Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Melodic Death Metal. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Melodic Death Metal. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 7 października 2021

A blast from the past! - interview with Anders Brorsson (Ablaze My Sorrow)

1. Hi there, Anders! Thanks for your time to recall a bit from the band’s history. Ablaze my Sorrow is not that well known round the world but for sure among Swedish death metal enthusiasts. Please tell me how it all started with the band, what pushed you to play and join the scene and why you have chosen such name for it?

We started Ablaze My Sorrow during 1993, for a couple of weeks the band was named Mournful but we changed that prior to the recording of our first demo. We all knew each other since before and had been playing in other bands together before forming Ablaze My Sorrow. It was our original drummer Fredrik Wenzel that came up with the band name which means something like “make me mourn”. 

2. It seems to me that your demo materials were closer to black metal, then to death. Even your very early pictures are supporting this. Do you have the same opinion? What bands inspired you back then. Will it be lie to say that Dissection made a huge impact on you? 

Our first demo “For Beareavement we cried” was heavily influenced by the early works of Katatonia amongst others. When Fredrik left the band and Alex joined in 1994 our influences changed into something more in the line of At The Gates, Eucharist and Dissection. Bands that still to this date are our main influence. 

3. Years 1994-1996, so the demo and debut period were already the days when the most famous Swedish death metal has been released and all the movement started by Merciless and Nihilist/Entombed was already gone at some point. How do you managed to find a place for your band with “If Emotions Still Burn”? What was the response for the album?

I don’t know how or if we ever found a place for our band. We did what we wanted to do and No Fashion Records sent us a deal which we signed. There have never been any plans or strategies with the band. We write songs, record them and release them. The response concerning “If Emotions Still Burn” was really good and it sold well. I don’t have the numbers but I remember a list with the best-selling albums at the time that was sent to us from House of Kicks (distributor) at the time. 

4. “If Emotions Still Burn” consists of elements of death, black and even a little of gothic metal, it’s melodic and very unexceptional, a real jewel of Swedish Metal that deserves far more attention back in the days. Could you share some memories connected with its creation and cooperation with No Fashion Records? As you know opinions on the label remained very bad. 

We were between 17 and 20 years old when we recorded the debut album in 1995. It was the first time ever in a “real” studio and we had no idea what we were supposed to do. It was during the summer and we had a great time.  

The artwork for “If Emotions Still Burn” was created by Necrolord, if I’m not wrong. Why you have chosen his work for the debut, were there any other possible artwork you consider using? How do you recall the work with Mr. Wåhlin?

Well, Necrolord was and still is one the absolutely best painters out there in my opinion. He was our first choice so nothing else was discussed. He has created some amazing covers and it’s an honor to have his artwork as a cover for our debut. 

5. “The Plague” was a serious step forward and a step in a different sound and attempt to the compositions. Previous influences seemed to develop with an addition of thrash metal catchiness. The album seems less extreme when compared to the debut, more into stuff that we were able to find among albums of Finnish Sentenced or your colleagues from Cemetary. What influenced that changes and how you recall this material after all those years? It’s a great piece of melodic death metal.

I guess that “Slaughter of The Soul” might have something to do with this, it’s one hell of an album. As everyone else we are big fans of bands like Slayer, Kreator and Testament but I really think that At The Gates was a just as big part of this development. It’s interesting that you mention Sentenced, a band that since their debut has had a huge impact on Ablaze My Sorrow, even though it’s not always that easy to notice. I think that those influences are easier to hear on our more recent material. They are one of my absolute favorite bands, albums such as “Crimson”, “Down”, “Frozen” and “Amok” gets their fair share of listening every week.

6. I have asked about the art put on the cover of the debut, I must also ask about “The Plague” in this case. I don’t exactly like it to be honest and always wonder what was behind the concept of it. Could you uncover some facts?

I can’t remember that we did more than send him the lyrics for “Plague of mine” when it comes to that cover. We leave it at that.

7. Back in the 90s you were probably in contact with a lot of bands sharing letters, tapes, records and so on. Could you tell with which bands you had the best contact and stay in touch to this day? Do you still collect records?

Yes, there were lots of letters written and lots of demos bought and sold. At that time everything went slow and you had to wait for weeks to receive the music you wanted to get hold of. There were no youtube or spotify where you could pre-listen to bands before you bought it. This means I own tons of crappy demos and records, but it sure was exiting times. You were in contact with so many great bands and other people within the scene.

8. Now something connected with playing live. Do you remember any gig from the 90s that is is still left in your memory? Whim whom did you play and what makes this memories so special?

I remember a gig in our hometown Falkenberg, I think it was in 1992. The bands that played were Dissection, At The Gates, Eucharist and a local band called Afterlife. That gig made a huge impact and could be considered as a big part of the startup of Ablaze My Sorrow. A couple of years later we played a show in our hometown together with At The Gates, probably 1995/1996 somewhere or something like that.

9. There were two logos of the band, one created by Thoth from The Ancients Rebirth and the one you started to use with the debut. Who created the second one and why you have decided to change it? 

We used the first logo until we released “If Emotions Still Burn”. We needed a more fitting logo for the cover art so Necrolord created the “new” one when he painted the album cover. We have used that one since then. 

10. Finally, are there any plans considering the reissues of the old albums or demo materials? I think they deserve a second youth.

I really do agree with you here. Unfortunately, it’s not we who own the rights for those recordings. If someone wants to re-release they’ll have to make a deal with MNW.

11. This is the place when we can end. Thanks a lot for this short interview and an opportunity to talk about the old days of the band and your classic records!

All things come to an end. Thank you for the support and cheers to everyone reading this. Hope to see you if we come to your town.

Interview by: Przemysław Bukowski

wtorek, 24 lipca 2018

Demiurg- Slakthus Gamleby (Cyclone Empire 2010)

Ostatnio troszkę szerzej eksploruję sobie temat swojego ulubionego Szwedzkiego Death Metalu i dzięki znajomemu sprzedawcy natknąłem się na Demiurg. Co prawda zespół już nie istnieje, ale zdążył poczęstować scenę trzema pełnymi albumami. Dziś mowa o trzecim, a za razem ostatnim z nich- "Slakthus Gamleby". Płytę przygarnąłem niemal w ciemno, bo po przesłuchaniu tylko utworu ją otwierającego. Starczyło. Na płytce znalazłem dokładnie to czego szukałem i porwało mnie od pierwszych dźwięków. Demiurg kapitalnie połączył brzmienia i patenty obecne w muzyce takich klasyków metalu śmierci (w większości właśnie tych bardziej melodyjnych) jak At the Gates, Amon Amarth, Unleashed czy Dismember, a także Nocturnus/ Amorphis (tutaj chodzi wyłącznie o oszczędne, acz nie dające o sobie zapomnieć partie klawiszowe), a w wolniejszych momentach materiału chociażby Dark Tranquillity czy też Edge of Sanity. Pracuje to wszystko pięknie, a brzmi jeszcze lepiej. W sumie nie ma co się dziwić skoro za projektem stoi Dan Swano odpowiedzialny tu za główne partie gitar i właśnie klawisze. Smaczku dodają również okazyjne żeńskie wokale w wykonaniu Marjan Welman. Płytę można podać za przykład albumu totalnie szwedzkiego, to przekrój tamtejszego Death Metalu podany w formie jednej płyty. Są galopady, jest ta charakterystyczna, jak na to granie, przebojowość, nuta melodyjności, ciężar, mocarne zwolnienia oraz znakomity growl w wykonaniu Roggi Johanssona. Niby wszystkie elementy zna się już z wielu innych płyt, ale poskładać to w jedną spójną całość w taki sposób jak zrobił to Demiurg i tchnąć w to energię i pasję to jednak jest sztuka, sztuka, którą warto zauważyć i docenić. No i ta okładka. Już po niej widać z jak esencjonalnym dziełem mamy do czynienia. Ktoś kto równie mocno jak ja wielbi przede wszystkim szwedzką odmianę Death Metalu, pochłonie ten album z marszu i nie ma opcji, że nie będzie do niego wracał. Płyta ewidentnie warta polecania i znacznie większej uwagi niż została swego czasu jej poświęcona.


piątek, 20 lipca 2018

Amorphis- Tales from the Thousand Lakes (Relapse Records/ Irond 1994/2007)

Jedna z najlepszych płyt metalowych lat 90-tych i najwybitniejsze dzieło Amorphis, moim zdaniem niezaprzeczalnie. Niewiele jest płyt, nie tylko w dorobku Amorphis, ale generalnie, które miałyby w sobie tak niezmierzone pokłady magii i klimatu, finezji i kunsztu kompozytorskiego, tak misternie łączyły w sobie melodyjność i ciężar. "Tales from the Thousand Lakes" zawiera bardzo wiele różnych wpływów, w swoim czasie można powiedzieć, iż był nowatorski. Podłożem albumu jest synteza Death i Doom metalu, do której dorzucono bardzo dużo melodyjności poprzez klawisze oraz różnorodności dzięki użyciu w kompozycjach zarówno tradycyjnego, death metalowego growlu oraz czystych wokali. Kolejna sprawa to koncepcyjność całości. Płyta w warstwie tekstowej inspirowana jest "Kalevalą", fińskim eposem narodowym (zawierającym również pieśni i legendy z terenów Estonii i Karelii). Dzięki temu zyskała niebagatelne, bogate liryki, ale również, i tu ponownie wracamy do kwestii muzycznej, pewien folkowy pierwiastek, który wyraźnie słychać w melodiach zawartych na materiale. Cały zespół odwalił tu kawał niesamowitej roboty i w pełni ukazał scenie swój potencjał i talent, tworząc dzieło jedyne w swoim rodzaju. Co więcej, w żadnym momencie trwania "Tales from the Thousand Lakes" nie jedzie nudą, jednostajnością, czy też tendencyjnością. Każdy jeden utwór niesie ze sobą inne emocje, prezentuje różne rozwiązania i inspiracje, zaczynając od niesamowicie nostalgicznego i tęsknego, klawiszowego wstępu "Thousand Lakes" (w pełnej krasie oddaje klimat całości), poprzez tajemniczy, romantyczny, a za razem ciężki "Black Winter Day", momentami niemal heavy metalowy, rozpędzony "Drowned Maid", po "Magic and Mayhem" z szaleńczymi, futurystycznymi partiami klawiszy i mocarnym riffem w środku jakby żywcem wyrwanym z twórczości Dismember. Płyta jest naprawdę bogata i ambitna, można się w niej doszukiwać o wiele większej ilości różnych smaczków oraz odniesień, a te wymienione przeze mnie to tylko niektóre z całej ich palety.
Cóż można rzec na koniec ponad to co zostało już powiedziane? Swojego czasu, a i nadal jest to praktykowane, tworzone były listy albumów, które trzeba usłyszeć przed śmiercią. "Tales from the Thousand Lakes" z pewnością można do nich zaliczyć i usadowić gdzieś w wyższych partiach rzeczonej listy. Takie materiały udowadniają jak wiele może mieć do zaoferowania metalowa sztuka i jak na wielu płaszczyznach kompozycyjnych może się poruszać, z jak wielu źródeł czerpać inspirację. Ten album to jedna z wizytówek fińskiej sceny i jedna z najlepszych płyt metalowych jakie ukazały się w w historii tego gatunku. Tak, śmiało można tak powiedzieć.


poniedziałek, 2 lipca 2018

Paul Wardingham- Electromancer (Enigmatic Records 2018)/ Syndrone- Chaos Mechanics (2018)


Ten album jest niesamowity! Muzyka jest tu inteligentna, bardzo ambitna i czarująca. Marco tworzy coś dalekiego od mas. Piękno jego melodii kojarzy mi się nieco z Paulem Wardinghamem, innym kojarzy się też z Andym Jamesem, Perem Nilssonem....ale Marco stara się wykreować  swój własny styl. Płyta została  nagrana w domowym studio i wyprodukowana  przez mózg i jedynego członka Syndrone- Marco. Produkcja jest potężna i perfekcyjna. Od chwili usłyszenia "Chaos Mechanics" zaliczam Marco do moich ulubionych gitarzystów. Riffy są bardzo ciężkie, zagrane na siedmiostrunowej gitarze, bardzo precyzyjnie. Album zawiera dziesięć utworów trwających łącznie 53 minuty. Mi osobiście bardzo podoba się utwór "Cyborg Nephilim" z solówką Paula Wardinghama ,"Dissonant Pulse" oraz  "Enigma  Machine". Ten utwór niesamowicie wkręca się w głowę! Album" Chaos Mechanics" to porażający debiut i kawał solidnej sztuki wpros ze Szwajcarii!!!! Dzięki uprzejmości założyciela tego jednoosobowegoprojektu mam nagraną doskonałą solówkę  gitarową w utworze „Gitarowy Demiurg Rozrywa Ciszę Gwałtownie” mojego projektu Cosmique7. Utwór ten jest  opublikowany na kompilacji do 22 numeru polskiego Musick Magazine. To tak przy okazji...

https://www.syndrone-music.com/

Talent Paula Wardinghama na tej płycie po prostu rozkwitł! Nigdy nie nagrał słabej muzyki, ale to co znajduje się na „Electromancer” jest wręcz niebywałe. Futurystyczny koncept, muzyka gitarowa w połączeniu z elektroniką przywodzącą, przynajmniej mi, skojarzenia  z Jeanem Michaelem Jarrem. Paul ma lekkość w pisaniu cudownych melodii, jak sam Joe Satriani, choć Paul ma już od dawna  rozpoznawalny feeling. Melodie owe są wzbogacone o ultra techniczne zagrywki z wykorzystaniem najbardziej zaawansowanych technik gry na gitarze. Prawdziwa wirtuozeria i mistrzostwo! Powiew świeżości i nowatorstwa, „Electromancer” to nowa jakość w muzyce! Całość miejscami brzmi jak soundtrack do filmu science fiction. To już czwarty album  geniusza z Australii. Czy jeszcze nas kiedyś czymś zaskoczy? Wierzę że tak!

http://www.paulwardingham.com/

Recenzje gościnne
Autor: Hubert "Nazgrim" Olejarczyk

czwartek, 7 lipca 2016

Amon Amarth- Jomsviking (Metal Blade 2016)

Szwedzi z Amon Amarth mają już za sobą ponad 20 lat wspólnego grania. Zaczynali w 1988 jako Scum, a niedługo po dojściu do składu Johan'a Hegg'a zespół zmienił nazwę na obecną ruszając ścieżką melodyjnego death metalu lirycznie zgłębiającego tematykę wikingów i nordyckiej mitologii. Ich droga do sukcesu i uznania zajęła kilka lat, było słabo do tego stopnia, że muzycy rozważali rozwiązanie grupy. Przełomowy okazał się album "Versus the World", który teoretycznie miał być ostatnim ich płytą o tytule roboczym "The End", w trakcie nagrywania zmienionym na obecnie znany. Ku zaskoczeniu grupy album spotkał się ze wspaniałym przyjęciem zarówno fanów jak i krytyki, recenzje były bardzo dobre, a zespół zaczął występować na coraz większej liczbie metalowych festiwali i grywać coraz więcej koncertów. Nie było już mowy o zaprzestaniu gry. Kolejne płyty ugruntowały pozycję grupy na dobre, zwłaszcza "Fate of Norns" zawierający koncertowy killer "The Pursuit of Vikings" oraz "Twilight of the Thunder God", który jest istną kopalnią hitów. Gdzieś Amon Amarth określony został mianem Manowar death metalu i myślę, że jest to bardzo trafne określenie.


Wczoraj otrzymałem ich najnowszy krążek i będąc na świeżo z tym materiałem postanowiłem krótko go zrecenzować. Pierwsze co ciśnie się na usta to fakt, że jest to bodajże najlżejszy jak dotąd album w dorobku Amon Amarth, oraz pierwszy koncepcyjny (opowiadający historię wojownika na wygnaniu). Królują tu nieco mniej agresywne numery, jest nieco więcej heavy metalowych wpływów, ale mimo wszystko wciąż obecne są tu kompozycje typowe dla wcześniejszych nagrań, chociażby "On a Sea of Blood" czy "Vengeance is My Name". Moimi absolutnymi faworytami są tu hymnowe, epickie i niesamowicie chwytliwe "The Way of Vikings" oraz "One Thousand Burning Arrows". Na wyróżnienie zasługuje także singlowy "First Kill" z wpadającym w ucho refrenem. Mimo, że płyta straciła nieco z pierwotnej agresywności znanej z poprzednich albumów to nie można powiedzieć, że straciła moc i energię, bo tym aż kipi. Fajnie, że zespół pokusił się o nieco inną niż dotychczas receptę na płytę, dzięki temu powstało dzieło oryginalne, które będzie się czymś w dyskografii wyróżniać. Nie jest to płyta, która mogła by konkurować z poprzednimi wydawnictwami, ale jest jest solidna i dopracowana, kawał naprawdę dobrej muzy. Czekam z niecierpliwością na grudniowy koncert w warszawskiej Progresji i możliwości posłuchania utworów z "Jomsviking" na żywo. Horns up!


wtorek, 5 lipca 2016

Arch Enemy- Burning Bridges (Century Media 1999)

Arch Enemy to jeden z ciekawszych reprezentantów melodyjnego death metalu. W składzie grupy znajdują się muzycy którzy byli w szeregach Carnage, (lider Michael Amott), Carcass (także Amott oraz Daniel Erlandsson) czy Mercyful Fate (Sharlee D'Angelo). Obecnie są jedną z niewielu grup death metalowych, które mają płeć piękną w składzie i to w roli wokalistki. Zanim nastał taki stan rzeczy swoje pierwsze trzy płyty Arch Enemy nagrało z wokalistą Johanem Liivą. I muszę powiedzieć, że to właśnie te albumy są tymi najciekawszymi w dorobku zespołu (oczywiście z całym szacunkiem do późniejszych krążków).
"Burning Bridges" z 1999 to trzeci i ostatni album z Johanem Liivą na wokalu/ basie, a zarazem najbardziej melodyjny spośród wspomnianej trójki. Jest to idealny przykład melodyjnego death metalu z thrashowymi naleciałościami. Płytka jest bardzo chwytliwa, sporo jest fajnych zapadających w pamieć pasaży gitarowych, jednym słowem, miła, lekka i przyjemna, aczkolwiek nie pozbawiona mocy i pazura. Najjaśniejsze punkty "Burning Bridges" to otwierający "The Immortal" oraz "Pilgrim" z niesamowicie nośnym motywem przewodnim.
Arch Enemy należy to to grupy tych szwedzkich zespołów którym udało się ze swoją muzyką wypłynąć na szersze wody i osiągnąć spory sukces na rynku światowym, podobnie jak udało się to Amon Amarth, Opeth, Katatonia, Hammerfall czy Tiamat.
Jak ktoś nie zna tej płyty, czy też generalnie do tej pory nie zetknął się z twórczością Arch Enemy, a lubi ciężkie a zarazem melodyjne granie to szczerze polecam.


niedziela, 26 czerwca 2016

At the Gates- Slaughter of the Soul (Earache Records 1996/2002)

At the Gates, zespół niesamowicie ważny zarówno dla szwedzkiej, jak i światowej sceny death metalowej. To za ich sprawą powstało coś takiego takiego jak gothenborskie brzmienie (swoje trzy grosze dorzuciło też In Flames oraz Dark Tranquillity), a nagrana i wydana w 1995 roku przez Earache płyta "Slaughter of the Soul" tchnęła do życia twór zwany melodic death metalem. W późniejszych latach całe rzesze zespołów poszły drogą wyznaczoną przez At the Gates, ale żaden z nich nie zbliżył się do muzycznego geniuszu braci Bjorler. Muzyka zawarta na "Slaughter of the Soul" to synteza thrashowych riffów obdarzonych, niskim, ciężkim, wciąż death metalowym brzmieniem okraszona znakomitymi wokalami Lindeberga. Zachowany jest świetny balans między chwytliwymi melodiami, a siłą i agresją. Słucha się tej płyty wyśmienicie i jest jednym z moich ulubionych krążków zrodzonych na szwedzkiej ziemi. Na płycie gościnnie wystąpił sam Andy LaRocque nagrywając solówkę do utworu "Cold".
Okładka zdobiąca płytę wykonana jest z pomysłem i jest dosyć charakterystyczna/ rozpoznawalna. Przypomina coś na wzór prawosławnej ikony. Boska postać w centrum otoczona różnymi narzędziami przemocy, pistoletami, nabojami, łańcuchami. Całość skąpana jest w ognistej poświacie. Tytuł płyty, "Rzeź Duszy" bardzo dobrze współgra z tym obrazem.
Po wydaniu tak znakomicie przyjętej płyty zespół zakończył działalność z przyczyn osobistych. W tym czasie bracia Bjorler powołali do życia znakomity, retro- thrashowy The Haunted, kontynuując w nim pomysły, które wcześniej pojawiły się w At the Gates. Jednak, na nasze szczęście, w 2007 grupa się reaktywowała, a w 2010 na stałe powrócili do nagrywania i koncertowania.
Poniżej moja kopia "Slaughter of the Soul". Jest to reedycja z 2002 roku zawierająca bonusy w postaci dem oraz covery min. Slayer "Captor of Sin".