved this status, highlighted the still pulsating potential of the group. The band once again conquered the lists of the best releases, made people talk about the band. Let this iron be forged and phoenix ​​reborn from the ashes. Seven keys, seven musicians, one legacy!

Saxtorph - When Depression Devastates the Dreams (Wolfspell Records 2021)

Ostatnim i autentycznie dobrym materiałem z zakresu DSBM, jakiego słuchałem był Fadheit. Jakoś nie trafiam na zbyt wiele płyt w tym nurcie, ale ostatnio wpadł mi w ręce album duńskiego Saxtorph i zasakująco przypadł mi do gustu. Cóż, depressive suicidal black metal nigdy nie był dla mnie tym, co przekazuje w swej estetyce. Nigdy nie ogarniały mnie słuchając go jakieś negatywne emocje, wręcz przeciwnie. Bardzo często ta muzyka jest pełna świetnej atmosfery, klimatu, nostalgii i nawet teksty pełne depresji i myśli samobójczych nie były w stanie tego zmienić. Tak samo lubię na przykład "Selvmord" Vond czy wczesne Shinning lub Xasthur, dla mnie to kapitalne materiały. A że dla mnie szczególnie ważny jest właśnie wyjątkowy klimat i budowanie atmosfery, to tym bardziej. "When Depression Devastates the Dreams" jest właśnie taką płytą. Ten album kładzie nacisk właśnie na swoją wyjątkową aurę posępnej, smutnej, acz w swych dźwiękach mrocznie pięknej, opowieści. Nie ma tu karkołomnych temp, blastów. Black metal w wykonaniu Saxtorph majestatycznie płynie utrzymując się w wolnych i średnich riffach, melodiach. Jest w nim coś mantrycznego, rytualnego. Każdy kolejnych utwór hipnotyzuje i wciąga w swoją bezkresną, czarną otchłań. Elementy klawiszowe nadają kompozycjom dodatkowego tragizmu, niczym z horroru lub teatru grozy. Powiem tak, jeżeli chodzi o albumy, które opierają się na klimacie, jego budowaniu, zamiast zasypywać nas gitarowymi galopadami, to Saxtorph jest jedną z najlepszych pozycji wydawniczych w tym roku. Polecam!

https://www.facebook.com/Saxtorphdsbm

https://saxtorph.bandcamp.com/

https://wolfspell.pl/

English translation:

The last and genuinely good material I listened to in the DSBM range was Fadheit. Somehow I don't explore too many albums in this sub-genre, but recently I got my hands on the Danish Saxtorph newest album and I really enjoyed it. Well, depressive suicidal black metal has never been for me what it conveys in its aesthetics. I was never overwhelmed by any negative emotions when I listened to it, on the contrary. Very often this music is full of great atmosphere, climate, nostalgia and even lyrics fulfilled with depression and suicidal thoughts weren't able to change that. I also like "Selvmord" by Vond, early Shinning or Xasthur for example, for me these are great materials. And since the unique climate and building the atmosphere are particularly important to me, it is even more. "When Depression Devastates the Dreams" is just such an album. It emphasizes precisely its unique aura of a gloomy, sad, yet darkly beautiful story in its sounds. There are no breakneck tempos or blasts here. Black metal performed by Saxtorph flows majestically, keeping itself within slow and medium tempo riffs and melodies. There is something mantric, ritual about it. Each subsequent composition hypnotizes and draws you into its endless, black abyss. The keyboard elements give the tracks additional tragedy feeling, like from a horror movie or play. When it comes to albums that are based on the atmosphere, its construction, instead of flooding us with guitar galloping, Saxtorph is one of the best releases of this year. Recommend!

Ironbound - The Lightbringer (Ossuary Records 2021)

Już pierwsze minuty słuchania i wiem co będzie działo się na tej płycie. Wchodzi utwór "The Witch Hunt" i wniosek jest tylko jeden - Iron Maiden. I ta teoria sprawdza się przez całą długość płyty. Tak, "The Lightbringer" przesiąknięty jest riffami i melodyką, także w solówkach, tak bardzo przynoszących na myśl dokonania Brytyjczyków. Nawet wokalista zdaje się czerpać sporo z techniki Bruce'a. Docieram do utworu "Smoke and Mirrors" i pozbywam się już wszelkiej resztki złudzeń. Numer ten tak bardzo przypomina "Dream of Mirrors" z "Brave New World". Dziwię się trochę, że jakoś mnie ten fakt nie razi. Zaraz odpowiadam sobie na to pytanie jednym prosty stwierdzeniem. To jest po prostu dobre, morda mi się cieszy jak tego słucham. Zdaję sobie sprawę, że te wpływy Maidenów, tak oczywiste pod każdym względem, mogą razić sporo osób, ale gdy zespół robi to tak dobrze, to czy warto się czepiać? Chyba nie. Eksplorując płytę doszukałem się jeszcze szczypty nawiązań do Deep Purple i Grave Digger. Gdzieś tam przenika ta rockowa podniosłość (w sumie Deep Purple było dla Steve'a i spółki bardzo ważnym zespołem) i pewien element niemieckiego stylu riffowania, niemniej jest tego sprawa marginalna. Całość spina jeszcze okładka płyty, która, jak się dobrze przyjrzeć, puszcza oko do "Somewhere in Time" i "Virtual XI". Cóż, jak już iść w Maidenów to z przytupem! Powiem tak, posłuchałem, sprawiło mi to radochę i ja to kupuję. Mamy polską odpowiedź na największy zespół heavy metalowy wszech czasów. Jeżeli Blazon Stone się udało (z Running Wild), to dlaczego nie Ironbound? Życzę zespołowi sukcesu, bo wyczucie muzy Iron Maiden mają w małym paluszku.

https://www.facebook.com/ironboundpl

https://ironboundpl.bandcamp.com/

https://ossuaryrecords.com/

English translation:

Already the first minutes of listening and I know what will happen on this album. The song "The Witch Hunt" enters and the conclusion is only one - Iron Maiden. And this theory holds true throughout the length of the whole album. Yes, "The Lightbringer" in case of riffs and melodies, also in the solos, reminds so much of the achievements of the British band. Even the singer seems to draw a lot from Bruce's technique. I get to the song "Smoke and Mirrors" and get rid of all remaining illusions. This track is so much like "Dream of Mirrors" from "Brave New World". I'm a little surprised that somehow this fact doesn't offend me. I am answering this question with one simple statement. This is just good, I enjoy listening to it. I realize that these Maiden influences, so obvious in all respects, can create mixed feelings among a lot of people, but when the band does it so well, is it worth picking on? Probably not. While exploring the album, I found a pinch of references to Deep Purple and Grave Digger. Here and there is this rock solemnity (in fact Deep Purple was a very important band for Steve and the company) and a certain element of German riffing style, but it is a marginal matter. The album cover bounds everything together. When you look closely, it may refer to "Somewhere in Time" and "Virtual XI". Well, when you go into Maiden stuff, let's do it properly! I will say yes to it. I listened to it, it was fun. We have a Polish answer to the greatest heavy metal band of all time. If the Blazon Stone was successful (with Running Wild), why not Ironbound? I wish the band success, because they have a feeling for Iron Maiden's music flowing in their veins.

Warmoon Lord - Battlespells (Werewolf Records 2021)

Minęły dwa lata i mamy drugi album od fińskiego Warmoon Lord i już nie pod skrzydłami Wolfspell Records, a Werewolf. Nowa płyta przyniosła nieco inne oblicze zespołu, niż miało to miejsce na "Burning Banners of Funereal War". Debiut był stosunkowo surowy, było tu mniej klawiszy, a sama muzyka odnosiła się do wielu klasyków skandynawskiego black metalu. "Battlespells" jest albumem dojrzalszym, bogatszym kompozycyjnie, o lepszym brzmieniu, a za razem nieco zawężającym inspiracje. W wielu miejscach Lord Vrajitor bardzo zbliżył się tą płytą do tego, co Emperor zrobili na "In the Nightside Eclipse" i jest to spory komplement. Do tego dodane zostały wpływy starego Graveland, ale tego z czasów przede wszystkim "Immortal Pride", może też "Following the Voice of Blood". Oczywiście nie mówię tu o pogańskiej estetyce, a o pewnym patosie i klawiszowych intrach, tłach. Utwór "The Key of the Moonpiercer" perfekcyjnie to obrazuje. Znajdzie się tu też trochę wspólnych mianowników z Dimmu Borgir czasów "For All Tid". Także to wszystko mówi za siebie. Jest widoczny progress, moim zdaniem płyta przeskakuje debiut, jest równie dobra, jak nie lepsza i w pełni udowadnia na co stać Warmoon Lord i że zespół zmierza w dobrym kierunku, będąc jedną z ostoi prawdziwego black metalowego grania. Przyznam się, że "Battlespells" była jedną z chyba najbardziej wyczekiwanych przeze mnie płyt z black metalem w tym roku i te oczekiwania nie zostały zawiedzione ani trochę. Płyta trwa niespełna 39 minut, ale jest to 39 minut najlepszej jakości, atmosfery i zrozumienia tematu jak tylko jest to możliwe- ja tak uważam.

Jest tylko jeden minus w kwestii strice wydawniczej. Nie od dziś wiadomo, że płyty wydawane przez Werewolf Records to jedne z najlepiej wydawanych, o doborze zespołów nie muszę już mówić. Szkoda tylko, że poza Finlandią i Hells Headbangers te płyty tak ciężko dostać zaraz po premierze. W distrach w Polsce pojawiają się grubo po czasie lub nawet wcale. Szkoda, że kontakt z wydawnictwem i ceny też stanu rzeczy nie polepszają. Także jeżeli komuś zależy, tak jak zależało mi, będzie musiał płyty szukać za granicą i zapłacić za nią z wysyłką coś w granicach 100 PLN.

https://warmoonlord.bandcamp.com/album/battlespells

Warmoon Lord on Facebook

English translation:

Two years have passed and we have a second album from the Finnish Warmoon Lord and not under the banner of Wolfspell Records, but Werewolf. The new album brought a slightly different face of the band than on "Burning Banners of Funereal War". The debut was relatively raw, there were fewer keyboards, and the music itself referred to many Scandinavian black metal classics. "Battlespells" is a more mature album, richer in terms of composition, with better sound, and at the same time slightly narrowing its inspirations. In many places, Lord Vrajitor came very close to what Emperor did on "In the Nightside Eclipse" with this album, and that is quite a compliment. Added to this were the influences from the old Graveland, but the one from the times of mainly "Immortal Pride", maybe also "Following the Voice of Blood". Of course, I am not talking about pagan aesthetics, but about some pathos and keyboard passages. The song "The Key of the Moonpiercer" shows it perfectly. There will also be some common things with Dimmu Borgir from "For All Tid" era as well. So it all speaks for itself. There is visible progress, in my opinion the album tops the debut, it is as good as not better and it fully proves what Warmoon Lord can do. The band is heading in the right direction, being one of the mainstays of true black metal art. I must admit that "Battlespells" was one of the most anticipated black metal albums by me this year and these expectations have not been disappointed at all. The album lasts less than 39 minutes, but it is 39 minutes of the best quality, atmosphere and understanding of the subject as possible - that's what I think.

There is only one disadvantage when it comes to the issue subject. It has been known for a long time that the albums released by Werewolf Records are among the best, I don't have to talk about the selection of bands of course. It is a pity that, apart from Finland and Hells Headbangers, these stuff is so hard to get right after the premiere. In distros in Poland, they appear long after the release or even not at all. It is a pity that the contact with the label and their prices do not improve the situation either. Also, if someone cares, as I do, he will have to search for a CD abroad and pay for it with shipping something around 100 PLN.