Gravety - Bow Down (Metal on Metal Records 2021)

Szersze recenzje w tym roku rozpoczynam od nadrabiania pewnych materiałów, o których nie zdążyłem napisać w 2021. Niektóre już pojawiły się w cyklu "Słuchowisko" na stronie bloga na facebooku, a niektóre pojawią się tu. Pierwszą recenzją w 2022 będzie "Bow Down" Gravety. Od jakiegoś czasu planowałem wrócić na moment do epickiego heavy metalu, aby zobaczyć czy jest szansa, że ten styl grania jest jeszcze w stanie mnie zaskoczyć i ponownie zainteresować. W końcu słuchało się swojego czasu takich zespołów jak Manowar (do tej pory lubię i to chyba wyjątek od reguły), Manilla Road, Visigoth, Eternal Champion czy Brocas Helm. Niemniej, okazało się, że to chyba nie pyknie i Gravety tutaj nie pomogło. Aczkolwiek muszę płytę polecić chociażby fanom wspomnianych Eternal Champion i Visigoth, bo Panowie idą we właśnie takie klimaty. Mamy tu klasyczny heavy metal z dużą dawką epickości i patosu, który wynika przede wszystkim z tematyki utworów. Teksty na niej zawarte opowiadają historie z "Conana Barbarzyńcy", "Władcy Pierścieni", "Hobbita", "Gry o Tron" oraz "Koła Czasu". Najciekawszymi momentami płyty jest utwór otwierający, czyli "Tower of Ghenjei" oraz "Unleash the Flame", który kończy się samplem z "Drużyny Pierścienia" - słowami Gandalfa zanim runał w przepaść Khazad-Dum - "Fly, you fools". Nie powiem, bardzo fajny pomysł i chwyta, zwłaszcza jeżeli jest ktoś entuzjastą tematu. Muzycznie jest bardzo poprawnie, z dobrym brzmieniem, sporą dawką melodyjności i całkiem chwytliwymi refrenami. A i jakieś akustyki się tu znalazły. Nie byłoby błędem zapisanie Gravety do zespołów charakteryzujących epickie granie wywodzące się z USA, bo jest tu wszystko, co się na to granie składa, tyle że zespół pochodzi z Niemiec. Także Panowie totalnie inspirują się grupami zza oceanu. Mnie niestety nie chwyciło to na tyle mocno, żeby zostać z tym materiałem na dłużej i dać sobie powód, aby do słuchania takiego grania wrócić. Chyba nie tym razem, o ile w ogóle. Fajna odskocznia i to tyle. Niemniej podkreślam - dla zwolenników stylu wykonywanego przez Gravety, ta płyta to warte sprawdzenia wydawnictwo, na pewno się nie zawiedziecie.

https://metalonmetalrecords.com/

https://www.facebook.com/gravety

https://gravety.de/

English translation:

I start my broader reviews this year with catching up on some materials that I didn't have time to write about in 2021. Some of them have already appeared in the "Press paly" series on the blog's Facebook page, and some will appear here. The first review in 2022 will be "Bow Down" by Gravety. For some time now, I have been planning to return to epic heavy metal for a moment to see if there is a chance that this style of playing will still surprise me and interest me again. All in all, I hve listened to such bands as Manowar (I still like them and this is probably the exception to the rule), Manilla Road, Visigoth or Brocas Helm. However, it didn't seem like it would work, and Gravety didn't help here. However, I have to recommend the album to the fans of the already mentioned Visigoth and Eternal Champion, because the gentlemen go into such a climate. We have classic heavy metal here with a large dose of epicness and pathos, which results mainly from the subject of the song themes. The lyrics on it tell stories from "Conan the Barbarian", "Lord of the Rings", "The Hobbit", "Game of Thrones" and "The Wheel of Time". The most interesting moments of the album are the opening track, "Tower of Ghenjei" and "Unleash the Flame", which ends with a sample from "The Fellowship of the Ring" - in the words of Gandalf before he fell into the Khazad-Dum abyss - "Fly, you fools". I will not say, a very nice idea and it is catchy, especially if someone is enthusiastic about the topic. Musically it is very correct, with good sound, a lot of melody and quite catchy choruses. And some acoustics are here as well. It would not be a mistake to add Gravety to the bands that characterize epic music originating from the USA, because here is everything that characterise this stuff, but the band is from Germany. So, the gentlemen are totally inspired by groups from overseas. Unfortunately, I didn't get hold of it enough to stay with this material for longer and give myself a reason to come back to listening to this kind of music. Probably not this time, if at all. It was nice to check something different, all in all. Nevertheless, I would like to emphasize - for fans of the style performed by Gravety, this album is a worth checking release, you will not be disappointed.

Vomit Division - Hell in a Bottle (Metal on Metal 2020)

Zaraz stukną Vomit Division dwa lata stażu na scenie, a debiutancka płyta to moje pierwsze zetknięcie z tym jednoosobowym zespołem (za wszystkie instrumenty i wokale odpowiada Desmotes). Nie mogę powiedzieć, żeby Vomit Division czymś się wyróżniał spośród innych zespołów parających się black/thrashem. Jedynym czynnikiem, który jest tu szczególny to świetna dynamika i bardzo dobre i dopracowane brzmienie. Sama muzyka, jaką wykonuje Desmotes to wypadkowa pierwszej płyty Bathory, debiutu Cruel Force oraz płyt szwedzkiego Gehennah. Wszystko to wrzucone jest do jednego gara, zamieszane, podrasowane całkiem dobrą produkcją i gotowe, mamy "Hell in a Bottle". Do tego tekstowo mamy tu wszelkie bluźnierstwo i perwersję, także idzie to ramię w ramię z tytułem płyty. Piekło i szatan być muszą i są. Album, mimo muzycznej estetyki, z którą do czynienia mam często i która z zasady mi się podoba, ani mnie na dłuższą metę nie zaskoczył, ani nie wciągnął, mimo początkowego potencjału. No jakoś nie, ale to rzecz oczywiście subiektywna. Generalnie wszystko jest tu na plus i obiektywnie bardzo ciężko się do jakichś elementów przyczepić. Jest poprawnie, a nawet pod wieloma względami bardzo dobrze. Jednak zabrakło mi tu tzw. "tego czegoś". Podoba się, ale po przesłuchaniu nie masz już chęci do tego wracać. Tak jest w moim przypadku jeżeli chodzi o "Hell in a Bottle". Niestety. Poprawna płyta w swojej niszy. Materiał dla tych, którym jeszcze nie przejadła się black/thrashowa formuła. Oddani fani tego grania będą kontent. Ja już mam przesyt i ciężko mnie tu zaskoczyć.

https://www.facebook.com/vomitdivision

https://metalonmetalrecords.com/

English translation:

Vomit Division is about to celebrate two years of existence on the scene, and the debut album is my first encounter with this one-man band (Desmotes is responsible for all instruments and vocals). I can't say that Vomit Division stands out from other black/thrash bands. The only factor that is special here is great dynamics and a very good and refined sound. The music that Desmotes performs is stuff that may come out of Bathory's first album, Cruel Force's debut and Swedish Gehennah's records. All this is thrown into one pot, mixed up, boosted with quite good production and there we have "Hell in a Bottle". In addition, we have all blasphemy and perversion in terms of lyrics, and it also goes hand in hand with the title of the album. Hell and Satan must be there and here they are. The album, despite the musical aesthetics that I deal with often and generally like, neither surprised me nor attracted me in the long run, despite its initial potential. Well, but this is of course a subjective thing. In general, everything is okay and it is objectively very difficult to complain about anything here. All is correct, and even in many respects very good. However, I missed the so-called "this thing". You like it, but after the listening you don't want to come back to it anymore. This is how it looks like with me when it comes to "Hell in a Bottle". Unfortunately. Correct record in its niche. Material for those who have not yet been overwhelmed by the black/thrash formula. Devoted fans of this stuff will be content. I've heard a lot of different bands in this style and it's hard to surprise me here.

Kommand - Savage Overkill (Metal on Metal 2020)

Kolejny zespół spod znaku skóry, alkoholu i ćwieków. "Savage Overkill" Kommand to rejony już silnie wyeksploatowane przez obecny Darkthrone czy Gehennah, przy czym mocno naszpikowane naleciałościami Hellhammer i wczesnego Celtic Frost z dodatkiem Motorhead. Nawet jest w tym trochę punkowego brudu. I tak to się wszystko toczy. Chyba wszyscy tę formułę dobrze znamy. "Savage Overkill" dzieli los bardzo wielu płyt nagranych w takiej właśnie estetyce. Pierwsze zetknięcie i najczęściej się podoba (mi się spodobało). Nie zachwyca, nie zaskakuje, ale tą swoją prostotą, organicznym brzmieniem (w sumie mam wrażenie, że album nagrano na tzw. "setkę") wciąga i przyjemnie się tego słucha, i nawet główką się pomacha. Warto zaznaczyć, że panowie wykazują się tą samą surowością co Japończycy z Sabbat, słychać tu pewne podobieństwo, a nigdy wcześniej tego specyficznego soundu u nikogo nie słyszałem. Minus jest natomiast taki, że nie zostaje ten materiał w głowie na długo, Posłucha się raz, drugi, trzeci, a potem odstawia i bierze za inne rzeczy - taka okrutna prawda. To dobra płyta, ale temu nie da się zaprzeczyć. Muzyka Kommand skierowana jest przede wszystkim do tych, którzy lubią określoną formę grania, taki bluźnierczy na wskroś black/thrash rock 'n' roll, jaki prezentują grupy pokroju Chapel czy Rotten. Jeżeli taki granie Wam pasuje, to i Kommand też Wam podejdzie. Kufle w górę i naprzód!

https://www.facebook.com/Kmmndmusic

https://metalonmetalrecords.com/

English translation:

Another band from under the sign of leather, alcohol and studs. "Savage Overkill" by Kommand is an area already heavily exploited by the present Darkthrone or Gehennah, and heavily laden with Hellhammer and early Celtic Frost influences with the addition of Motorhead. There's even some punk dirt in it. And that's how it all goes. I think we all know this formula well. "Savage Overkill" shares the fate of many albums recorded in this aesthetic. First contact and in most cases you like it (I personally like it). It doesn't impress, it doesn't surprise you, but with its simplicity, organic sound (I have the impression that the album was recorded live at the studio or in the rehearsal room) it draws you in and it is pleasant to listen to and even to bang your head to it. It is worth noting that the gentlemen show the same austerity as the Japanese from Sabbat, you can hear some similarity here, and I have never heard this specific sound from anyone before. The downside is that this material doesn't stay in your head for long, you will listen to it once, twice, three times and then put it aside and move to other things - that's a cruel truth. The album is good, but it can't be denied. Kommand's music is directed primarily to those who like a certain form of playing, such blasphemous black/thrash rock 'n' roll, as presented by groups like Chapel or Rotten. If this kind of sound suits you, then Kommand will be a good pick. Tankards up and forward!

Chainbreaker - Relentless Night (Metal on Metal 2020)

31 października można zapisać jako święto zwolenników speed thrashowej hybrydy. Tego dnia swoją premierę miał drugi pełny album austriaków z Chainbreaker. Zespół nagrał płytę, która swą szybkością i dawką energii niejednego zmarłego z grobu by podniosła! Po klimatycznym intrze nie czeka Was już nic innego jak gitarowo perkusyjna kanonada, która u swych podwalin ma takie zespoły jak Exciter, Agent Steel, Iron Angel, a przede wszystkim Razor. Jeżeli lubicie ich kolegów po fachu z Vulture, to też będzie to granie w sam raz dla Was. Panowie nie przebierają w środkach i celem nadrzędnym jest szybkość i ostre, zadziorne riffy. Tylko tyle i aż tyle. Tak, nie ma tu się nad czym rozwodzić. To kolejny materiał w dobrze znanej formie, tyle że zagrany tak, jak to powinno być zrobione. Nie na odwal, nie po łebkach, a sumiennie i z dbałością o te wszystkie smaczki. Zespół nie wnosi nic nowego, bo po prostu nie chce tego robić. To ekipa, która ukochała sobie pewne zespoły, formę, styl i kuje to żelazo, aż iskry lecą. O to w tym wszystkim chodzi, to ich cel. "Relentless Night" to klasyczne granie mocno zakorzenione w metalu lat 80. Tu liczy się przede wszystkim hołd dla starej szkoły, a jest to hołd w bardzo dobrym stylu. Ukłon w stronę tych zespołów, które niegdyś tę muzykę zdefiniowały. Jeżeli takie podejście i takie granie Was satysfakcjonuje, bierzcie w ciemno!

https://www.facebook.com/chainbreakeraustria

English translation:

October 31st can be written as a celebration of speed thrash hybrid fans. On that day, the second full-length album of Austrians from Chainbreaker had its premiere. The band recorded an album that would lift many dead from the grave with its speed and dose of energy! After the atmospheric intro, there is nothing more than a guitar-driven cannonade, which is based on bands such as Exciter, Agent Steel, Iron Angel and, above all, Razor. If you like their colleagues from Vulture, it will be just right for you. These gentlemen don't choose their means and the main goal is speed and sharp, aggressive riffs. No more, no less. Yes, there is nothing to discuss here. This is another material in a well-known form, but played as it should be done. Not the easy way, but conscientiously and with attention to all these important elements. The band doesn't bring anything new because it just doesn't want to do it. These are musicians that admire certain bands, form, style and forge this iron until sparks fly. That's what it's all about, it's their purpose. "Relentless Night" is a classic stuff deeply rooted in 80's metal. What matters here is a tribute to the oldschool, and it is a tribute in a very good style. A tribute to the bands that once defined this music. If this approach and such playing satisfy you, grab the record without hesitation!