Celtic Frost - Into the Pandemonium (Nosie Records 1987/2017)

Dziwna, jak na swoje czasy bardzo eksperymentalna, aczkolwiek intrygująca płyta. Z pewnością fani grupy po płytach „Morbid Tales” i „To Mega Therion” nie spodziewali się usłyszeć czegoś takiego. To była swoista rewolucja! Niemniej jednak świadczy to o tym, iż Celtic Frost nie bali się próbować nowych rzeczy, nowych rozwiązań, generalnie rzecz biorąc muzycznych eksploracji. Po sporym sukcesie „To Mega Therion” i trasach towarzyszących promowaniu tego materiału, można było oczekiwać pozostania na tej drodze, jakiejś zachowawczości, ale nie. Tom i Martin mieli już inne plany. 
Wydany w 1987 roku „Into the Pandemonium” jest płytą bardzo zróżnicowaną, która jednocześnie może zachęcać swoją „innością” i bogactwem lub wręcz przeciwnie, odstręczać za odstępstwo od poprzednio obranej drogi. Mamy tu utwory będące mieszanką Hard Rocka i Thrashu, jak na przykład „I Won't Dance” czy otwierający album „Mexican Radio” z repertuaru Wall of Voodoo, trochę typowo celtic frostowych klimatów z poprzednich płyt („Inner Sanctum” czy świetny „Babylon Fell”) oraz sporo symfoniczno-elektronicznych wycieczek z budzącymi mieszane uczucia „One in Their Pride” oraz „Tristesses de la Luna” (metalowych brzmień brak!) na czele. To po prostu istna kopalnia różności!

„Into the Pandemonium” była płytą, która (w czasie, gdy się ukazała) była dziełem pionierskim, przetarciem pewnych szlaków. Wtedy jeszcze nikt nie łączył z muzyką metalową elementów symfonicznych, żaden zespół nie zatrudniał orkiestry do pracy przy albumie (w '88. zrobił to Manowar). Było to niewątpliwie ryzykowne, acz ambitne przedsięwzięcie. Noise Records nie było zadowolone z planów zespołu i nie obyło się bez poważnych spięć, no ale nic to specjalnie nie zmieniło.
Z pewnością niniejszy album miał spory wpływ na wiele zespołów, chociażby takich jak japoński Sigh, który elementy zawarte na "Into the Pandemonium" przerzucił na szerszy grunt, wyeksploatował w taki sposób, że z ozdobnika, dodatku stały się stałym, ważnym elementem kompozycji.

Na kilka słów zasługuje również okładka płyty, która także odbiegała od uprzednio obranej estetyki i konceptów. Zdobi ją część dzieła Hieronima Boscha (a konkretnie ta odzwierciedlająca jego wizję piekła), holenderskiego szesnastowiecznego malarza, pt. „Ogród Rozkoszy Ziemskich”. Gdy spojrzycie w prawy górny róg obrazu, to zobaczycie część użytą na „Into the Pandemonium”. Po raz pierwszy nie było to nic typowo bluźnierczego czy tak bezsprzecznie diabelskiego, jak miało to miejsce na poprzednich albumach i w Hellhammer.
Przyznam, że „Into the Pandemonium” stało się po czasie moim ulubionym materiałem w dorobku Celtic Frost; co jakiś czas mam ochotę ponownie go zgłębiać i poznawać. Tego typu płyty z czasem bardzo zyskują; okazuje się jak ważna była i jest ich rola, są dziełami, którym zawsze należy się ogromny szacunek. Czy polecam? Jak najbardziej! Dla tych, którzy owego albumu jeszcze nie znają (no nie wiem, czy znajdą się takie osoby, ale możliwe, że tak) może wydać się wymagający, trochę nieprzystępny, ale ma naprawdę wiele do zaoferowania.

Poniżej przedstawiłem kapitalnie przygotowaną przez Noise/BMG reedycję tegoż albumu, jaka ukazała się w 2017 roku. Poza samym albumem dostajemy solidny digibook z obszerną książeczką zawierającą liner notes oraz sporo niepublikowanych wcześniej fotografii. Z dotychczasowych edycji na CD tę uważam za najlepiej wydaną.

http://www.noiserecords.net/artists/celtic-frost/

https://www.facebook.com/NoiseRecordsLebt/

English translation:

Strange, for its time, and very experimental, but intriguing album. Certainly the fans of the group after the albums "Morbid Tales" and "To Mega Therion" did not expect to hear such a thing. It was a kind of revolution! Nevertheless, this proves that Celtic Frost was not afraid to try new things, new solutions, generally speaking musical explorations. After the considerable success of "To Mega Therion" and the tours accompanying the promotion of this material, one could expect they would stay on this road, but it didn't happen. Tom and Martin had other plans.

Released in 1987, "Into the Pandaemonium" is a very diverse album, which at the same time can encourage with its "otherness" and richness, or on the contrary, discourage because of the departure from the previously chosen path. Here we have songs that are a mixture of Hard Rock and Thrash, such as "I Won't Dance" or the opening "Mexican Radio" from the repertoire of Wall of Voodoo, some typical Celtic Frost stuff from previous albums ("Inner Sanctum" or the great "Babylon Fell") and a lot of symphonic-electronic attempts with "One in Their Pride" and "Tristesses de la Luna" (no metal sounds at all!) at the forefront. It's just a real mine of variety!

"Into the Pandaemonium" was an album that (at the time it was released) was a pioneering work, pathing the way for certain concepts. At that time, nobody combined symphonic elements with metal music, no band employed an orchestra to work on the album (Manowar did in the '88). It was undoubtedly a risky but ambitious undertaking. Noise Records was not satisfied with the band's plans and it was not without serious tensions, but it didn't change that much.

Certainly, this album had a significant impact on many bands, such as the Japanese Sigh. They threw the elements contained on "Into the Pandemonium" onto a broader ground, exploited it in such a way that those additions became a permanent, important element of the compositions.

The cover of the album also deserves a few words, as it also differed from the previously chosen aesthetics and concepts. It is decorated with a part of the work of Hieronimous Bosch (specifically the one reflecting his vision of hell), a Dutch sixteenth-century painter, entitled "Garden of Earthly Delights". When you look at the upper right corner of the image, you will see the part used on "Into the Pandaemonium". For the first time, it was nothing typically blasphemous or unquestionably devilish, as it was on previous albums and in Hellhammer.

I admit that "Into the Pandaemonium", after a while, became my favorite material among the achievements of Celtic Frost; from time to time I want to rediscover and explore it again. These type of records gain a lot over time; it turns out that their role was and is important, they are works that always deserve enormous respect. Do I recommend it? Of course! For those who do not know this album yet (I don't know if there will be such people, but it is possible) it may seem demanding, a bit inaccessible, but it really has a lot to offer.

Below I present a really great reissue of this album prepared by Noise/BMG, which was released in 2017. In addition to the album itself, we get a solid digibook with an extensive booklet containing liner notes and a lot of previously unpublished photographs. I consider this edition to be the best one from the ones already issued on CD.

Morbid Winds - The Ruin of Forgotten Desolation (Morbid Chapel Records 2020)

"The Ruin of Forgotten Desolation" to - obok materiału Dead Dog's Howl - najciekawsze demo, jakie słyszałem w tym roku. Weszło z marszu i bez popity! Morbid Winds, mimo surowości i nieco piwnicznego brzmienia zaserwował kapitalną podróż w odmęty wczesnej sceny lat 90. czy po prostu w rejony, które budowały niegdyś ekstremalne granie, ale z nową energią, własną wizją i niesamowitym wyczuciem klimatu jej towarzyszącemu. Te brudne, acz chwytliwe i dające się zapamiętać riffy podbija świetna surowa perkusja (szacun zarówno dla Bloodwhipa, jak i Diabolizera) i klawiszowe tła w stylu bardzo wczesnego Emperor i demówek Limbonic Art. Połączenie kapitalne! Coś jakby synteza "Under a Funeral Moon" z "Wrath of the Tyrant" / "Moon in the Scorpio", tyle że w demówkowym brzmieniu. Do tego dochodzą jeszcze szorstkie wokale Cryptic Lust'a i dostajemy Black Metal w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Sześć kompozycji i ponad dwadzieścia minut grania, które nie ma prawa się znudzić czy nie wciągnąć fana podziemnego grania i takowego też Black Metalu. No nie ma na to szans! I nie dajcie się zwieść zdobiącej demo topornej okładce. Może i świadczy ona o tym, że produkcyjnie może to kuleć - i w sumie szału nie ma (nie musi być), a i że zespół niespecjalnie szuka atencji, gdzie się da. W tym cały tego urok. Szczere, bezkompromisowe i porywające granie w temacie. Kto nie ma, niech kupuje, kto nie słuchał, niech w te pędy nadrabia zaległości. Warto!

https://morbidchapelrecords.com/

English translation:

"The Ruin of Forgotten Desolation", next to Dead Dog's Howl stuff, is the most interesting demo I've heard this year. It just appealed to me instantly! Morbid Winds, despite the rawness and slightly basement-like sound, served a fantastic journey into the depths of the early 90s scene, or simply into areas that once built extreme art, but with new energy, their own vision and an amazing sense of the climate accompanying it. These dirty, but catchy and memorable riffs are joined by great raw drums (respect to both Bloodwhip and Diabolizer) and keyboard backgrounds in the style of very early Emperor and Limbonic Art demos. Something like a synthesis of "Under a Funeral Moon" with "Wrath of the Tyrant" / "Moon in the Scorpio", but with a demo sound. Added to this are rough Cryptic Lust vocals and we get Black Metal in the true sense of this word. Six compositions and over twenty minutes of playing, which has no right to get you bored or not catch an interest of underground metal fan and such style of Black Metal. There is simply no chance! And don't be fooled by the obscure cover. Maybe it proves that this stuff can lack good production - actually there's nothing extraordinary in this matter here (there doesn't have to be), and that the band doesn't really look for attention wherever they can. But that's the charm of it. Honest, uncompromising and thrilling stuff in the subject. Whoever does not have it, buy it, whoever did not listen to it, check it out! It's worth it!

Veneration - Thy Infernal (Fallen Temple 2020)

Tak oto wyłania nam się z podziemia kolejna oldschoolowa ekipa, która nie przebiera w środkach, a odważnie rusza naprzód, oddając hołd temu bardziej przed-norweskiemu Black Metalowi. Na debiucie tej indonezyjskiej ekipy usłyszycie echa takich grup jak Beherit, Sarcofago, Mortuary Drape czy Nifelheim. Jest to zatem coś w kontraście do ukazujących się obecnie nowości, które oscylują wokół stricte skandynawskich brzmień w temacie. Co mi się podoba, to fakt, że grupa nie stara się zwrócić na siebie zbytniej uwagi, jest poniekąd anonimowa. Nie znajdziecie o nich zbyt wielu informacji, ani ich stron w necie. Nadaje to ich muzyce pewnego dystansu; jeżeli chce się ich posłuchać, trzeba dotrzeć do nich samemu, nie zostanie to specjalnie podsunięte pod nos. Chyba że natrafi się na jakąś reckę, taką jak niniejsza.
"Thy Infernal" charakteryzuje się minimalistyczną, znikomą produkcją, surowością i bezkrytycznym zadurzeniem w prostocie przekazu. To jest po prostu najczystszy staroszkolny Black Metal, ni mniej, ni więcej. Ale jest w nim jakaś pierwotna siła, energia, która sprawia, że mimo iż jest to młode wino, smakuje jak stary dobry rocznik. Fajnym pomysłem było zawarcie w każdym z utworów słowa "Infernal" w jego tytule, tworząc dzięki temu swoisty koncept. Cieszy mnie, że co jakiś czas napotykam dobre zespoły, które żyją dla grania, dla swojej pasji, a reszta ich nie obchodzi. Robią swoje, wydają płytę i jeżeli jest to sztuka, która do Ciebie przemawia, to musisz poświęcić chwilę, żeby do niej dotrzeć. A jak już to zrobisz, satysfakcja jest murowana. I to jest, proszę Was, właśnie taki przypadek!

https://shop.fallentemple.pl/

English translation:

This is how another oldschool band emerges from the underground, one that by all means or foul and bravely moves forward, paying tribute to this more pre-Norwegian Black Metal. At the debut of this Indonesian act you will hear echoes of such groups as Beherit, Sarcofago, Mortuary Drape and Nifelheim. Therefore, it is something in contrast to the currently appearing novelties that revolve around strictly Scandinavian sounds in the subject. What I like is the fact that the group is not trying to get too much attention, it is somewhat anonymous. You won't find much information about them, nor their pages on the net. This gives their music a certain distance, if you want to listen to them you have to reach them yourself, it will not be served to you. Unless you come across a review like this one or so.
"Thy Infernal" is characterized by minimalism, negligible production, rawness and uncritical crush on the simplicity of the message. This is simply the purest old school Black Metal, no more, no less. But there is some primal strength in it, energy - even though it is a young wine, it tastes like a good old one. It was a nice idea to include the word "Infernal" in the title of each song, creating a peculiar concept. I am glad that from time to time I come across good bands that live for playing, for their passion, and the rest is not important to them. They do their own thing, release a record and if it is art that appeals to you, then you have to take a moment to reach it. And once you do, satisfaction is guaranteed. And this is, you guys, such a case!

Narrenwind - Mojej Bolesnej Śnię Dobrą Śmierć (Pagan Records 2018)

Debiut Narrenwind to płyta, która gdzieś mi umknęła w natłoku innych materiałów; którą od czasu jej premiery chciałem zrecenzować, ale do tej pory jakoś się nie złożyło. Chcę to teraz nadrobić, tym bardziej, że czas jest sprzyjający. W końcu za dwa miesiące kolejna, trzecia już płyta projektu Evila i Klimohra. Zatem koniec tych wstępów i tłumaczeń, do rzeczy.
Co trzeba zaznaczyć na początku to fakt, że Narrenwind to twór, który ma w głębokim poważaniu schematy i trendy, i tendencje w graniu, zwłaszcza w obrębie Black Metalu. Idzie swoją własną ścieżką. Nie zważa specjalnie na to, czy spodoba się setce, czy kilku tysiącom osób. Oczywiście jest tu spora inspiracja późniejszym Bathory. Czasem można rozpoznać pewne zagrywki, jak na przykład w otwierającym płytę "Wydłużam Cień Boga Ciemności" czy "Przemocą Wepchnięci w Istnienie", no i tę jedyną w swoim rodzaju epickość i klimat. Podbija to zwłaszcza tendencja Narrenwind do średnich i wolnych temp. Mimo tego zespół jest na wskroś oryginalny, przynajmniej w moim odczuciu. Budowa kompozycji, brzmienie, aura zadumy, refleksji wokół tej muzyki... Nawet te okazyjne klawisze, ambientowe naleciałości w stylu Burzum słyszalne w "Wietrze Głupców" dorzucone w taką estetykę to stosunkowo ciekawy zabieg i bardzo udany. Mam wrażenie, że nie można Narrenwind pomylić z żadnym innym zespołem. Wykorzystują elementy z dawnych czasów, łącząc je ze swoją własną osobistą wizją. Do tego dochodzą wokale Klimohra, które też są stosunkowo rozpoznawalne. "Mojej Bolesnej Śnię Dobrą Śmierć" to płyta, która płynie, żyje swoim własnym życiem i snuje niespiesznie swoją opowieść. Jest jak dobra książka. Na początku wciągający, ekscytujący prolog, potem budowanie klimatu, wciąganie słuchacza, wsiąkanie w jej świat, a na koniec nostalgiczny epilog w postaci melancholijnego "Nic". No i teksty utworów. Jak zwykle nie są dla mnie tą najważniejszą częścią twórczości, tak tutaj pracują na równi z muzyką i są bardzo istotnym elementem całości, dokładając się do atmosfery albumu. Kawał naprawdę fenomenalnej sztuki, która nie może przejść bez echa i docenienia. Takie płyty tworzą historię sceny, trzeba ich słuchać, znać i pamiętać o nich, kropka!

https://pagan-records.com/
https://www.facebook.com/narrenwind/
https://narrenwind.bandcamp.com/

English translation:

Narrenwind's debut is an album that I missed somewhere in the sheer volume of other materials; that I wanted to review since its release, but it hasn't happened yet. I want to make up for it now, the more that time is favorable. Finally, in two months, the next, third album by Evil and Klimohr will be out. So let's end these introductions and so on, to the point now.
What needs to be emphasized at the beginning is the fact that Narrenwind is a creature that does not respect the patterns, trends and tendencies in playing, especially within Black Metal. It goes his own path. It doesn't matter if it appeals to a hundred or several thousand people. Of course, there is a lot of later Bathory influences here. Sometimes you can recognize certain stuff, such as the one in the opening "Wydłużam Cień Boga Ciemności" or "Przemocą Wepchnięci w Istnienie", and this unique epicness and atmosphere. This is even emphasized more by Narrenwind's tendency to medium and slow tempos. Despite this, the band is thoroughly original, at least in my opinion. The composition, sound, aura of pensiveness and reflection around this music... Even these occasional keyboards, Burzum-like ambient influences heard in "Wiatr Głupców" added to such aesthetics are a relatively interesting procedure that turns out great. I have the impression that Narrenwind cannot be mistaken for any other band. They use elements from old times combining them with their own personal vision. An addition to this are Klimohr's vocals, which are also relatively recognizable. "Mojej Bolesnej Śnię Dobrą Śmierć" is a record that flows, lives its own life and spins its story slowly. It's like a good book. At first, an engaging, exciting prologue, then building a climate, drawing the listeners attention, then getting into the art's world, and finally a nostalgic epilogue in the form of melancholic "Nic". And the lyrics... As usual, they are not the most important part of work for me, but here they work equally with the music and are a very important element of the whole, adding a lot to the atmosphere of the album. A piece of truly phenomenal art that cannot go unnoticed or unappreciated. Such records create the history of the scene, you have to listen to them, know and remember them, period!

Thurthul - Fury of Ancient Race (Dark Omens Production 2020)

Kolejny "tradycyjny" materiał w ramach Black Metalu i jednocześnie kolejny od Thurthul, tyle że tym razem jest to już pełny album tego projektu. Łączą się tu ze sobą trzy charakterystyczne cechy. Styl, który można porównać do Gorgoroth czy Dark Funeral (bardzo fajne ściany gitar), odrobina melodyjności plus pogański pierwiastek. Za Thurthul odpowiedzialny jest Grief - znany z Nyctophilia, gdzie porusza bardziej depresyjno-melancholijne oblicze Black Metalu. "Fury of Ancient Race" to również silne nawiązanie do lat 90., acz właśnie ukierunkowane bardziej w początki sceny i tzw. Pagan Black Metal. Nie ma tu stricte nowego tworu, to działanie na dobrze znanych już patentach, z tym wyjątkiem, że połączone w nieco inny sposób, dając świeży efekt. Album nie wychodzi zbytnio przed szereg, jest kawałkiem dobrego, wprawnego rzemiosła z wyczuciem klimatu i autentyczną świadomością granej muzyki. Słychać też, że jest to granie i brzmienie wierne estetyce undergroundu, co nadaje im tej szczególnej dla tego typu nagrań atmosfery. Warto też zaznaczyć, że płyta ma dwa obliczą, bardziej diabelskie i to bardziej pogańsko-melodyjne (wychodzi to zwłaszcza w zestawieniu ze sobą otwierającego materiał "Honor and Pride" z utworem tytułowym). Nadaje to albumowi balansu, urozmaica go, dzięki czemu nie wieje tu nudą i ma on szansę wylądować w odtwarzaczu więcej niż raz. "Fury of Ancient Race" mogę z czystym sumieniem polecić każdemu, kto mocno siedzi przede wszystkim w pogańskim Black Metalu.

http://www.darkomens.pl/
https://www.facebook.com/Thurthul/
https://thurthul.bandcamp.com/album/fury-of-ancient-race

English version:

Another "traditional" material within Black Metal and another from Thurthul, but this time it is the full-length album of this project. Three distinctive features are combined here. A style that can be compared to Gorgoroth or Dark Funeral (very nice walls of guitars), a bit of melody plus a pagan element. Grief, known from Nyctophilia, stands behind Thurthul, where he touches the more depressing-melancholic face of Black Metal. "Fury of Ancient Race" is also a strong reference to the 90s, but just focused more on the beginnings of the scene and the so-called Pagan Black Metal. There is nothing new here, it works on well-known patents, except that they are combined in a slightly different way, giving a fresh effect. The album is not that much original, but it is a piece of good, skillful craft with a sense of climate and authentic awareness of the music played. You can also hear that it is stuff and sound loyal to underground aesthetics, which gives them a special atmosphere, typical for this kind of recordings. It is also worth noting that the album has two faces, more devilish and more pagan-melodic (it comes out especially when you compare the opening composition "Honor and Pride" with the title song). This gives the album balance, diversifies it, thanks to which there is no sign of boredom, so the CD has a chance to land in the player more than once. I can honestly recommend "Fury of Ancient Race" to anyone who enjoys Pagan Black Metal primarily.

Nurt Ognia - Nurt Ognia (Putrid Cult / Under the Sign of Garazel 2020)

Nie spodziewam się, że wiele osób doceni fenomen tej płyty. Nurt Ognia to nowy projekt Upiora z Xarzebaal. Na niniejszym materiale daje on upust muzyce przepełnionej po brzegi chaosem, dźwiękowym szaleństwem spowitym w obskurne, piwniczne, niczym nieokiełznane brzmienie. Nie oczekujcie tu melodii, poprawnej produkcji, porządku. Tego tutaj nie ma! Ale jest w tym metoda, metoda i cały urok. Brudne, trzeszczące gitary, surowa, dudniąca w tle perkusja, opętańcze wokale - to domena tego krążka. Do tego dochodzą okazyjne, atmosferyczne zwolnienia przepełnione echem i pojedynczymi, osobliwymi dźwiękami. No czyste zło i szaleństwo! Mimo tego wszystkiego, da się również wyczytać w tym kotle piekielnym ciekawe, smoliste riffy. Klimat jest tu jedyny w swoim rodzaju. Okładka bez loga, prosta acz dosadna grafika, zero tytułów utworów czy ich treści. "Nurt Ognia" to chyba najbardziej ekstremalne dzieło w ramach Black Metalu, które do tej pory słyszałem. Na początku było Abruptum, potem długo nic, Revenge, Nyogthaeblisz, Xarzebaal, no i teraz Nurt Ognia. Jeżeli lubicie wszystkie te twory plus jeszcze takie grupy jak Havohej czy Woods of Belial, to musicie dać tej płycie szansę. Jest na początku mocno nieprzystępna, ale zyskuje z każdym odsłuchem i skupieniem na niej uwagi. To niecałe dwadzieścia siedem minut, które prowadzą do najmroczniejszych, najbardziej spaczonych zakątków Black Metalu. Dla mnie to dzieło cholernie oryginalne, szczere do bólu i wypięte na wszelkie trendy i poprawności. Zachęcam do obczajenia!

https://www.putridcult.pl/
https://www.youtube.com/watch?v=NsmieC87c_E

English translation:

I don't expect many people to appreciate the phenomenon of this album. Nurt Ognia is a new project of Upiór known from Xarzebaal. On this material, he gives us music filled totally with chaos, sound of madness packed in a dingy, basement-like sound. Don't expect melodies, proper production or order here. It's not here! But there is a method, a method and all charm in it. Dirty, crackling guitars, raw drums in the background, possessed vocals are the domain of this album. You can also find occasional, atmospheric passages filled with echoes and single, peculiar sounds there. Pure evil and madness! Despite all this, you can also find interesting, tarry riffs in this infernal cauldron. The atmosphere here is unique. Cover without a logo, simple but powerful graphics, zero song titles or their content. "Nurt Ognia" is probably the most extreme piece of Black Metal I have heard so far. At the beginning it was Abruptum, then for a long time nothing, Revenge, Nyogthaeblisz, Xarzebaal, and now Nurt Ognia. If you like all these bands plus such groups as Havohej or Woods of Belial, then you have to give this album a chance. It is very inapproachable at first, but it gains with each listening and attention given to it. It is less than twenty-seven minutes which lead to the darkest, most perverted corners of Black Metal. For me it is a damn original work, honest to the core which spits in the face of any trends or correctness. I encourage you to check it out!

Nomad - Transmogrification (Partus) (Witching Hour Productions 2020)

Po bardzo długiej przerwie mamy kolejną płytę Nomad, której początki sięgają już 2014 roku. Tak jak poprzednie krążki jakoś nigdy mocno mnie nie zajmowały (może z wyjątkiem "Transmigration of Consciousness"), nie byłem zagorzałym fanem ich nieco technicznego i miejscami stosunkowo zawiłego grania, tak ten album - ku mojemu zaskoczeniu -  przemówił do mnie w pełni. Muzyce Nomad niemal od zawsze towarzyszyła pewna zawiłość, pokręcone riffy, mantryczne melodie, częste zmiany tempa. To wszystko jest na "Transmogrification (Partus)". Z tym, że ten album, jak chyba żaden inny, wprowadza nas w jakąś totalnie odjechaną rzeczywistość. Dzieje się tu tyle, że można dostać słuchowego oczopląsu, jakkolwiek osobliwie by to nie brzmiało. Poza tym posiada wyjątkową, jakby tribalową atmosferę. Jest też jednocześnie mroczny i psychodeliczny. Pełen nieokiełznanego chaosu. Dawno nie słyszałem czegoś równie intrygującego i wymagającego w ramach Death Metalu. Uwiódł mnie zwłaszcza utwór "The Graceful Abyss". Jest niesamowicie przestrzenny, a jego przewodni motyw z marszu wsysa w swą otchłań. Jest w nim nawet jakieś odległe echo kosmicznej elektroniki, która przebija przez jego melodię. Ot, takie skojarzenie. Jeżeli miałbym w jakikolwiek sposób porównać muzykę Nomad z niniejszej płyty do jakiegoś zespołu, klimatu czy charakteru, to przychodzi mi do głowy tylko Nocturnus. Przede wszystkim za atmosferę i nieszablonowość, którą oba zespoły mogą się poszczycić. Nomad pokazuje, że jest tworem oryginalnym, a płyta "Transmogrification (Partus)" to kolejny tego dowód, ich nie da się pomylić z nikim innym. To album, który najpewniej nie oczaruje od razu (chociaż w moim przypadku miało to miejsce), ale gwarantuję, że zyska przy kolejnych odsłuchach, koniecznie trzeba dać mu na to szansę. Dojrzeje niczym dobre wino. Jeżeli to również Was zachęci, to powiem, że tym razem za garami zasiadł sam Inferno, a muszę rzec, że odwalił tu kawał dobrej roboty. Natomiast gitary Setha i wokal Waldka Twardowskiego - cóż, to jakość sama w sobie. Polecam tę płytę mocno!

P.S. Jako bonus do wersji limitowanej mamy alternatywny mix EP "Tetramorph". Właściwie nie wiem, po co taki zabieg, ale to wciąż fajna ciekawostka dla fanów.

https://www.facebook.com/NomadNomadichell/
https://store.witchinghour.pl/
https://witchinghourproductions.bandcamp.com/album/transmogrification-partus

English transaltion:

After a very long break, we have another Nomad album (its creating process dates back to 2014). Just like the previous albums somehow never really interested me (with the exception of "Transmigration of Consciousness"), I was not a dedicated fan of their somewhat technical and relatively complicated music, this album - to my surprise - appealed to me perfectly. Nomad music has always been accompanied by a certain complexity, twisted riffs, mantric melodies, and frequent tempo changes. It's all on "Transmogrification (Partus)". With the fact that this album, like no other, introduces us to some totally crazy reality. There is so much here that you can hardly focus on each of the elements. In addition, it has a unique, tribal atmosphere. It is also dark and psychedelic at the same time. Full of uncontrollable chaos. I have not heard something so intriguing and demanding in Death Metal for a long time. I was especially seduced by the song "The Graceful Abyss". It is incredibly spacious and its abyss sucks you in just from the start. There is even a distant echo of cosmic electronics that rises through its melody. Well, such a connotation. If I were to compare the music of Nomad from this album with any band, climate or character in any way, only Nocturnus comes to mind. First of all, for the vibes and unconventionality that both bands can be proud of. Nomad shows that it is an original creation, and the album "Transmogrification (Partus)" is another proof of this, they cannot be mistaken with anyone else. This is an album that probably will not charm immediately (although in my case it's happened), but I guarantee that it will gain with the next listening, it is necessary to give it a chance. It ripens like a good wine. If it encourages you, I will say that this time Inferno himself sat behind the drums, and I must say that he did a great job here. In case of Seth's guitars and Waldek Twardowski's vocals - well, it's quality in itself. I highly recommend this material!

P.S. As a bonus to the limited version, we have an alternative mix of "Tetramorph" EP. I don't really know why such move was made, but it's still a nice addition for fans.