Haunted Cenotaph - Haunted Cenotaph (Fallen Temple 2019)

Po pierwszej Epce/demie chłopaki bardzo zaciekawili mnie swoim graniem, czekałem, co zaprezentują wraz z kolejnym materiałem. I niestety, długograja póki co nie dostaliśmy, a kolejną Epkę. W sumie nic w tym złego, ale znowu trochę krótko. Zmartwiła mnie tylko jedna rzecz. Mianowicie to, że "Haunted Cenotaph" nie przebił swojego poprzednika, a zaledwie się z nim zrównał i to na ostatkach sił. Obiektywnie to kawał świetnego, dobrze brzmiącego Doom/Death Metalu, nigdy nie przestanę tego głośno mówić i powtarzać, ale subiektywnie ten materiał niespecjalnie mi się spodobał, muszę być szczery. Za dużo wolnych partii, za dużo tego wszechobecnego ciężaru i gęstości. Jest oldschool pełną gębą, słychać takie ekipy jak Hellhammer, Samael (wczesny oczywiście), Asphyx, które wciąż są w ich inspiracjach, ale w tych swoich walcowatych odsłonach. Przyspieszeń jest tu jak dla mnie za mało, co niestety wpłynęło na balans płyty. Przez to odbiór w pewnych momentach zaczyna być nieco męczący, jednostajny i dopasuje to tylko fanom przede wszystkim tej Doom Metalowej części twórczości Haunted Cenotaph. Zaprowadzili nas w otchłań śmierci i zagłady, mroku i posępności i zmusili do przeżywania tych cech swej sztuki w wolniejszy, przytłaczający sposób i jestem pewien, że wielu z was ten kierunek kupi. Klimat to swój ma, urok pewnie też. Mnie, przyznaję, niestety nie zachwyciło na tyle, na ile bym chciał. Mimo tego nie zamierzam porzucić oczekiwania na pełny album. Nadal jestem go ciekaw i czekam z niecierpliwością na więcej Death niż Doom, oby jak najprędzej. Tymczasem komu smoła niestraszna i lubi się w niej zatopić, niech śmiga do Fallen Temple po swoją kopię! I jeszcze jedno, szacun za zajebistą okładkę!

https://www.facebook.com/Haunted-Cenotaph-150906512232754/
https://shop.fallentemple.pl/
https://fallentemple.bandcamp.com/album/haunted-cenotaph

English version:

After the first EP/demo, the band got me very interested in their playing, I waited for what they would present along with the next material. And unfortunately, we didn't get the full-length, but another EP. All in all nothing bad, but again a little short. Only one thing worried me, namely that the "Haunted Cenotaph" did not break its predecessor, but just caught up with it and at the last strength. Objectively, it's a piece of great, good-sounding Doom / Death Metal, I will never stop saying and repeating it loudly, but subjectively I do not like this material, I have to be honest. Too many slow parts, too much of this ubiquitous weight and density. It is a totally oldschool art, you can hear such influences like Hellhammer, Samael (early of course), Asphyx, which are still there from the very beginning, but in their heaviest incarnation. There is not enough of these faster parts, which unfortunately affected the balance of the record. Due to this, the reception at some moments begins to be a bit tiring, repetitive and it will suit only fans of all this Doom Metal part of the work of Haunted Cenotaph. They led us into the abyss of death and destruction, darkness and gloom, and forced us to experience these features of their art in a slow, overwhelming way and I am sure that many of you will catch up with this direction. It has its own atmosphere, charm probably too. I admit it, unfortunately it didn't impress as much as I would like. Despite this, I'm not going to give up waiting for the full album. I am still curious and waiting impatiently for more Death than Doom, may it be soon. Meanwhile, who is not afraid of tar and likes to sink in it, just check out Fallen Temple for your copy! And one more thing, respect for a damn good cover art!

Carnifexian - Age of Spiked Mace (Dark Age Productions 2017)

Dzisiejszy wpis to coś ze świata tzw. Dungeon Synth, muzyki poniekąd mocno z Metalem związanej, zwłaszcza z Black Metalem. Konkretnie jego melodyjną, średniowieczną, czy też tolkienowską odmianą. Carnifexian to młody, jednoosobowy projekt z Rosji. Dungeon Synth mocno inspirowany takimi projektami jak Elffor, Mortiis, Barak Tor, Erang czy nawet Summoning w jego instrumentalnej odsłonie. To właśnie długa, trzynasto utworowa wycieczka w stronę tych brzmień i klimatu. I, co ważne, nie można Carnifexian posądzić o jakąś wyraźną wtórność w temacie. Sporo projektów w ramach Dungeon Synth czy Ambientu jest niestety powtarzalna do bólu (taki np. Old Tower to darcie skóry z Mortiisa), nudna, czy po prostu nijaka. Tutaj tego nie ma. Płyta się nie nudzi, fajnie przez cały czas trwania snuje swoją historię osadzoną w krainie zamków, smoków, lochów i magii. Na dobrą sprawę zlatuje nie wiadomo kiedy i ma się ochotę odpalić ją ponownie, a w końcu to ponad dziesięć kompozycji. No i klimat, tutaj jest jego wyczucie, twórca wie, z czym ma do czynienia, w jakim brzmieniu się obraca i co ta muzyka ma ze sobą nieść, jakie wrażenie ma w słuchaczu generować. Jest tu zatrzęsienie fajnych melodii, różnych smaczków (elementów podobnych do tych jakimi urozmaicał Mortiis takie płyty jak "Crypt of the Wizard" oraz "The Stargate") i akurat ten projekt nie żeruje na eksploatowaniu rozwiązania jakim jest nadmierna monotonia czy repetycja, zachowany jest balans i lekkie zróżnicowanie nastrojów. Od typowo nostalgicznych, po podniosłe i epickie. Miejscami można wyłapać jakieś odniesienia do twórczości Basila Poledurisa i jego ścieżki dźwiękowej do "Conana Barbarzyńcy".
Jednym słowem jest to kawał solidnego Dungeon Synthu, z pomysłami, odrobiną świeżego spojrzenia na tradycyjną strukturę, a przede wszystkim takiego, który po krótszym czasie nie odejdzie w zapomnienie wśród tych, którzy będą mieli okazję się z nim zapoznać. Ja ze swojej strony jak najbardziej polecam wszystkim fanom tego typu brzmień.

https://www.facebook.com/darkageprod/
http://dark-age-productions.com
https://darkageproductions.bandcamp.com/album/age-of-spiked-mace

English version:

Today's review is something from the world of so-called Dungeon Synth, music somewhat strongly associated with Metal, especially Black Metal. Specifically, its melodic, medieval or Tolkien-like type. Carnifexian is a young, one-man project from Russia. Dungeon Synth strongly inspired by such projects as Elffor, Mortiis, Barak Tor, Erang or even Summoning in its instrumental version. This is a long, thirteen-track trip towards these sounds and atmosphere. And, importantly, Carnifexian can not be accused of any clear secondaryness in its art. A lot of projects within Dungeon Synth or Ambient is unfortunately painfully repetitive (such as Old Tower that is simply tearing the skin from Mortiis), boring or simply bland. Here there is no such situation. The album is not boring, it's great all the time telling its story set in the land of castles, dragons, dungeons and magic. In fact, it flows and you want to play it again, and, you know, it is more than ten compositions. And the atmosphere, here you have the feeling of it, the artist knows what he is dealing with, in what sound he revolves and what this music is supposed to carry with itself, what impression it should generate on the listener. There is a lot of cool melodies, various additions (elements similar to those of Mortiis, used on "Crypt of the Wizard" and "The Stargate") and this project does not prey on exploiting a solution which is excessive monotony or repetition, it  preserves balance and slight diversity of moods. From typically nostalgic to sublime and epic. In some places you can catch some references to the work of Basil Poleduris and his soundtrack to "Conan The Barbarian".
In a word, it is a piece of solid Dungeon Synth, with ideas, a bit of a fresh attitude towards the traditional structure, and above all, one that after a short time will not go into oblivion among those who will have the opportunity to listen to it. I totally recommend this Carnifexian to all the fans of this kind of art!

Nyctophilia - Bezdeń (Wolfspell Records 2019)

Z kolejną płytą uderza w tym miesiącu Nyctophilia. A nie minął nawet rok od wydania poprzednika w postaci "Ad Mortem et Tenebrae". Czy oznacza to, że materiał może być potencjalnie słaby? W żadnym wypadku! "Bezdeń" to wciąż kawał świetnego Black Metalu i bynajmniej nie kopiuje tego, co pojawiło się na poprzednim krążku. Ten 32-minutowy opus zdaje się być nieco bardziej surowy, organiczny, wydaje mi się; że jest tu więcej klimatu i aury dem, wczesnych płyt, zarówno polskiej, jak i skandynawskiej sceny Black Metalowej lat 90-tych. Zahacza to nawet, w okazyjnych ambientowych pasażach, o Burzum (końcówka "Ku Bezkresowi Rzeczy") czy muzykę, jaką na początku tworzył Piotr Weltrowski pod szyldem December's Fire. W utworze instrumentalnym "Pustka" można się natomiast doszukać w warstwie muzycznej jakby pogańskiego pierwiastka, podobnego do tego, który miał album "Horizons" Temnozor. To słychać już na dzień dobry. Poprzednia płyta oscylowała wokół dźwiękowego chłodu, posępnego patosu, "Bezdeń" zabiera nas w nieco inne rejony, bardziej mroczne, nawiązujące do trzaskających iskier dawnego ognia, jaki niegdyś tlił się na scenie. Muszę z marszu powiedzieć, że byłem tu bardzo pozytywnie zaskoczony. Spodziewałem się bowiem, w pewnym sensie, bliźniaka "Ad Mortem et Tenebrae", ale tak nie jest. Ta płyta to taki częściowy powrót do korzeni, przynajmniej ja ją tak odbieram. Taka nostalgia w stosunku do starego grania. Słychać tu sporo Darkthrone z czasów "Under a Funeral Moon", trochę starego Behemoth (demo "From the Pagan Vastlands"), Sacrilegium z okresu płyty "Wicher", czy Mayhem z czasów, kiedy był z nimi Dead i powstawały riffy do "De Mysteriis Dom Sathanas". Grief zrobił niezłą wycieczkę do przeszłości, wciąż pozostając jedną nogą w elementach takich grup jak Striborg czy Xasthur.
Nyctophilia to zespół, który tak naprawdę głęboko w poważaniu ma trendy i tendencje w obecnym Black Metalu. Idzie własną ścieżką i tworzy sztukę mającą już na starcie te ponad 20 lat stażu, jakby wyjętą z tamtych czasów. I to mnie totalnie urzeka. Dlatego właśnie poczynania Nyctophilia będę śledził cały czas, gdyż każda płyta niesie kapitalne doświadczenia i emocje związane ze starym, dobrym Black Metalem jego najlepszych dni. Polecam!

https://www.facebook.com/Nyctophillia/
https://nyctophillia666.bandcamp.com/album/bezde

English version:

This month Nyctophilia hits with its new record. And not even a year has passed since the release of the predecessor in the form of "Ad Mortem et Tenebrae". Does this mean that the material may be potentially weak? No way! "Bezdeń" is still a great piece of Black Metal and does not copy what appeared on the previous album. This 32-minute opus seems to be a bit more raw, organic, I think there is more climate and aura of demos, early albums, from both Polish and Scandinavian Black Metal scene of the 90s. It even relates, in its ambient arcades, to Burzum (the ending of "Ku Bezkresowi Rzeczy") or music that Piotr Weltrowski created at the beginning under the banner of December's Fire. In the instrumental track called "Pustka", you can find a pagan-like element, similar to that from the album "Horizons" by Temnozor. It can be heard already from the very beginning. The previous album oscillated around the frosty sound, gloomy pathos, "Bezdeń" takes us to slightly different areas, more dark, referring to the crackling sparks of the old fire that once smoldered on the scene. I have to say straight away that I was very positively surprised here. I expected, in a sense, the twin of "Ad Mortem et Tenebrae", but this did not happen. This album is a partial return to the roots, at least I see it that way. Pure nostalgia towards the old stuff. You can hear a lot of Darkthrone from the times of "Under a Funeral Moon", a bit old Behemoth (demo "From the Pagan Vastlands"), Sacrilegium from the album "Wicher" or Mayhem from the time when Dead was with them and riffs for "De Mysteriis Dom Sathanas" were created. Grief made a nice trip to the past, still remaining one foot in elements of such groups as Striborg or Xasthur.
Nyctophilia is a band that do not care about the trends and tendencies in the current Black Metal. It walks its own path and creates art that already has over 20 years of experience at the start, as if taken out of those times. And it totally captivates me. That is why I will follow Nyctophilia's actions, because each album carries a fantastic experience and emotions related to the good, old Black Metal from its best days. Totally recommend!

Enslaved - Frost (Osmose Productions 1994/ Season of Mist 2014)

Po niezwykle udanym "Vikingligr Veldi", wydanym w barwach Deathlike Silence (niestety, Euronymous nie usłyszał już efektu nagrań grupy, a byłby dumny), po niespełna pół roku Enslaved uderzyli z kolejnym długograjem. Tym razem zrezygnowali z elementów symfonicznych, artyzmu, jakim odznaczał się poprzednik, na rzecz płyty bardziej surowej i mroźnej, bardziej gitarowej, szorstkiej. "Frost" to istotnie klimatyczny i brzmieniowy mróz, skuta lodem i smagana wichrem dźwiękowa połać. Płyta - poza konkretnie Black Metalowym sznytem w kwestii struktury kompozycji - może poszczycić się również niebanalną atmosferą, okazjonalnymi klawiszami, które przecinają co jakiś czas muzyczną nawałnicę oraz nieszablonowymi, nieco połamanymi riffami. "Frost" jest dziełem niepowtarzalnym, biorąc pod uwagę całą dyskografię Enslaved. Nigdy potem już takiej typowo "norweskiej" płyty nie nagrali, chociaż jej cechy obecne były już na "Hordanes Land", a potem na jeszcze na "Eld", jednak nie było to dokładnie to, co podali nam wraz z "Frost". Tematyka nordyckiej mitologii, jakiej hołduje w swoich tekstach zespół, została tu zapakowana w bardzo intensywną formę, to jakby połączenie Bathory z czasów "Twilight of the Gods" oraz "Hammerheart" z typowym brzmieniem Norweskiego Black Metalu, jaki reprezentowały wtedy chociażby Immortal, Mayhem, Gorgoroth czy Satyricon. Ale to, rzecz jasna, tylko przykładowe porównania. Enslaved stworzyli swój własny charakterystyczny styl i ta płyta jest jednym z elementów jego szlifowania i jedną z najbardziej odznaczających się materiałów Black Metalu pierwszej połowy lat 90-tych.
"Frost" był też pierwszą płytą Enslaved w barwach Osmose Productions, z którą współpracowali również przy kilku kolejnych płytach. Wydany z końcem 1994 roku album zwieńczyła wspólna trasa ze Szwedami z Marduk - "Winter War Tour", trwająca przez cały luty 1995 i składająca się z 20 koncertów na terenie całej Europy.

English version:

After the extremely successful "Vikingligr Veldi", released by Deathlike Silence (unfortunately, Euronymous did not have a chance to hear the effect of the group's recordings, and he would have been proud of what they achieved), in less than half a year Enslaved hit the scene with another full-length. This time they gave up the symphonic elements, the artistry of their predecessor, in favor of a more raw and frosty, more guitar-oriented and rough record. "Frost" has indeed a freezing climate and sound, creates a soundscape chilled with ice and windswept. The album, apart from specifically Black Metal finish in terms of the composition structure, can also boast an original atmosphere, occasional keys that cut the musical storm from time to time, and unconventional, slightly broken riffs. "Frost" is a unique work when taking into account the entire discography of Enslaved. They never recorded such a typical "Norwegian" album, although its features were already present on "Hordanes Land" and then on "Eld", but it was not exactly what they gave us with "Frost". The subject of Norse mythology, which the band adheres to in their lyrics, has been packed here in a very intense form, it is like the combination of Bathory from the period of "Twilight of the Gods" and "Hammerheart" with the typical sound of Norwegian Black Metal which was represented at that time by Immortal, Mayhem, Gorgoroth or Satyricon. But these are, of course, only comparisons. Enslaved created their own distinctive style and this record is one of the elements of its polishing, one of the most distinguishing Black Metal materials of the first half of the 90s.
"Frost" was also the first Enslaved album in the Osmose Productions catalogue, with whom they also collaborated on several subsequent albums. Released at the end of 1994, the album culminated in a joint tour with the Swedes from Marduk - "Winter War Tour", lasting throughout February 1995 and consisting of 20 concerts throughout Europe.

Stormwitch - Bound to the Witch (Massacre Records 2018)

Płyta, która każdego fana Heavy Metalu powinna wziąć szturmem! Piękny przykład na to, jak w dobie bardziej ekstremalnego grania można tworzyć - w ramach klasyki gatunku - wciąż świeże i porywające materiały. To niemal ta sama forma, jaką zespół mógł się poszczycić przy takich płytach jak "Stronger than Heaven" oraz "Eye of the Storm". Stormwitch nigdy nie był zbyt popularny ani jakoś świetnie przez wszystkich znany. Niemniej odcisnął piętno na ekipach parających się czy to właśnie Heavy, czy Power Metalem w latach 90-tych i potem. Najlepszym tego przykładem jest Hammerfall czy może nawet Gamma Ray.
"Bound to the Witch" to 11 pełny album tego niemieckiego zespołu i... Jest to coś fenomenalnego! Po 38 latach istnienia, z takim bagażem skomponowanej muzyki, tyloma zrealizowanymi pomysłami, i tylko jednym oryginalnym członkiem dawnego składu w szeregach (wokalista Andy Muck) nagrać taki album, to trzeba mieć tę "iskrę"! Na "Bound to the Witch" mamy esencję ich stylu, czyli tradycyjny Heavy Metal połączony z melodyjnością i nieco fantastycznym sznytem. Może obecnie jest tu bliżej do Power Metalu (już od "Stronger than Heaven" zaczęli iść właśnie w takim kierunku), niż zadziornego, niemieckiego Heavy z czasów pierwszych kilku płyt, ale to wciąż Stormwitch w pełnej krasie, pełen weny twórczej i tak samo porywający. Płyta wypełniona jest chwytliwymi riffami, wpadającymi w ucho refrenami, melodyjnymi solówkami, nie będąc przy tym pozbawioną odrobiny pożądanego ciężaru. Na szczycie tej piramidy stoi wokal Andiego. Wciąż mocny i imponujący, mimo upływu lat. Utworami, które zasługują tu na uwagę szczególną są otwierający płytę "Songs of Steel", następujący potem "Odin's Ravens" (wizytówka materiału!), "Arya" (tak, bohaterką utworu jest nie kto inny jak Arya Stark, jedna z ważniejszych postaci sagi "Pieśń Lodu i Ognia") oraz "Ancient Times". Te utwory polecam sprawdzić jako przedsmak całości. Uważam, że podatnych na taki akurat styl grania wciągną bez reszty. Jako bonus zostały tu dodane 3 utwory z 3 pierwszych płyt grupy, nagrane ponownie na tę okazję: "Priest of Evil", "Rats in the Attic" oraz "Stronger than Heaven". Zostały odegrane w obecnej stylistyce zespołu, bez oryginalnego brudu i lekkiej dozy złowieszczości, także niektórzy mogą marudzić, że to nie to i szkoda czasu. Mi ten zabieg się spodobał.
Co tu dużo mówić, album mnie porwał (być może przez to jestem mało obiektywny, hehe). Towarzyszyły mi przy jego słuchaniu niemal te same niesamowicie pozytywne uczucia, takie jak niegdyś odkrywając albumy "Legacy of Kings" Hammerfall, czy "Eternal Dark" Picture. Kawał świetnego grania w wykonaniu weteranów sceny, którzy jeszcze ostatniego słowa nie powiedzieli! Polecam!

English version:

The album that should take every Heavy Metal fan by force! A beautiful example of how, in the era of more extreme stuff, you can create - within the genre's classics - still fresh and thrilling material. It's almost the same form that the band had on such albums as "Stronger than Heaven" or "Eye of the Storm". Stormwitch has never been very popular or well known to everyone. Nevertheless, they left an imprint on the bands involved in either Heavy or Power Metal in the 90s and after. The best example is Hammerfall, or maybe even Gamma Ray.
"Bound to the Witch" is the 11th full-length album by this German band and ... It's something phenomenal! After 38 years of existence, with such a baggage of composed music, so many implemented ideas, and only one member of the original line-up in the ranks (vocalist Andy Muck), to record such an album you need to have this sort of "spark"! On "Bound to the Witch" we have the essence of their style, i.e. traditional Heavy Metal combined with melody and a bit fantasy aesthetics. Maybe it is now closer to Power Metal (since "Stronger than Heaven" they have begun to move in this direction) than the feisty German Heavy from the time of the first few albums, but it's still Stormwitch in all its glory, full of creative inspiration and just as thrilling as then. The album is filled with catchy riffs, equally catchy choruses, melodic solos, without a lack of desired heaviness. At the top of this pyramid are Andy's vocals. Still strong and impressive, despite the passage of years. Songs that deserve special attention here are the opening "Songs of Steel", followed by "Odin's Ravens" (proud representant of the album!), "Arya" (yes, the heroine of the song is none else than Arya Stark, one of the most important characters of the saga "The Song of Ice and Fire") and "Ancient Times". I recommend checking these songs as a foretaste of the whole record. I think that those who are susceptible to such a style will be completely hooked. As a bonus, 3 songs from the first 3 albums of the group were added, recorded again for this occasion: "Priest of Evil", "Rats in the Attic" and "Stronger than Heaven". They were recorded in the current style of the band, without original dirt and a slight dose of ominousness. Some may whine that this is not the same and just a waste of time. Well, personally, I really like what they did with them here.
What can I say, the album has gripped me (maybe that's why I'm not very objective, hehe). I had almost the same incredibly positive feelings when once discovering the albums "Legacy of Kings" by Hammerfall or Pictures' "Eternal Dark". A great record by veterans of the scene who haven't said the last word yet! Totally recommended!

Iron Maiden - Piece of Mind (EMI 1983/ Parlophone 2014)

Po oszałamiającym sukcesie "The Number of the Beast", który otworzył przed Iron Maiden hale koncertowe na całym świecie, przyszedł czas na album ugruntowujący ich pozycję. Takie wyzwanie stanęło przed "Piece of Mind".
Płyta nagrana została w marcu 1983 roku w Compass Point Studios w Nassau na Bahamach (miesiąc późnej AC/DC nagrywało tam swój "Flick of the Switch"). W porównaniu do wypełnionej hitami i odznaczającej się mięsistym brzmieniem poprzedniczki, "Piece of Mind" charakteryzował się w tej kwestii mniejszą selektywnością, niejako spłaszczeniem, natomiast wyeksponowana została mocno linia basu oraz wokal Dickinsona. Kompozycje tracą tu może na dynamice, nie ma tu już tej punkowej zadziorności, są nieco wolniejsze i dłuższe, ale to wcale albumowi nie umniejsza. Wraz z tą płytą Iron Maiden wypracowało własny charakterystyczny styl, wykraczający już poza estetykę stricte związaną z nurtem NWOBHM. Z nagrywaniem "Piece of Mind" wiązała się jeszcze jedna, a właściwie dwie istotne zmiany - ta na miejscu perkusisty, oraz fakt kompozycyjnych debiutów Bruce'a. Co się tyczy zmiany za perkusją, Clive Burr niestety nie sprostał życiu w trasie i musiał opuścić szeregi grupy, robiąc miejsce dla dotychczasowego perkusisty Trust, Nicko McBraina, który jest obecny w zespole po dziś dzień. Ta zmiana odcisnęła na zespole największe piętno, gra obu muzyków różniła się od siebie diametralnie. Clive to był żywioł, energia, natomiast Nicko - technika. Dickinson natomiast mógł wreszcie zacząć pisać swoje numery. Wcześniej uniemożliwiały mu to zobowiązania wobec swojej poprzedniej ekipy, zespołu Samson.
Na "Piece of Mind" składa się 9 utworów. W porównaniu do "The Number of the Beast" nie ma tu już tylu hitów, zaledwie dwa w postaci singlowych "Flight of the Icarus" oraz słynnego "The Trooper" - bez tej kompozycji w setliście nie może odbyć się żaden koncert Maidenów. Wbrew powszechnej opinii, która za najjaśniejsze punkty albumu wskazałaby jeszcze "Revelations", czy "Where Eagles Dare", ja skłaniam się, żeby takie miano przydzielić utworom "Still Life", "Quest for Fire", czy wieńczącemu materiał "To Tame a Land". Te utwory zapowiadały kompozycyjne zmiany, które wraz z kolejnymi płytami będą rozwijały się w pełnej krasie, przybierając coraz częściej nieco bardziej refleksyjny, złożony charakter niż ten czysto bezpośredni. Co się tyczy tego ostatniego, wspomnianego przed chwilą kawałka, może nie przebija "Hallowed be Thy Name", ani "Rime of the Ancient Mariner" z wydanego rok później "Powerslave", ale jest jak najbardziej poprawny i ładnie staje na podium obok dwóch wymienionych numerów, zajmując zaszczytne, trzecie miejsce.
Moim zdaniem do wyrównania z "The Number of the Beast" trochę brakowało, niemniej "Piece of Mind" sobie poradził i zabezpieczył pozycję grupy, owocując niespadającą sprzedażą płyt i kolejną ogromną trasą po całym świecie, na którą składało się 140 koncertów. Po latach album obrósł patyną i dołączył do grona najwybitniejszych albumów w dorobku Iron Maiden, bez wątpienia zasłużenie.

English version:

After the stunning success of "The Number of the Beast", which opened concert halls around the world for Iron Maiden, the time has come for an album to consolidate their position. Such a challenge was faced by "Piece of Mind".
The album was recorded in March 1983 at Compass Point Studios in Nassau, Bahamas (a month later AC/DC recorded its "Flick of the Switch" there). Compared to the predecessor, filled with hits and dominated by a fleshy sound, "Piece of Mind" was characterized by less selectivity in this matter, being a bit flattened, while the bass line and vocals of Dickinson were strongly exposed. The compositions might have lost their dynamics here, the punk buzz is no longer present, they are a bit slower and longer, but this does not weaken the record that much. With this album, Iron Maiden has developed its own, distinctive style, going beyond the strict aesthetics of NWOBHM. The recording of "Piece of Mind" was associated with one more, or actually two, significant changes - the one considering replacement of the drummer, and the fact of composing debuts of Bruce. As for the change behind the drums, Clive Burr unfortunately did not live up to the tour and had to leave the ranks making room for ex Trust drummer Nicko McBrain, who is present in the band to this day. This change left the biggest mark on the band, the style of both musicians was radically different. Clive was all about feeling, energy, and Nicko - a technique. Dickinson could finally start writing his compositions. Earlier he was prevented from doing that because of commitments to his previous band, Samson.
"Piece of Mind" consists of 9 songs. Compared to "The Number of the Beast", there are not so many hits here, just two in the form of single "Flight of the Icarus" and the famous "The Trooper" - without this composition in the setlist no Maiden concert can take place. Contrary to popular opinion, which would also indicate "Revelations" or "Where Eagles Dare" as the brightest points of the album, I tend to assign such title to "Still Life", "Quest for Fire" or "To Tame a Land" that ends the record. These songs heralded compositional changes which, along with subsequent albums, will develop in all their glory, becoming more and more often of a reflexive, complex character than the purely direct one. As for the last track just mentioned, it may not beat the "Hallowed be Thy Name" or "Rime of the Ancient Mariner" from the "Powerslave" released a year later, but it nicely stands on the podium next to the two others, taking honorable, third place.
In my opinion, the alignment with "The Number of the Beast" was a bit lacking, but "Piece of Mind" managed to secure the group's position, resulting in non-falling sales of records and another huge tour around the world, which consisted of 140 concerts. After years, the album turned patina and joined the list of the most outstanding albums among the Iron Maiden discography, undoubtedly deservedly.

Iron Maiden - The Number of the Beast (EMI 1982/ Parlophone 2014)

Są takie płyty, które niczym trylogię "Władcy Pierścieni" Tolkiena trzeba znać, poważać... Czy wielbić, to już indywidualna sprawa. Niemniej jednak ja "The Number of the Beast" wielbię i skłaniam się uważać za jedną z najwspanialszych płyt, jakie zrodziła metalowa scena. Nie mam tu na myśli tylko i wyłącznie lat 80-tych, a wręcz całokształt gatunku. Słuchając jej ma się wrażenie, że wciąż jest świeża, aktualna, że zniewala zmysł słuchu tak samo jak wtedy, kiedy się ukazała. Został w nią tchnięty jakiś nienazwany pierwiastek, który mami umysły metalowych wyjadaczy już od 37 lat i sytuacja bynajmniej nie ulega zmianie.
Wydany w 1982 roku "The Number of the Beast" był pierwszym krążkiem Maidenów, na którym zagościł Bruce Dickinson. Poprzedni wokalista, charyzmatyczny Paul Di'Anno, podobno miał notoryczne problemy z używkami i dźwignięciem rosnącej w błyskawicznym tempie popularności zespołu, przez co niestety musiał pożegnać się z grupą. Wielu uważało, że zmiana na miejscu wokalisty w takim czasie była bardzo niekorzystnym posunięciem, ale jak dowiodła historia był to strzał w dziesiątkę. Bruce pasował na swoje miejsce jak ulał i bez niego za mikrofonem Maideni nie byliby tym samym tworem.
Na "The Number of the Beast" składa się 8 kompozycji, z czego ponad połowa to do tej pory koncertowe hity na stałe zakorzenione w setliście. Mam tu na myśli singlowe "Run to the Hills" oraz tytułowy "The Number of the Beast", rozpędzający się z każdą minutą, epicki "Hallowed Be Thy Name", kontynuujący opowieść o Charlotte "22 Acacia Avenue" i potężny "The Prisoner". Z pozostałych na szczególną uwagę zasługuje "Children of the Damned", charakteryzujący się nieco balladowym zacięciem. Pozostałe dwa utwory, czyli "Invaders" oraz "Gangland" już tak nie zachwycają i w moim przypadku przechodzą bez specjalnego echa. Na pokazanej poniżej reedycji z 1998/2014 dodany został "Total Eclipse", który według obecnej opinii zespołu powinien był zastąpić niezbyt udany "Gangland" (zgadzam się tu w zupełności).

Od tej płyty historia Iron Maiden tak naprawdę zaczyna się od nowa, w tyle zostają dwa pierwsze albumy znaczące lata walki o pozycję na scenie i poszukiwanie własnego brzmienia oraz stylu. "The Number of the Beast" poszedł za ciosem bardzo dobrze przyjętego "Killers" i zaowocował pierwszą tak ogromną trasą koncertową (jedną z największych w karierze grupy), jaką była "The Beast on the Road", trwająca od końca lutego do początku grudnia 1982 roku. Składały się na nią 184 koncerty w 18 krajach. Wszystko w ciągu 10 miesięcy!
Podsumowując, trzeci krążek Maidenów to jeden z kamieni milowych metalowej sztuki i jeden z najbardziej rozpoznawalnych albumów, i to nie tylko za sprawą charakterystycznej okładki i samej postaci Eddiego, ale przede wszystkim muzyki na nim zawartej. Materiał niezaprzeczalnie ponadczasowy, w którym zasłuchiwać się będą kolejne pokolenia, to pewne!

English version:

There are such records, which status can be compared to "The Lord of the Rings" trilogy - you need to know it, respect it... Whether you worship it or not is an individual matter. Nevertheless, I adore "The Number of the Beast" and tend to consider it to be one of the greatest albums begotten by the metal scene. I do not mean only the 80s stuff here, but the whole genre. Listening to it gives the impression that it is still fresh, timeless, that it captivates the sense of hearing just as it did when it was released. An unnamed element has been enchanted in it, which has been possessing metalheads - for 37 years already, and the situation is not changing.
Released in 1982, "The Number of the Beast" was the first Maiden album to feature Bruce Dickinson. The previous vocalist, charismatic Paul Di'Anno, reportedly had notorious problems with stimulants and the leverage of the band's growing popularity, which unfortunately effected in him saying goodbye to the group. Many thought that the change at the singer's place, at that time, was a very unfavorable move, but as history has proved, it was a hit in the bull's-eye. Bruce fit into his place like a glove and without him behind the microphone, Iron Maiden would not be the same creation as it is now.
"The Number of the Beast" consists of 8 compositions, of which over half are concert hits to date, permanently rooted in the set list. I mean the single "Run to the Hills" and the title track "The Number of the Beast", speeding up by every minute, the epic "Hallowed Be Thy Name", "22 Acacia Avenue", continuing the story of Charlotte, and the powerful "The Prisoner". Also "Children of the Damned", with a bit of a ballad feeling, deserves special attention. The other two songs, "Invaders" and "Gangland" are not so impressive and in my opinion they pass without a special echo. On the version from 1998/2014 shown below, "Total Eclipse" was added as a bonus track. That one, according to the current opinion of the band, should have replaced the not very successful "Gangland" (I agree here completely).
From this album, the history of Iron Maiden starts all over again really, lagging behind the first two albums that marked the years of struggle for position on the scene and searching for their own sound and style. "The Number of the Beast" followed the success of the well-received "Killers" and resulted in the first huge world tour (one of the largest in the group's career), which was "The Beast on the Road", lasting from the end of February to the beginning of December 1982. It consisted of 184 concerts in 18 countries. All within 10 months!
To sum up, the third Maiden album is one of the milestones of metal art and one of the most recognizable albums, not only due to the characteristic cover and the character of Eddie, but above all, the music it contains. The material is undeniably timeless, to which the next generations will listen to, for sure!