Horna - Kuoleman Kirjo (World Terror Comittee 2020)

Na nową płytę Horny - a konkretnie na możliwość zakupu fizycznej kopii - czekałem, zdaje się, od wiosny ubiegłego roku. Z tego, co pamiętam, była dostępna do odsłuchu (lub jakieś utwory z niej) sporo przed wydaniem CD i LP. Wreszcie na początku grudnia pojawił się cedek i już w styczniu mogłem ją nabyć w Polsce. Zanim płyta do mnie dotarła, czegoś tam z niej słuchałem, zapoznałem się z jakimiś recenzjami. To, co usłyszałem, sprawiło, że oczekiwania miałem spore. Nie zawiodłem się! To bez wątpienia najlepszy materiał Horny od czasów, gdy na wokalu był Nazgul (Werwolf z Satanic Warmaster). Płyta jest obszerna (ponad godzina odsłuchu z przewodnim motywem śmierci, podzielona na 14 części lub, jak kto woli, kompozycji), bardzo spójna, świetnie brzmiąca i przy tym wszystkim nawiązująca do korzeni tego zespołu i estetyki z pierwszych dwóch płyt, dodająca do tego mnóstwo nowego klimatu, charakteru i produkcyjne dopracowanie. Czuć, ile pracy zostało włożone w ten album. Z Horną bywało różnie - albo wydawali album bardzo dobry, albo przeciętny, a tutaj wspięli się na swoje wyżyny, oferując nam jeden z najlepszych materiałów, jakie przyszło im nagrać. Ciekawym zabiegiem było użycie tu czystych wokali, które pojawiają się co jakiś czas. Zaznaczam, nie przesadzono z tym. Nie wiem, czy to nie pierwszy taki zabieg w ich wykonaniu. O dziwo wyszło to naprawdę nieźle i nawet ci mający alergię na takie "eksperymenty" w black metalu nie powinni tutaj narzekać. To po prostu się wpasowuje (taki "Tahtien Yona" wyszedł fenomenalnie!). Horna nie zawiodła i płyta zadowoli wszystkich fanów grupy, jak i generalnie entuzjastów black metalu. "Kuoleman Kirjo" będzie również świetnym wstępem do twórczości grupy dla tych, którzy jeszcze się z zespołem nie zapoznali. Dla mnie sztos i chętnie wrzuciłbym tę płytę do swojego TOP 10 za 2020 rok, no ale za późno przyszło mi jej posłuchać.

https://www.facebook.com/HornaOfficial

http://w-t-c.web-republic.de/store/

English translation:

I have been waiting for the new Horna album - and more specifically, to buy a physical copy - since last spring. From what I remember, it was available for listening (or some songs from it) quite some time before the CD and LP release. Finally, at the beginning of December, CD appeared and in January, I was able to buy it in Poland. Before the album reached me, I had listened to something from it and read some reviews. What I have heard had made my expectations high. I was not disappointed! This is undoubtedly Horna's best material since Nazgul (Werwolf from Satanic Warmaster) was on vocals. The album is extensive (over an hour of listening with the leitmotif of death, divided into 14 parts or, if you prefer, compositions), very coherent, sounding great and at the same time referring to the roots of this band and the aesthetics of the first two albums, adding a lot of new atmosphere, character and production refinement to it. You can feel how much work has been put into this album. Horna has had its highs and lows - they either released a very good or average album, and here they reached their top by offering us one of the best materials that they have ever recorded. An interesting procedure was the use of clean vocals that appear from time to time. I emphasize that this has not been overdone. I don't know if this idea was performed for the first time. Surprisingly, it turned out really well and even those who are allergic to such "experiments" in black metal shouldn't complain here. It just fits (such "Tahtien Yona" turned out phenomenal!). Horna did not disappoint and the album will satisfy all fans of the group, as well as black metal enthusiasts in general. "Kuoleman Kirjo" will also be a great introduction to the band's work for those who haven't got to know the band yet. For me, it is a great release and I would love to include this album in my TOP 10 for 2020, but it was too late.

Upon the Altar - Absid ad Ordine Luminis (Putrid Cult 2021)

Rok 2021 witam kilkoma słowami na temat debiutanckiego krążka black/death metalowego Upon the Altar. Jest to kolejny cios wydawniczy od Putrid Cult. Po ubiegłorocznym krążku DeathEpoch nie spodziewałem się, że lada moment pojawi się kolejny materiał o takiej sile rażenia. Mamy tu do czynienia z materiałem brutalnym, bezkompromisowym i diabelskim na wskroś. Nie ma tu pewnych eksperymentów, jakie miały miejsce na krążku DeathEpoch wspomnianym powyżej. Tutaj jest już czysta kanonada, przeplatana klimatycznymi zwolnieniami, trwająca od początku po sam koniec płyty. To, co wyczynia tutaj sekcja rytmiczna to totalne zniszczenie! Gitary rzężą i pomrukują, a nad całością unosi się opętańczy wokal. "Absid ad Ordine Luminis" to chyba najlepszy album z tych pędzących przed siebie i zarazem walcowatych, jakie dane mi było słyszeć. Balans ciężaru i szybkości jest tu misternie rozplanowany, wszystko chodzi jak w zegarku. Wyważenie i odpowiednia dawka tych elementów dały niesamowity efekt, a przy okazji nie ma przesady w żadną stronę. Zespoły grające w tej stylistyce często mają tendencję przeginania w którąś stronę i płyta robi się jednostajna i do bólu przewidywalna. Tutaj tak nie jest i za to należy się ogromny plus. Powstał naprawdę dobry debiut, z konkretnym kopem, dobrym pomysłem na siebie i świetnymi, porywającymi kompozycjami. Tak można zaczynać kolejny płytowy rok!

https://www.putridcult.pl/

https://uponthealtar.bandcamp.com/releases

English translation:

I welcome 2021 with a few words about the debut of black/death metal act Upon the Altar. This is another publishing blow from Putrid Cult. After last year's DeathEpoch album, I didn't expect that a material with such power and impact will appear so soon. We are dealing here with brutal, uncompromising and thoroughly devilish record. There are no experiments here that took place on the DeathEpoch album mentioned above. Here we have a pure cannonade, mixed with atmospheric slowdowns, lasting from the beginning to the very end of the album. What the rhythm section does here is a total destruction! The guitars hoot and murmur, and a demonic vocal hovers over the whole thing. "Absid ad Ordine Luminis" is probably the best album from those rushing ahead and so heavy at the same time that I have ever heard. The balance of heaviness and speed is intricately laid out here, everything works like a clockwork. The right dose of these elements gave an amazing effect, and there is no exaggeration in either direction. Bands playing in this style often tend to bend too much in one direction and the album becomes boring and painfully predictable. This is not the case here and it deserves a huge plus. A really good debut, with a concrete kick-in-the-ass, with the specific idea for themselves and great, thrilling compositions. This is how you can start another record year!

Divine Weep - The Omega Man (Ossuary Records 2020)

Młoda Ossuary Records rozpędza się, wydając w tym roku kilka naprawdę dobrych tytułów. Tutaj kolejny z nich, czyli drugi krążek od Divine Weep. Po pięciu latach przerwy od wydanego własnym sumptem debiutu zespół wraca z kolejną płytą oraz kolejną dawką rozpędzonego i lekko melodyjnego heavy metalu. Gdy słucham "The Omega Man" nasuwają mi się skojarzenia ze starym Gamma Ray, Primal Fear czy Judas Priest spod znaku takich płyt jak "Painkiller" (posłuchajcie sobie "The Screaming Skull of Silence"!) czy "Ram It Down". Zespół dodał do tego jeszcze bardzo fajnego zadziora w stylu wczesnego, lekko thrashującego Blind Guardian oraz, i tutaj będzie to niespodziewane porównanie, melodyjność Dissection. Jakoś te riffy chodzą nieco w tamtym duchu, przetworzone jednak na modłę klasycznego heavy metalu. Jest też trochę nastrojowo, gdy przechodzimy do balladowego "Riders of Navia", który cofa w czasie do Maidenów z Paulem Di'Anno i utworów w stylu "Strange World" lub "Remember Tomorrow". Kolejny numer, który też w jakimś sposób nawiązuje do Iron Maiden to rozbudowany "Walking (Through Debris of Nations)". W pewnych momentach sprytnie przemyca elementy słynnego "Powerslave". Podoba mi się to, w jaki sposób Divine Weep ponawiązywali do klasyki, tworząc przy tym bardzo dobry, złożony i energiczny album, który się nie nudzi, gdzie każdego numeru słucha się z przyjemnością i autentycznym zainteresowaniem, co będzie dalej. Myślę, że grupa może być dumna ze swojej "dwójki". Nie mogę się tu do niczego przyczepić i śmiało polecam każdemu, kto lubuje się w tradycyjnym heavy metalu.

https://www.facebook.com/divineweep

https://divineweep.bandcamp.com/

http://ossuaryrecords.com/pl/

English translation:

Young Ossuary Records is gaining momentum, releasing some really good titles this year. Here is another one, the second album from Divine Weep. After a five-year break from the self-released debut, the band returns with another album and another dose of speeding and slightly melodic heavy metal. Listening to "The Omega Man" gives associations with the old Gamma Ray, Primal Fear or Judas Priest from such albums as "Painkiller" (listen to "The Screaming Skull of Silence"!) Or "Ram it Down". The group added a very nice touch in the style of the early, slightly thrashing Blind Guardian and, here it will be an unexpected comparison, the Dissection-like attitude towards melody. Somehow the riffs go a bit in their spirit, but transformed in the style of classic heavy metal. It's also a bit of a mood when we move on to the ballad "Riders of Navia" which takes you back in time to Maiden with Paul Di'Anno and songs like "Strange World" or "Remember Tomorrow". The next track, which also somehow refers to Iron Maiden, is the extended "Walking (Through Debris of Nations)". At certain moments, it cleverly smuggles in elements of the famous "Powerslave". I like the way Divine Weep referred to the classics, creating a very good, complex and energetic album that never gets you bored, where each track is listened to with pleasure and genuine interest in what will happen next. I think the group can be proud of their second attempt. I can't say anything bad here and I recommend it to anyone who likes traditional heavy metal.

Azarath - Saint Desecration (Agonia Records 2020)

Niniejszym wyłaniam swoją płytę roku 2020! To, co Azarath zrobił na tym albumie, to dla mnie osobiście coś niesamowitego! Nie tylko w obrębie diabelskiego death metalu, jakim się parają, ale i względem kompozycji i brzmienia, warsztatu muzycznego, jaki wyłania się z tych opętańczych dźwięków. Ta płyta po prostu równa wszystko z ziemią. "Saint Desecration" jawi się nie tylko jako odniesienie do starszych płyt zespołu, ale również jest niesamowitym jakościowym krokiem naprzód. Mam wrażenie, że Panowie nigdy wcześniej nie brzmieli tak potężnie! No i bardzo dobrze robi grupie fakt posiadania Skullrippera na wokalu. Lata w Embrional zrobiły swoje i Marcin wpasował się tu idealnie, zarówno ze swoim głosem, jak i gitarą. Inferno, Bart, a i Peter jak zwykle wymiatają i są w życiowej formie, a zespół pokazuje się ze swojej najlepszej strony. Mnogość różnych smaczków i natchnionych solówek zanurzona jest w miażdżących blastach, tnących niczym polsilver riffach i zajadłych wokalach. Azarath pokazał na tej płycie, że wciąż można grać brutalnie, a jednocześnie z kunsztem i finezją, przemycając w tę formę nieco melodii, tworząc death metal z jednej strony bijący swą piąchą prosto w pysk, a z drugiej otwierający przed słuchaczem swoją głębię i bogactwo. Wisienką na torcie jest zamykający album utwór "Beyond the Gates of Burning Ghats". Takiego numeru w swoim dorobku zespół jeszcze nie miał. Kompleksowy, ze znakomitą linią gitar (a i solówka jest tu przepiękna), mistyczny w swoim wydźwięku i bardzo klimatyczny, pełen atmosfery mroku, tlących się świec i kadzideł. Miejscami trochę behemothowy, ale wciąż zachowujący ten charakterystyczny dla Azarath pazur. Do tej kompozycji powstał również pierwszy w historii Azarath teledysk, który załączam poniżej. Charakter albumu idealnie oddaje ponura i tajemnicza okładka autorstwa Marty Promińskiej, małżonki Inferna. Do limitowanej wersji CD, którą przedstawiam w niniejszej recenzji dodano również cover Merciless "Pure Hate", który zespół zagrał jak swój własny numer - klasa!

English translation:

I hereby choose my album of the year 2020! What Azarath did on this one is something amazing for me personally! Not only in terms of the devilish death metal they play, but also regarding the composition and sound, and the musical technique that emerges from this demonic music. This record simply smashes everything to the ground. "Saint Desecration" stands out not only as a reference to the band's older albums, but also is an amazing qualitative step forward. I have the impression that the gentlemen have never sounded so powerful before! And it does the group very well to have Skullripper on vocals. The years at Embrional have done their job and Marcin fit in perfectly here, both with his voice and guitar. Inferno, Bart and Peter, as always, are rocking and in their best shape, the band shows its best side. The multitude of different additions and inspired solos are hidden in crushing blasts, riffs cutting like polsilver and fierce vocals. Azarath showed on this album that you can still play brutally, and at the same time with artistry and finesse, smuggle some melody into this form, creating fist-punching death metal on the one hand, and on the other opening its depth and richness to the listener. The icing on the cake is the closing track "Beyond the Gates of Burning Ghats". The band has not had such a track in their output yet. Comprehensive, with an excellent line of guitars (and the solo here is beautiful), mystical in its overtone and very atmospheric, full of darkness, smoldering candles and incense. A bit of a behemoth-like in places, but still retaining that "claw" characteristic for the group. Azarath also made their first music video to this composition, which I am attaching above. The nature of the album is perfectly reflected in the gloomy and mysterious cover by Marta Promińska, Inferno's wife. A cover of Merciless "Pure Hate" was also added to the limited CD version, which I present in this review. The band played it as their own composition - top class!

Grimcult - Revelations of Sinister Flame (Putrid Cult 2020)

To, że Morgul ma nosa do dobrych zespołów i projektów, to wiadome nie od dziś. Zwłaszcza w obrębie black metalu. Tutaj mamy następny tego przykład. Przyznać muszę, że to już któraś z kolei płyta, która w tym roku pozytywnie mnie zaskakuje swym przeogromnym wyczuciem tego gatunku i jego korzeni. Osoba stojąca za przedstawianym Grimcult to dobrze znany z Odour of Death R. Hate, który przybiera tu pseudonim Nobody. Na trwającym 25 minut "Revelations of Sinister Flame" stworzył black metal z konkretnym odniesieniem do wczesnych dokonań naszej sceny (spod znaku Veles, Graveland, starego North), ale też fińskiej i zespołów pokroju Horny czy Satanic Warmaster. Jednym słowem kult przeszłości stworzony ze smakiem i świadomością, a przede wszystkim umiejętnością odtworzenia tamtego klimatu i estetyki. Nie każdy to potrafi i myślę, że coś takiego świadczy o klasie artysty i oddaniu ulubionej muzyce. Jest to zawsze wynik przeogromnej pasji w temacie. Materiał jest bardzo klimatyczny, zawierający dobrze wplecione klawisze, które dobrze wykorzystane robią kawał dobrej roboty. Do tego ta okładka autorstwa Lorda. K... W punkt! Taką wisienką na torcie jest zaśpiewany po polsku kawałek "Przymierze", którego tekst od razu się zapamiętuje, a przynajmniej tę najważniejszą jego część. Posłuchacie, to będziecie wiedzieli, o czym mówię. Mam nadzieję, ze R. Hate nie popełnił tu jednorazowego strzału i dalej będzie atakował z Grimcult. Tymczasem zaproście Diabła do swojego życia i wrzucajcie "Revelations of Sinister Flame" do odtwarzaczy!

https://www.putridcult.pl/

English translation:

The fact that Morgul has an ability to pick up good bands and projects has been known for a long time. Especially in the area of ​​black metal. Here's another example of that. I must admit that this is another album that positively surprises me this year with its enormous sense of this genre and its roots. The person behind the presented Grimcult is R. Hate well-known from Odour of Death, who takes the nickname Nobody here. On the 25-minute "Revelations of Sinister Flame" he created black metal with a specific reference to the early achievements of our scene (under the sign of Veles, Graveland, old North), but also Finnish and bands like Horna and Satanic Warmaster. In a word, the cult of the past created with taste and awareness, and above all with the ability to recreate that atmosphere and aesthetics. Not everyone can do it and I think that something like this proves the artist's class and devotion to his favorite music. This is always the result of a huge passion in the subject. The material is very atmospheric, with keys, which when used well do a great job. Plus this cover art by Lord. K... Right on point! The icing on the cake is the song "Przymierze", sung in Polish, the text of which is immediately remembered, or at least the most important part of it is. Listen, you will know what I'm talking about. Hopefully R. Hate didn't make a one-shot here and will continue attacking with Grimcult. Meanwhile, invite the Devil into your life and throw "Revelations of Sinister Flame" into your CD players.

Vomit Division - Hell in a Bottle (Metal on Metal 2020)

Zaraz stukną Vomit Division dwa lata stażu na scenie, a debiutancka płyta to moje pierwsze zetknięcie z tym jednoosobowym zespołem (za wszystkie instrumenty i wokale odpowiada Desmotes). Nie mogę powiedzieć, żeby Vomit Division czymś się wyróżniał spośród innych zespołów parających się black/thrashem. Jedynym czynnikiem, który jest tu szczególny to świetna dynamika i bardzo dobre i dopracowane brzmienie. Sama muzyka, jaką wykonuje Desmotes to wypadkowa pierwszej płyty Bathory, debiutu Cruel Force oraz płyt szwedzkiego Gehennah. Wszystko to wrzucone jest do jednego gara, zamieszane, podrasowane całkiem dobrą produkcją i gotowe, mamy "Hell in a Bottle". Do tego tekstowo mamy tu wszelkie bluźnierstwo i perwersję, także idzie to ramię w ramię z tytułem płyty. Piekło i szatan być muszą i są. Album, mimo muzycznej estetyki, z którą do czynienia mam często i która z zasady mi się podoba, ani mnie na dłuższą metę nie zaskoczył, ani nie wciągnął, mimo początkowego potencjału. No jakoś nie, ale to rzecz oczywiście subiektywna. Generalnie wszystko jest tu na plus i obiektywnie bardzo ciężko się do jakichś elementów przyczepić. Jest poprawnie, a nawet pod wieloma względami bardzo dobrze. Jednak zabrakło mi tu tzw. "tego czegoś". Podoba się, ale po przesłuchaniu nie masz już chęci do tego wracać. Tak jest w moim przypadku jeżeli chodzi o "Hell in a Bottle". Niestety. Poprawna płyta w swojej niszy. Materiał dla tych, którym jeszcze nie przejadła się black/thrashowa formuła. Oddani fani tego grania będą kontent. Ja już mam przesyt i ciężko mnie tu zaskoczyć.

https://www.facebook.com/vomitdivision

https://metalonmetalrecords.com/

English translation:

Vomit Division is about to celebrate two years of existence on the scene, and the debut album is my first encounter with this one-man band (Desmotes is responsible for all instruments and vocals). I can't say that Vomit Division stands out from other black/thrash bands. The only factor that is special here is great dynamics and a very good and refined sound. The music that Desmotes performs is stuff that may come out of Bathory's first album, Cruel Force's debut and Swedish Gehennah's records. All this is thrown into one pot, mixed up, boosted with quite good production and there we have "Hell in a Bottle". In addition, we have all blasphemy and perversion in terms of lyrics, and it also goes hand in hand with the title of the album. Hell and Satan must be there and here they are. The album, despite the musical aesthetics that I deal with often and generally like, neither surprised me nor attracted me in the long run, despite its initial potential. Well, but this is of course a subjective thing. In general, everything is okay and it is objectively very difficult to complain about anything here. All is correct, and even in many respects very good. However, I missed the so-called "this thing". You like it, but after the listening you don't want to come back to it anymore. This is how it looks like with me when it comes to "Hell in a Bottle". Unfortunately. Correct record in its niche. Material for those who have not yet been overwhelmed by the black/thrash formula. Devoted fans of this stuff will be content. I've heard a lot of different bands in this style and it's hard to surprise me here.

Okrutnik - Legion Antychrysta (Ossuary Records 2020)

Okrutnik to zespół, który jest jedną z większych niespodzianek ostatniego czasu, przynajmniej dla mnie. Pozornie grupa wykonuje oldschoolowy metal przesiąknięty latami 80. i hybrydą stylów black/speed/heavy/thrash, a gdy już odpali się płytę, wita nas nowa jakość, świeże brzmienie i bardzo dużo inspiracji naszym Katem (przede wszystkim), Turbo czy pierwszym albumem Wilczego Pająka. Mamy tu bardzo dużo dobrych riffów, porywających numerów, a i na metalową balladę znajdzie się miejsce - na wzór wymienionych wyżej zespołów. No i oczywiście wyłamanie się z anglojęzycznej formy, bo teksty numerów są po polsku. Okrutnik załatał pewną lukę, jaka się ostatnio wytworzyła względem tego typu grania i estetyki. Tak jak większość zespołów idzie utartym szlakiem Venom, Bathory, Destruction czy Celtic Frost, tak Okrutnik wybrał sobie za wzór najlepsze załogi polskiej sceny tamtych czasów. I chwała im za to, bo dzięki temu "Legion Antychrysta" jest materiałem oryginalnym, porywającym i przede wszystkim wnoszącym pewien powiew świeżości w tej całej okrzepłej już formie. Wróżę zespołowi bardzo dobrą przyszłość i życzę sobie, aby szli za ciosem i w tym trudnym dla koncertowania czasie zbierali już pomysły na kolejny materiał. No i winyl! Tak, "Legion" niewątpliwie zasługuje na to, żeby wydać go również na tym nośniku. Komu stary polski metal podsypany jeszcze młodzieńczą werwą miły, niech sięga po tę płytę w ciemno!

https://www.facebook.com/okrutnikofficial

https://okrutnikkontakt.wixsite.com/okrutnik

English translation:

Okrutnik is a band that is one of the biggest surprises recently, at least for me. Seemingly, the group performs oldschool metal rooted in the 80s and a hybrid of black/speed/heavy/thrash styles, and when the album starts up, we are struck by a new quality, fresh sound and a lot of inspiration from Polish Kat (above all), Turbo or the first album of Wolf Spider (former Wilczy Pająk). We have a lot of good riffs, ravishing compositions, and there will also be a place for a metal ballad - in the style of the bands mentioned above. And of course, the breake out of the English-language form, because the lyrics of the songs are in Polish. Okrutnik has filled a certain gap that has recently appeared in relation to this type of playing and aesthetics. As most bands follow the typical path of Venom, Bathory, Destruction or Celtic Frost, Okrutnik chose the best groups of the Polish scene of that time as his model. And praise them for that, because thanks to this, "Legion Antychrysta" is an original, thrilling material and, above all, brings a breath of freshness in its entire already solidified form. I bode a very good future for the band and I wish they would keep on going and gather ideas for the next material in this difficult time for touring. And vinyl! Yes, "Legion" undoubtedly deserves to be released on this format as well. Those who like the old Polish metal overfilled with still youthful verve, grab this album without hesitation!